Trzymała w dłoni kluczyk do mieszkania syna. Tego samego, który dostała jedenaście lat temu, kiedy pomagała mu z pierwszą wpłatą. Teraz stała pod drzwiami i nie mogła trafić w zamek, bo palce miała sztywne od porannego chłodu.
W windzie pachniało pastą do podłóg. Na trzecim piętrze ktoś zostawił przed drzwiami worek ze śmieciami, a obok stała pusta butelka po mleku. Zwykły blok w Białymstoku, czwartek, ósma rano.
Zadzwoniła trzy razy. Krótkie, nerwowe sygnały.
— No kto tam znowu… — usłyszała zza drzwi.
Syn otworzył w samych spodenkach. Za nim, w przedpokoju, leżała walizka. Ogromna, czarna, z metką w paski.
— Mama? O tej porze?
Nie zaprosił jej do środka. Stał w progu, jedną ręką oparty o framugę, drugą przecierał twarz. Czuć było od niego kawę i coś słodkiego, chyba drożdżówkę.
— Wyjeżdżasz? — spytała, chociaż odpowiedź stała przed nią.
— Do Moniki. Na dwa tygodnie.
Monika. choćby nie „do dziewczyny”, nie „mamy plany”. Po prostu — do Moniki.
Agnieszka nie podniosła głosu. Zrobiła krok do przodu, ale syn nie odsunął się od drzwi.
— Bartek, przyjechałam po klucz.
— Jaki klucz?
— Do mojego mieszkania.
Zapadła chwila. Gdzieś piętro wyżej ktoś szarpnął klamką, potem trzasnęły drzwi i po schodach zbiegło dziecko, głośno tupiąc.
Bartek zaśmiał się cicho.
— Mamo, to jest moje mieszkanie. Od ośmiu lat płacę za nie sam.
— Od ośmiu lat płacisz rachunki. Ale wkład własny był mój. Czterdzieści pięć tysięcy złotych. Oddałam ci wszystko, co odłożyłam po śmierci ojca.
— I co z tego? To był prezent. Tak mi wtedy powiedziałaś.
Nie powiedziała. Powiedziała: „pomogę ci, a kiedyś się rozliczymy”. Ale po tylu latach te słowa brzmiały w jej głowie jak coś, czego nikt poza nią nie pamięta.
— Bartek, ty naprawdę myślisz, iż ja bym przyszła po pieniądze?
— A po co innego? Ile chcesz za ten wkład? Dziesięć? Piętnaście tysięcy?
Patrzyła na niego i widziała małego chłopca, który bał się burzy i spał z zapalonym nocnikiem. Tylko ten chłopiec gdzieś zniknął. Został dorosły facet, który pytał matkę, ile chce pieniędzy.
Położyła rękę na torebce. Miała tam telefon z otwartą aplikacją banku. Ale nie po to przyszła.
— Po moją część — powiedziała, nie podnosząc głosu. — Po to, co jest moje. Nie po pieniądze. Po prawo, żeby tu wejść, kiedy chcę.
— Nie ma czegoś takiego.
— Jest. Póki widnieję w akcie notarialnym jako współwłaściciel, jest.
Urwał temat. Spojrzał w głąb mieszkania, jakby szukał wsparcia u kogoś, kogo tam nie było.
— Mamo, ja się żenię. Monika jest w ciąży. Potrzebujemy miejsca dla siebie. Bez ciebie w tle.
— Beze mnie w tle — powtórzyła, smakując te słowa.
Zaczynała rozumieć. Nie chodziło o klucz. Chodziło o to, żeby nie wchodziła bez pukania, nie dzwoniła o ósmej rano, nie mówiła „a u ciebie bałagan” i nie zostawiała słoika ogórków w lodówce. Chodziło o to, żeby zniknęła z dokumentów i z życia.
— Przyjdę w niedzielę — powiedziała. — Po swój prezent ślubny.
Bartek zamrugał. Chyba nie spodziewał się, iż to będzie takie proste.
