Do tej pory Krzysztof Zalewski robił dokładnie to, po co przyjechał. Nic. Wszedł do sali Pałacu Przebendowskich w Sopocie kwadrans przed dziewiętnastą, oddał płaszcz w szatni, wziął z tacy kieliszek wody z cytryną i usiadł przy stoliku numer dwadzieścia dwa. Stolik był mały, ustawiony pod ścianą, z dala od podium – tam, gdzie sadza się ludzi, o których organizator nie ma pojęcia, kim naprawdę są. Krzysztofowi to pasowało. Miał czterdzieści cztery lata, garnitur od krawca z Gdyni, którego nazwiska nikt na tej sali by nie skojarzył, i zegarek po ojcu, w którym zepsuła się jedna wskazówka i którego mimo to nie oddał do naprawy.
Fuzja spółki „Baltiport Development" z holdingiem rodziny Sowińskich ciągnęła się jedenaście miesięcy. Chodziło o coś ponad trzysta osiemdziesiąt milionów złotych, tereny pod inwestycje w trójmiejskim pasie nadmorskim, kilka kontraktów z urzędem miasta i prawie dwa tysiące etatów. Dla rodziny Sowińskich to miało być namaszczenie na króla. Krzysztof, który wciąż formalnie był tylko pełnomocnikiem funduszu, traktował to jak papiery, których jeszcze nie podpisano. Nikt najwyraźniej nie wytłumaczył tego Julii Sowińskiej.
Zauważył ją jakieś czterdzieści minut po podaniu przystawki. Trudno było jej nie zauważyć. Suknia w kolorze wina, odkryte plecy, bransoletki, które dzwoniły przy każdym geście, i naszyjnik na tyle duży, iż rzucał się w oczy z sąsiedniego stolika. Miała trzydzieści jeden lat, od pół roku po rozwodzie, jedyna córka Wojciecha Sowińskiego, którego rodzina od trzech pokoleń trzymała w garści połowę deweloperki na Pomorzu. Krzysztof wiedział o niej więcej niż ona o nim – i przez cały wieczór to mu się przydawało.
Julia krążyła między stolikami, ściskała dłonie ludziom, którzy się liczyli, całowała w policzek żony prezesów, kelnerów zauważała tylko wtedy, gdy coś szło nie tak, i głośno – zawsze zbyt głośno – wspominała o fuzji. „W przyszły wtorek podpisujemy, kochani, to już formalność" – powtarzała przy trzecim czy czwartym stoliku, z kieliszkiem prosecco w dłoni, nie patrząc, czy ktoś w ogóle chce tego słuchać.
Krzysztof siedział cicho, jadł łososia, patrzył, jak nad zatoką za oknem zapala się latarnia na molo, i słuchał. Przy sąsiednim stoliku ktoś opowiadał dowcip o radnych z Gdańska, dwie kelnerki szeptały o brakującym winie deserowym, w kącie sali orkiestra stroiła instrumenty przed pierwszym tańcem. Pod stołem ocierał się o jego nogę pies jednego z gości – mały pinczer w kubraczku, którego właścicielka udawała, iż nie zauważa zakazu wnoszenia zwierząt.
Kiedy Julia w końcu dotarła do stolika dwudziestego drugiego, zatrzymała się na chwilę, obejrzała Krzysztofa od stóp do głów i zapytała, nie przedstawiając się:
– A pan tu z czyjego zaproszenia?
– Z funduszu inwestycyjnego Baltiq Capital – odpowiedział spokojnie, odkładając widelec.
– Aha. – Uśmiechnęła się tak, jakby to wyjaśniało wszystko i nic. – Pewnie od jakichś papierów. Niech się pan nie stresuje, u nas to formalność, w przyszłym tygodniu i tak wszystko podpisujemy po naszej myśli.
Nie doprecyzowała, co znaczy „po naszej myśli". Odeszła, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, machnąwszy ręką w stronę kolejnego stolika, gdzie czekał na nią prezes banku, z którym chciała się sfotografować.
Krzysztof odczekał, aż skończy się deser, i wtedy dopiero podszedł do niej znajomy z zarządu Baltiport – Marek Dudziak, człowiek, który znał Krzysztofa od dziesięciu lat i doskonale wiedział, kogo reprezentuje.
