Kobieta opuściła dom, zostawiła męża i dzieci, a dwa dni później dostała od niego list
Po powrocie z pracy ojciec postanowił obejrzeć w spokoju mecz piłkarski, nie przejmując się domowymi ani rodzicielskimi obowiązkami. Nie miał ochoty kłaść do łóżka dzieci, które krzyczały.
Jednak tego wieczora wszystko się zmieniło żona, tracąc cierpliwość, trzasnęła drzwiami i wyszła. Dzieci zostały z ojcem. Spokojny świat mężczyzny, który sączył piwo na kanapie, nagle runął. Oto, co napisał kilka dni później swojej żonie:
„Kochana Marto,
Niedawno się pokłóciliśmy. Wróciłem do domu skrajnie zmęczony. Była godzina dwudziesta i marzyłem tylko o tym, by rozsiąść się na kanapie i włączyć mecz.
Miałaś zły humor i byłaś potwornie zmęczona. Dzieci kłóciły się i wrzeszczały, podczas gdy próbowałaś je położyć spać.
Podgłosiłem telewizor, żeby ich nie słyszeć.
'Nie zaszkodziłoby ci trochę pomóc i zaangażować się w wychowanie dzieci, prawda?’ spytałaś, ściszając dźwięk.
W złości odpowiedziałem: 'Cały dzień harowałem, żebyś mogła siedzieć w domu i bawić się domkiem dla lalek’.
Zaczęła się kłótnia, padały coraz ostrzejsze słowa. Płakałaś z wyczerpania i złości. Powiedziałem wtedy mnóstwo nieprzyjemnych rzeczy. Krzyknęłaś, iż już tego nie wytrzymujesz. Wybiegłaś z domu, zostawiając mnie z dziećmi.
Musiałem sam nakarmić je i położyć spać. Następnego dnia nie wróciłaś. Wziąłem wolne w pracy i zostałem z nimi w domu.
Przeszedłem przez wszystkie ich płacze i narzekania.
Cały dzień biegałem po mieszkaniu, nie mając choćby chwili na szybki prysznic.
Przebywałem w domu przez cały czas, nie rozmawiając z żadnym dorosłym.
Nie miałem choćby okazji spokojnie zjeść dzieci non stop czegoś potrzebowały.
Byłem tak zmęczony, iż mógłbym spać dwadzieścia godzin bez przerwy, ale to niemożliwe, bo któreś z dzieci budziło się i płakało co kilka godzin.
Po dwóch dniach i jednej nocy bez ciebie zrozumiałem wszystko.
Dotarło do mnie, jak bardzo jesteś zmęczona.
Pojąłem, iż bycie matką to nieustanne poświęcenie.
Wiem teraz, iż to zdecydowanie trudniejsze niż praca po 10 godzin w biurze i podejmowanie ważnych decyzji finansowych.
Uświadomiłem sobie, iż poświęciłaś swoją karierę i niezależność finansową, by być przy naszych dzieciach.
Zrozumiałem również, jak trudno jest, gdy sytuacja finansowa rodziny nie zależy bezpośrednio od ciebie, ale od twojego partnera.
Zdałem sobie sprawę z tego, co poświęcasz, kiedy odmawiasz wyjścia na imprezę czy na siłownię ze znajomymi. Nie możesz pozwolić sobie na realizację swoich pasji, a choćby na normalny sen.
Wiem, co czujesz, gdy jesteś sama z dziećmi i wszystko wokół cię omija.
Raz na zawsze zrozumiałem, jak jesteś raniona, gdy moja mama krytykuje twoje metody wychowawcze. Nikt nie zna dzieci tak jak ich matka.
Uświadomiłem sobie, iż to właśnie matki dźwigają na barkach największą odpowiedzialność społeczną. Niestety, nikt tego nie docenia i nie chwali.
Nie piszę tego listu tylko po to, żeby powiedzieć, jak bardzo mi cię brakuje. Nie chcę, by minął choć jeden dzień w twoim życiu, bez tych słów:
„Jesteś niesamowicie odważna, wykonujesz fantastyczną pracę i bardzo cię podziwiam!”.
Rola żony, matki i gospodyni domowej, mimo iż najważniejsza, jest w rzeczywistości najmniej doceniana. Podziel się tym listem z przyjaciółkami, żebyśmy wreszcie nauczyli się dostrzegać i doceniać najważniejszy zawód świata bycie matką.
Bo prawdziwa siła i wartość nie zawsze są widoczne od razu czasem dopiero, gdy kogoś zabraknie, widzimy ile znaczył. Nigdy więc nie bójmy się okazywać sobie wzajemnie wdzięczności i szacunku.