Kochanka mojego męża
Milena siedziała w aucie i wpatrywała się w ekran nawigacji. Adres się zgadzał, była dokładnie tam, gdzie zamierzała być. Zostało tylko zebrać odwagę i zrobić to, po co tu przyjechała. Wzięła głęboki oddech i zdecydowanym ruchem wysiadła zza kierownicy. Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i stanęła przed wejściem do małej kawiarni. Raj Kawowy głosił szyld. Hmmm, całkiem rajsko brzmi przemknęło Milenie przez głowę. Miała wejść i zobaczyć JĄ kochankę swojego męża, kobietę, która wbiła się pomiędzy nią i domowe szczęście. Co adekwatnie o niej wiedziała? Niezbyt dużo. Mąż nazywał ją Kociaczkiem z czułością, a ona była tu kelnerką. Milena usiadła przy stoliku przy oknie i czekała, aż ktoś podejdzie po zamówienie. Oto i ona. Poznała dziewczynę, którą widziała ukradkiem na zdjęciu. Właśnie szła w jej kierunku. Te kilka sekund ciągnęło się w nieskończoność. Głowę Mileny zalewało tyle myśli, iż mogłoby z tego powstać grube tomisko.
Dzień dobry! przywitała się kelnerka, a Milena zerknęła na jej plakietkę.
Kasia. Więc to tak się nazywa. Zero polotu u męża, żeby mówić do Kasi Kociaczek. Tymczasem Kasia, niczego nieświadoma, kontynuowała:
Chce pani zobaczyć menu? Gdy będzie pani gotowa, proszę zawołać.
Milena uśmiechnęła się do niej najpromienniej, jak umiała, wciąż bacznie obserwując rywalkę jak pod mikroskopem. Jak to się stało, iż teraz siedzi twarzą w twarz z kochanką męża? To już dłuższa historia. Ale wszystko po kolei.
Od dziesięciu lat Milena była (albo przynajmniej tak jej się wydawało) szczęśliwą żoną Pawła. Mają córkę, Hanię, ośmiolatkę. Paweł świata poza Hanią nie widzi, rozpieszcza ją na każdym kroku. Kiedy Milena patrzyła z wyrzutem po co znowu ta lalka, to już dwudziesta z kolei?, Paweł wzruszał tylko ramionami. Hania też kocha tatę, czasem Milenie wydawało się, iż bardziej niż ją. Ale nie była zazdrosna. Z zawodu była psycholożką, pracowała jako terapeutka, wiedziała, jak ważna jest dla dziewczynki relacja z ojcem to fundament przyszłego szczęścia.
Zawsze starała się rozmawiać z mężem o wszelkich problemach na bieżąco, dlatego nie mieli nigdy poważnych kłótni. Tworzyli całkiem zwyczajną rodzinę. Mieszkanie na kredyt, samochód i niewielka działka pod Warszawą, 50 km od miasta.
I nagle jak grom z jasnego nieba kochanka!
Milena dowiedziała się o niej przypadkiem. Kilka dni wcześniej Paweł brał prysznic, gdy zadzwonił jego telefon.
To pewnie tata, miał zadzwonić zawołał z łazienki. Odbierz, proszę, ja nie mogę.
Milena nigdy nie odbierała za Pawła telefonu, ale skoro wyraźnie poprosił, czemu nie? Podeszła do komody i już sięgała po aparat, gdy zauważyła, iż dzwoni ktoś inny. To był komunikator. Nazwa kontaktu Kociaczek, do tego zdjęcie. Na fotografii młoda, obca dziewczyna objęta z jej mężem. Jak to możliwe? Zakręciło jej się w głowie. Odbierać? Rozłączyć się? Zanim zdecydowała, rozmowa została odrzucona.
Chciała już odsunąć od siebie nieszczęsny telefon, ale wtedy przyszła wiadomość. Nie wytrzymała i zerknęła na ekran. Pawciu, w przyszłym tygodniu pracuję 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Raju Kawowego na koniec zmiany, chcę ci postawić najlepszą kawę. Kocham, tęsknię Kreski, serduszka, emotki.
Milena cofnęła rękę od telefonu jak od żmii. Ciągle miała wątpliwości, ale przecież to nie pozostawiało złudzeń. Kociaczek prężąca się z jej mężem na zdjęciu, ten telefon, wiadomość. Jak długo ten romans trwa? Co ich łączy: przygoda czy coś więcej? Ale to i tak bez znaczenia. Dla Mileny był to cios. Musiała to wszystko przemyśleć.