– Panie mecenasie, przepraszam, iż pana tu wcisnęli przy tym stoliku, ktoś pokręcił listę gości – powiedział Dudziak, siadając obok i nalewając sobie wina, którego nie zamawiał. – Pani Sowińska nie wie, kim pan jest, co?
– Nie wie. I na razie niech tak zostanie.
Dudziak zerknął w stronę Julii, która właśnie unosiła kieliszek w toaście za „nową erę Baltiport", i skrzywił się, jakby wino było za kwaśne.
– Ona od tygodnia mówi wszystkim, iż umowa jest podpisana. A pan przecież ma w teczce klauzulę, która…
– Wiem, co mam w teczce – przerwał mu Krzysztof i sięgnął po deser, którego nie zamierzał zjeść, tylko żeby zająć ręce.
Bo w teczce, którą zostawił w szatni razem z płaszczem, leżała umowa przedwstępna, a w niej paragraf jedenasty – trzy linijki dopisane przez prawników funduszu w marcu, o których Wojciech Sowiński pewnie już zapomniał. Krzysztof pamiętał je na pamięć: prawo do jednostronnego wycofania się z transakcji, jeżeli w ciągu trzydziestu dni przed podpisaniem dojdzie do „istotnego naruszenia dobrego imienia spółki lub wprowadzenia w błąd partnerów biznesowych co do statusu negocjacji". Sowiński podpisał to bez czytania, tak jak podpisuje się formularz u dentysty. A jego córka od tygodnia opowiadała każdemu na mieście, na każdym przyjęciu i przy każdym barze, iż umowa jest zamknięta, iż warunki są takie, jakie chciała jej rodzina, i iż fundusz „się ugiął".
Krzysztof miał w telefonie trzy nagrania głosowe od znajomych, którzy byli świadkami takich wypowiedzi Julii na innych imprezach, i zapisany link do artykułu z lokalnego portalu, w którym anonimowe źródło „bliskie rodzinie Sowińskich" zapewniało, iż „inwestor zagraniczny wycofał zastrzeżenia i przyjął wszystkie warunki strony polskiej". To nie była prawda. Fundusz wciąż negocjował trzy punkty, w tym udział w zyskach z terenów przy nowej obwodnicy.
O dwudziestej trzeciej, gdy orkiestra zagrała ostatni wolny numer, a większość gości przeniosła się do baru na piętrze, Krzysztof podszedł do stolika prezydialnego, gdzie Wojciech Sowiński rozmawiał z dwoma radcami prawnymi. Julia stała obok, z kieliszkiem w dłoni, śmiejąc się z czegoś, czego Krzysztof nie usłyszał.
– Panie Sowiński, chciałbym zamienić z panem dwa słowa. Na osobności.
Wojciech zmierzył go wzrokiem człowieka, któremu przeszkadza się w środku wieczoru triumfu, ale wskazał na mały salonik obok głównej sali. Julia poszła za nimi bez zaproszenia, stukając obcasami po parkiecie tak, iż echo niosło się przed nimi.
– Reprezentuję Baltiq Capital – powiedział Krzysztof, kładąc teczkę na niskim stoliku. – Nazywam się Krzysztof Zalewski, jestem pełnomocnikiem funduszu w tej transakcji od początku negocjacji.
Julia zrobiła krok w tył, aż oparła się o poręcz fotela, a kieliszek w jej ręce przechylił się tak, iż prosecco chlupnęło na dywan.
– To pan siedział przy dwudziestym drugim… pan? Przy tym stoliku pod ścianą?
– Owszem. Tam, gdzie mnie posadzono.
– Bzdura. – Odstawiła kieliszek na blat z takim trzaskiem, iż jedna z radców prawnych aż drgnęła. – Pan nie ma prawa wchodzić tutaj i nam grozić. Tato, powiedz mu, iż to śmieszne.
Wojciech nie powiedział nic. Krzysztof otworzył teczkę, powoli, jak człowiek, który już wie, iż nikt nie zdąży go zatrzymać, i rozłożył na stoliku trzy rzeczy po kolei: kopię umowy przedwstępnej z zakreśloną żółtym markerem klauzulą, wydruk artykułu z portalu i kartkę z transkrypcją nagrań.
