— Koniec! Dość! — Krystyna cisnęła ścierkę do zlewu tak, iż krople wody rozprysły się po całej kuchni.
— Nie mogę już! Słyszysz, Stanisławie? Nie mogę!
Mąż podniósł wzrok znad gazety.
Niechętnie zmarszczył czoło.
— Co się znów stało? Nerwy? Napij się melisy.
— Napij się melisy! — przedrzeźniła go Krystyna, ręce oparła na biodrach.
— Trzydzieści lat to samo! „Napij się melisy, Krysiu. Nie krzycz, Krysiu. Gdzie obiad, Krysiu?”
A ja dla ciebie kim jestem? Służącą?
Stanisław złożył gazetę, westchnął ciężko.
Pomyślał, iż na emeryturze wszystkie kobiety zaczynają wymyślać sobie problemy.
— Krystyno Marianno — powiedział z przesadną powagą — co się stało? Wytłumacz się.
— Stało? — zaśmiała się, ale śmiech był gorzki.
— Nic się nie stało, Stachu. Po prostu coś zrozumiałam. Późno, ale zrozumiałam.
Otarła ręce o fartuch, zdjęła go, powiesiła na haczyku.
Ruchy miała powolne, przemyślane.
Stanisław zaniepokoił się. Żona tak zachowywała się tylko przy ważnych decyzjach.
— Usiądź — powiedziała. — Porozmawiamy.
— O czym? — spróbował wrócić do gazety. — Może herbaty? Obiecałaś schabowego na kolację…
— Schabowego — powtórzyła i pokręciła głową.
— Oczywiście, schabowy. A wiesz, Stachu, kiedy ostatnio zrobiłam coś dla siebie?
Nie dla ciebie, nie dla dzieci, nie dla wnuków.
Dla siebie?
Stanisław zmieszał się. Takie pytania zawsze go zaskakiwały.
— Nie rozumiem, o co ci chodzi.
— Nie rozumiesz — powiedziała, kiwając głową. — Właśnie. I nigdy nie zrozumiałeś.
Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
— Na potańcówce w domu kultury — odpowiedział automatycznie.
— Tak. Miałam dziewiętnaście lat. Chciałam iść na polonistykę. Pamiętasz?
Stanisław ledwo coś sobie przypomniał.
Wtedy wydawało mu się to dziewczęcym kaprysem.
— No pamiętam. I co z tego?
— To, iż nie poszłam. Bo ty powiedziałeś: „Po co ci studia, skoro się pobierzemy?”
I posłuchałam. Pierwszy powód.
Podeszła do okna, spojrzała na podwórko, gdzie dzieci grały w piłkę.
Taki sam słoneczny dzień był, gdy pierwszy raz pomyślała, iż życie ją omija.
— Potem urodziła się Agnieszka — ciągnęła, nie odwracając się.
— Chciałam wrócić do pracy, do biblioteki. Zawsze kochałam książki.
A ty powiedziałeś: „Co za bzdury? Kto zostanie z dzieckiem?”
— I słusznie! — oburzył się. — Dziecko bez matki to jak sierota!
— Słusznie. Drugi powód.
Potem urodził się Marek. Potem wprowadziła się twoja matka, chora i słaba.
Kto się nią opiekował? Kto prał, kupował leki, woził do lekarzy?
— Ty. Ale to normalne, mężczyzna pracuje…
— Normalne. Trzeci powód.
Odwróciła się, spojrzała na niego, jakby widziała go pierwszy raz.
— A gdy ja zachorowałam? Pamiętasz zapalenie płuc?
Stanisław podrapał się po głowie. Coś tam pamiętał, ale wtedy miał nawał w pracy.
— Pamiętam.
— Kto się mną opiekował, gdy gorączka sięgała czterdziestu stopni?
Kto wzywał lekarza? Kto kupował leki?
Zapadła cisza.
Stanisław przypomniał sobie, iż tylko czasem zaglądał do sypialni, pytał, jak się czuje, i wracał przed telewizor.
— Ja sama — odpowiedziała za niego.
— Sama wlokłam się do apteki, sama dzwoniłam po doktora. A ty choćby herbaty nie przyniosłeś. Czwarty powód.
Usiadła przy stole, naprzeciw niego.
Ręce złożyła na kolanach, plecy wyprostowała.
Stanisław nagle zauważył, iż żona schudła.
I przybyło jej siwych włosów.
Kiedy to się stało?
















