Koniec! Dość! — Krystyna cisnęła ścierkę do zlewu tak, iż krople wody rozprysły się po całej kuchni. — Nie mogę już!

twojacena.pl 1 dzień temu

— Koniec! Dość! — Krystyna cisnęła ścierkę do zlewu tak, iż krople wody rozprysły się po całej kuchni.

— Nie mogę już! Słyszysz, Stanisławie? Nie mogę!

Mąż podniósł wzrok znad gazety.

Niechętnie zmarszczył czoło.

— Co się znów stało? Nerwy? Napij się melisy.

— Napij się melisy! — przedrzeźniła go Krystyna, ręce oparła na biodrach.

— Trzydzieści lat to samo! „Napij się melisy, Krysiu. Nie krzycz, Krysiu. Gdzie obiad, Krysiu?”

A ja dla ciebie kim jestem? Służącą?

Stanisław złożył gazetę, westchnął ciężko.

Pomyślał, iż na emeryturze wszystkie kobiety zaczynają wymyślać sobie problemy.

— Krystyno Marianno — powiedział z przesadną powagą — co się stało? Wytłumacz się.

— Stało? — zaśmiała się, ale śmiech był gorzki.

— Nic się nie stało, Stachu. Po prostu coś zrozumiałam. Późno, ale zrozumiałam.

Otarła ręce o fartuch, zdjęła go, powiesiła na haczyku.

Ruchy miała powolne, przemyślane.

Stanisław zaniepokoił się. Żona tak zachowywała się tylko przy ważnych decyzjach.

— Usiądź — powiedziała. — Porozmawiamy.

— O czym? — spróbował wrócić do gazety. — Może herbaty? Obiecałaś schabowego na kolację…

— Schabowego — powtórzyła i pokręciła głową.

— Oczywiście, schabowy. A wiesz, Stachu, kiedy ostatnio zrobiłam coś dla siebie?

Nie dla ciebie, nie dla dzieci, nie dla wnuków.

Dla siebie?

Stanisław zmieszał się. Takie pytania zawsze go zaskakiwały.

— Nie rozumiem, o co ci chodzi.

— Nie rozumiesz — powiedziała, kiwając głową. — Właśnie. I nigdy nie zrozumiałeś.

Pamiętasz, jak się poznaliśmy?

— Na potańcówce w domu kultury — odpowiedział automatycznie.

— Tak. Miałam dziewiętnaście lat. Chciałam iść na polonistykę. Pamiętasz?

Stanisław ledwo coś sobie przypomniał.

Wtedy wydawało mu się to dziewczęcym kaprysem.

— No pamiętam. I co z tego?

— To, iż nie poszłam. Bo ty powiedziałeś: „Po co ci studia, skoro się pobierzemy?”

I posłuchałam. Pierwszy powód.

Podeszła do okna, spojrzała na podwórko, gdzie dzieci grały w piłkę.

Taki sam słoneczny dzień był, gdy pierwszy raz pomyślała, iż życie ją omija.

— Potem urodziła się Agnieszka — ciągnęła, nie odwracając się.

— Chciałam wrócić do pracy, do biblioteki. Zawsze kochałam książki.

A ty powiedziałeś: „Co za bzdury? Kto zostanie z dzieckiem?”

— I słusznie! — oburzył się. — Dziecko bez matki to jak sierota!

— Słusznie. Drugi powód.

Potem urodził się Marek. Potem wprowadziła się twoja matka, chora i słaba.

Kto się nią opiekował? Kto prał, kupował leki, woził do lekarzy?

— Ty. Ale to normalne, mężczyzna pracuje…

— Normalne. Trzeci powód.

Odwróciła się, spojrzała na niego, jakby widziała go pierwszy raz.

— A gdy ja zachorowałam? Pamiętasz zapalenie płuc?

Stanisław podrapał się po głowie. Coś tam pamiętał, ale wtedy miał nawał w pracy.

— Pamiętam.

— Kto się mną opiekował, gdy gorączka sięgała czterdziestu stopni?

Kto wzywał lekarza? Kto kupował leki?

Zapadła cisza.

Stanisław przypomniał sobie, iż tylko czasem zaglądał do sypialni, pytał, jak się czuje, i wracał przed telewizor.

— Ja sama — odpowiedziała za niego.

— Sama wlokłam się do apteki, sama dzwoniłam po doktora. A ty choćby herbaty nie przyniosłeś. Czwarty powód.

Usiadła przy stole, naprzeciw niego.

Ręce złożyła na kolanach, plecy wyprostowała.

Stanisław nagle zauważył, iż żona schudła.

I przybyło jej siwych włosów.

Kiedy to się stało?

Idź do oryginalnego materiału