– Od tygodnia pańska córka informuje publicznie, iż transakcja jest zamknięta na warunkach rodziny Sowińskich, choć trzy najważniejsze punkty wciąż są przedmiotem negocjacji. Ten sam przekaz trafił do lokalnej prasy jako informacja „ze źródeł bliskich rodzinie". – Wskazał palcem żółte zakreślenie. – To wprowadzenie partnerów biznesowych w błąd co do statusu negocjacji. Dokładnie w rozumieniu paragrafu jedenastego. Pan to podpisał w marcu.
Wojciech zdjął okulary, złożył je i odłożył na stolik obok dokumentów, jakby chciał sobie dać chwilę, zanim naprawdę zobaczy, co czyta. Przeczytał zaznaczony fragment dwa razy, przesuwając palcem po linijkach, po czym spojrzał na córkę.
– Julio, mówiłem ci, żebyś nie otwierała ust przed podpisaniem.
– Tato, to była tylko rozmowa przy stole, ludzie i tak by się dowiedzieli, to nie moja wina, iż ten portal…
– To ty im to powiedziałaś. – Głos Wojciecha był cichy, ale ostry jak brzeg papieru. – Kto inny miałby im powiedzieć?
– Bo ty mnie nigdy nie informujesz, co się dzieje, więc improwizuję, tak jak zawsze w tej rodzinie!
– Fundusz korzysta z prawa przewidzianego w paragrafie jedenastym i wycofuje się z transakcji w obecnym kształcie – powiedział Krzysztof, nie podnosząc głosu, choć musiał przekrzyczeć echo, jakie w saloniku robiły podniesione głosy Sowińskich. – W poniedziałek moi klienci będą gotowi wznowić rozmowy, ale wyłącznie z panem, panie Sowiński, i wyłącznie na nowych warunkach dotyczących udziału w zyskach z terenów przy obwodnicy. Trzydzieści osiem procent zamiast dwudziestu pięciu. To była właśnie ta kwestia sporna, o której pańska córka twierdziła publicznie, iż jest zamknięta.
Wyjął z teczki drugi dokument – gotowy aneks do listu intencyjnego, z pustym miejscem na podpis – i położył go obok pierwszego, równo, tak żeby oba leżały na wprost Wojciecha.
– Umowa nie jest zerwana. Jest zawieszona do czasu, aż ustalimy, kto w tej rodzinie ma prawo mówić w imieniu spółki na przyjęciach.
– To jakiś żart. – Julia sięgnęła po dokument, jakby chciała go podnieść i podrzeć, ale ojciec złapał ją za nadgarstek, mocniej niż wymagałaby sama uprzejmość.
– Nie dotykaj tego.
– Tato, przecież to on rozmawia z tobą jak z…
– Dość. – Wojciech puścił jej rękę, odsunął od siebie kieliszek Julii, jakby był mu w drodze, i popatrzył na Krzysztofa spod zmarszczonych brwi. – W poniedziałek, dziesiąta rano, u mnie w biurze. Sam.
– Sam – potwierdził Krzysztof i zamknął teczkę, zgarniając papiery jednym ruchem.
Julia stała jeszcze przy poręczy fotela, z mokrą smugą po prosecco na dłoni, kiedy Krzysztof wychodził z saloniku. Nie odwrócił się, ale usłyszał, jak mówi coś do ojca głosem, który już nie brzmiał jak głos gospodyni wieczoru.
Minął orkiestrę pakującą instrumenty, odebrał płaszcz w szatni i na dworze, przy taksówce – starym mercedesem z szachownicą na drzwiach – jeszcze przez chwilę patrzył na oświetlone okna Pałacu Przebendowskich, skąd dobiegała już tylko muzyka z głośników, nie orkiestry.
W poniedziałek o dziesiątej trzydzieści Wojciech Sowiński podpisał aneks długopisem, który wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki, bez słowa podał go Krzysztofowi do sprawdzenia podpisu i odłożył na biurko obok pustej filiżanki po kawie. Krzysztof schował dokument do teczki. Krzesło po drugiej stronie stołu, to, na którym zwykle siadała Julia, gdy zaglądała do biura ojca, stało odsunięte i puste.