W niedzielę przyszła punktualnie. Włożyła jedyną garsonkę, którą kupiła sobie na czterdziestkę — ciemnoniebieską, z nietypowym guzikiem przy kołnierzyku. Tego guzika szukała przez całą sobote, bo urwał się i wpadł za szafkę. Znalazła dopiero w nocy, przy latarce.
Bartek czekał w przedpokoju. Obok niego stała Monika. Po raz pierwszy widziała ją z bliska: drobna, z krótko ściętymi włosami i twarzą, na której było widać tylko zmęczenie.
— Dzień dobry — powiedziała cicho Monika.
Agnieszka odpowiedziała skinieniem głowy i położyła na komodzie teczkę.
— Co to? — spytał Bartek.
— Mój prezent ślubny.
Otworzył. W środku był wydruk z banku i akt darowizny, wypełniony, z miejscem na podpis. Przelewała swoją część na nich dwoje. Żadnych warunków, żadnego „ale jeżeli się rozwiedziecie”. Całość. Czterdzieści pięć procent mieszkania.
Bartek wpatrywał się w papiery tak, jakby nie umiał czytać.
— To wszystko? — spytał.
— Wszystko.
Monika zrobiła krok do przodu.
— Nie musi pani tego robić.
— Wiem — powiedziała Agnieszka. — Właśnie dlatego to robię.
Podeszła do wieszaka, zdjęła z niego drugi klucz, ten, o którym Bartek zapomniał. Zapasowy, do drzwi wejściowych, który dał jej dwa lata temu, kiedy zmieniał zamki.
— Ten mi już nie będzie potrzebny.
Położyła go na teczce.
Bartek nie podziękował. Stał z papierami w ręku, a Monika patrzyła to na niego, to na Agnieszkę, jakby chciała coś naprawić, ale nie znała języka tej rozmowy.
Agnieszka zamknęła za sobą drzwi. Zjechała windą, minęła sąsiadkę z psem, która powiedziała „dzień dobry” i nie dostała odpowiedzi, bo Agnieszka nie słyszała. Wyszła na dwór.
Dopiero przy samochodzie sprawdziła telefon. Nikt nie dzwonił.
Odkręciła butelkę wody, wypiła kilka łyków, potem schowała telefon do torebki. Wsiadła, uruchomiła silnik i przez chwilę siedziała z rękami na kierownicy, patrząc na okna na szóstym piętrze.
Potem zrobiła coś, czego nie planowała. Napisała do syna wiadomość: „Wracam do siebie. Gdyby cokolwiek było potrzebne, wiesz, gdzie jestem.”
Odpowiedź przyszła, zanim wyjechała z parkingu.
„OK.”
Patrzyła na te dwie litery, na kropkę, której nie było. Odłożyła telefon na siedzenie pasażera i wyjechała z osiedla.
W domu nalała sobie kieliszek wina z butelki, którą trzymała od sylwestra. Pół kieliszka wypiła przy oknie. Deszcz ustał, a na balkonie sąsiadów gołąb roztrzepywał skrzydła i strącał grudki zamarzniętej ziemi.
Nie chciało jej się płakać.
Następnego dnia rano poszła do notariusza i zmieniła testament. Wszystko, co miało jej zostać — a zostawało jej niemało, w tym domek na działce pod Augustowem — przepisała na hospicjum, w którym pracowała jej przyjaciółka z liceum.
Sześćset tysięcy złotych dla obcych ludzi.
Powiedziała o tym tylko jednej osobie: samej przyjaciółce, przy kawie.
— Nie zrobisz tego — pokręciła głową tamta. — To Bartek. Twój syn.
— To już nie jest mój syn — odparła Agnieszka. — To sąsiad, za którego zapłaciłam czterdzieści pięć tysięcy, żeby przestał się mnie bać.
Przyjaciółka nie znalazła odpowiedzi.
Agnieszka oddała jej kubek do mycia, chociaż wcale nie chciało jej się wstawać. Potem zabrała torebkę i wyszła na miasto. Kupiła sobie nową sukienkę, beżową z lnem, za dwieście osiemdziesiąt złotych. Nigdy by jej nie kupiła, gdyby myślała o tym, iż kiedyś zostawi ją synowi.
Teraz nie musiała myśleć.