Gdy Paweł wyszedł spod prysznica i zapytał, czy rozmawiała z jego ojcem, odpowiedziała, iż nie zdążyła podejść. Wymówiła się bólem głowy, mówiąc, iż pójdzie do apteki.
Do apteki oczywiście nie poszła. Usiadła na ławce w małym parku za blokiem i myślała. Przewijała w myślach całe życie z Pawłem, ale nie mogła znaleźć momentu, kiedy zaczęło się psuć. Jednak trzeba spojrzeć prawdzie w oczy. Nie była typem, który udaje, iż nic się nie stało, gdy wyraźnie rodzinny statek nabiera wody i idzie na dno.
Nie zamierzała też robić scen i awantur. To nie w jej stylu. Wolała rozmowy i rozsądne decyzje, choćby i trudne. Najpierw chciała po prostu zapytać Pawła o Kociaczka, ale wtedy musiałaby wyjaśnić, iż widziała jego wiadomości. To byłoby niezręczne Musiała wymyślić coś innego.
Przypomniała sobie, iż zna nazwę kawiarni kochanki i jej grafik. W dodatku widziała jej zdjęcie. Może więc pojechać i zobaczyć ją na własne oczy? A może choćby porozmawiać?
Kolejnych parę dni minęło jak w złym śnie. Nie mogła spać, schudła, ukrywała to przed Hanią i Pawłem pod pretekstem zmęczenia w pracy. Hania tuliła ją, nie wiedząc, jak pomóc, a Paweł patrzył z rosnącą podejrzliwością.
W końcu Milena stwierdziła: dosyć! Muszę jechać do tej kawiarni i zobaczyć Kociaczka na własne oczy, inaczej zwariuję.
***
Poproszę latte i jakiś deser powiedziała w końcu Milena. Co mi pani poleci?
Miodownik jest u nas całkiem dobry odpowiedziała Kasia.
Niech będzie miodownik.
Gdy kochanka męża przyniosła zamówienie, Milena prawie nie tknęła jedzenia. Kawa taka sobie, miodownik przeciętny. O tej porze jedenasta rano w kawiarni prawie pustki. Wybrała to godzina specjalnie, by móc spokojnie zagadnąć kelnerkę, co gwałtownie się sprawdziło. Po dziesięciu minutach Kasia podeszła i spytała grzecznie:
Deser nie smakuje? Może przynieść coś innego?
Nie, nie. To nie przez ciasto odparła Milena. Po prostu nie mam apetytu. Zastanawiam się nad różnymi rzeczami.
Przepraszam, nie będę przeszkadzać.
Wręcz przeciwnie, Kasiu. Właśnie myślę, co dalej zjeść ten miodownik czy zaraz iść do sądu po papiery rozwodowe. Co by pani wybrała?
Kasia wyraźnie się spięła. Musiała uznać Milenę za lekko stukniętą.
Nigdy nie miałam takiego dylematu
A jeżeli by pani miała? Co gdyby się dowiedziała, iż mąż zdradza?
Kasia zamilkła. Milena zmieniła temat:
Długo tu pani pracuje?
Około roku odparła ostrożnie Kasia.
Pani studiuje?
Tak Kasia patrzyła z niepokojem, ale odpowiadała.
Co pani studiuje, o ile wolno spytać?
Uniwersytet Kultury, kierunek artystyczny.
To ciekawe. Czyli pewnie ma pani rozwinięte wyobrażenie i empatię?
Nie rozumiem
Chodzi o to, czy potrafiłaby się pani wczuć w rolę zdradzonej żony albo kochanki.
Kasia wyraźnie się denerwowała. Milena nagle poczuła, iż niepotrzebnie tu przyszła. Widziała Kasię. I co dalej? Wyciągnąć jej włosy albo oblać chłodnym, nijakim latte? Czy dałoby jej to ulgę? Zdecydowanie nie. Westchnęła i poprosiła zmęczonym głosem:
Proszę o rachunek.
Gdy Kasia wróciła do stolika, Mileny już nie było. Na obrusie leżały pieniądze choćby niemały napiwek. Kasia spojrzała w okno i westchnęła smutno.
***
W kawiarni Milena podjęła decyzję. Zorganizuje jubileusz dziesięciolecia ślubu tak, jak było ustalone. Przecież nie zabierze święta dziecku! Wiedziała, iż Hania szykowała na ten dzień plakat i niespodziankę. Przeżyje tę uroczystość, a dopiero potem porozmawia z Pawłem o wszystkim.
I oto nadszedł dzień rocznicy. Całą trójką Milena, Paweł i Hania zasiedli w swojej ulubionej restauracji. Dziesięć lat razem. Jaki to ślub cynowy, drewniany? Raczej szklany rozbije się lada chwila, a ja udaję, iż jest dobrze myślała Milena. Zbliżał się koniec kolacji, gdy Paweł porozumiewawczo puścił oko do Hani:
Bez tortu nie ma święta!
Tort! Największy kawałek mój! krzyknęła Hania.
Paweł dał kelnerom znak i wnieśli tort. Milena nie patrzyła, żeby nie zepsuć Hani humoru, ale nagle zobaczyła, KTO niesie ciasto. Osłupiała to była Kasia, czyli Kociaczek Pawła. Stała przy ich stoliku, Paweł się do niej uśmiechnął, a potem spojrzał na Milenę:
Sto lat, kochanie! Ten tort jest dla ciebie.
Podszedł animator i zabrał Hanię do zabawy, więc Milena została z Pawłem i Kasią.
Nie mogła wydusić słowa. Wtedy Paweł wziął sprawy w swoje ręce.
Z Kasią zdążyłyście się już poznać.
Kasia grzecznie pokiwała głową.
Naszej miłości nie zniszczy żadna burza. Jesteś moim szczęściem zaczął Paweł, próbując objąć żonę, ale Milena się odsunęła.
O co tu chodzi? spytała w końcu.
Milenko, miał być żart. Zamówiłem w agencji zajmującej się nietypowymi imprezami próbę wierności. Wymyślają scenariusz, angażują aktorów. Dla nas miała być moja zdrada. Nieźle sobie poradziłaś. Masz w sobie tyle siły i rozsądku, jestem pod wrażeniem. Strasznie mi zależy na nas. Próbował objąć żonę, ale znów został odsunięty.
Czyli NAPRAWDĘ nie masz kochanki?
Nie mam uśmiechnął się Paweł.
A Kasia to aktorka?
Uczę się jeszcze, ale dorabiam tu w kawiarni i w agencji odpowiedziała Kasia. Była pani bardzo elegancka. Inne żony już mnie oblewały kawą albo rzucały wyzwiskami. Pani spokojnie porozmawiała i jeszcze zostawiła napiwek
Nie mam słów Milena patrzyła raz na męża, raz na Kasię. Pawle, to według ciebie śmieszne? Odpowiednie? głos aż jej zadrżał. Taki żarcik?
Kasia próbowała się wycofać, ale Milena zatrzymała ją gestem. Paweł jeszcze nigdy nie widział żony tak wściekłej. Na co dzień spokojna i zrównoważona, teraz puściły jej wszelkie hamulce.
Czy wiesz, jak wyglądały te ostatnie dni?! Jak można było zrobić coś takiego przed naszym jubileuszem?!
Milenko, chciałem poruszyć nasze życie, trochę tej pikanterii. To było głupie. Przepraszam.
Milena była wściekła, ale jeszcze się powstrzymywała. Kasia skorzystała z okazji i uciekła z pola walki.
Brakuje ci pikanterii? No to proszę! chwyciła talerz z tortem i rozsmarowała go na twarzy Pawła. Masz i pikanterię, i śmietanę w gratisie!
Paweł próbował zetrzeć krem z twarzy, ledwo mu się to udało.
Oszalałaś?!
Nie, kochanie zaśpiewała słodko Milena Po prostu trochę ożywiłam nasz związek! I wyszła, nie oglądając się za siebie.
Co to ma być?! Przecież cię nie zdradziłem! wołał za nią Paweł.
Milena zatrzymała się, odwróciła i rzuciła z goryczą:
Lepiej już byś zdradził!
Podeszła do Hani, wzięła ją za rękę i obie wyszły z restauracji. Na zewnątrz wzięła głęboki oddech wieczornego powietrza i nagle roześmiała się.
Mamusiu, co się stało? Co cię tak rozbawiło?
Nic, córeczko, przypomniał mi się stary żart.
Opoiwesz?
Oczywiście, ale najpierw musimy poważnie porozmawiać. Przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno z tatą
Osobno? Już zawsze? Hania miała przerażone oczy.
Nie wiem kochanie odpowiedziała Milena szczerze. Czas pokaże. Ale zawsze będę z tobą, dobrze? Hania kiwnęła głową.
I poszły razem przez wieczorne miasto, a Milena zrozumiała, iż czasem nie chodzi o wygraną czy przegraną, ale o własną godność i prawdę. choćby jeżeli boli lepiej być wiernym sobie niż żyć w cudzych scenariuszach.
