Nazywam się Radosław Wieczorek, mam czterdzieści dwa lata i przez jedenaście lat byłem mężem Agaty. Piszę to nie po to, żeby się usprawiedliwiać — po prostu ktoś powinien opowiedzieć, jak to wyglądało z mojej strony, bo z jej strony wygląda pewnie zupełnie inaczej.
Mieszkaliśmy w Bydgoszczy, w bloku przy Grunwaldzkiej, trzecie piętro, winda wiecznie zepsuta. Prowadziłem serwis samochodowy razem z bratem, Agata pracowała w przychodni jako rejestratorka. Mieliśmy córkę, Zosię, sześć lat, rude włosy po babci i nawyk rozmawiania z jedzeniem, zanim je zje.
Tamtej nocy nie mogłem spać. To prawda, o której nikt nie pyta w takich historiach — iż zdrajca też nie śpi. Leżałem, słuchałem, jak Agata oddycha równo obok mnie, i czułem, jak telefon parzy mi kieszeń dresowych spodni. Wstałem cicho, myślałem, iż cicho. Poszedłem do przedpokoju, usiadłem na taborecie pod wieszakiem, zadzwoniłem.
Rozmawiałem z Martą. Znaliśmy się z serwisu — przyjeżdżała z fordem, który ciągle się psuł, a potem zaczęliśmy pisać do siebie o niczym, o pogodzie, o tym, iż jej syn nie chce jeść zupy. To narastało powoli, jak rdza pod lakierem — nie widać, dopóki nie odpadnie kawałek karoserii.
— Nie mogę teraz o tym mówić — powiedziałem do telefonu, bo usłyszałem skrzypienie podłogi za sobą i przez sekundę myślałem, iż to Zosia.
To nie była Zosia.
Powiedziałem „kocham" cicho, bo bałem się własnego głosu bardziej niż tego, iż ktoś usłyszy. Agacie mówiłem to słowo od niechcenia, między jednym kęsem kanapki a drugim, tak jak się mówi „na zdrowie" po kichnięciu. Marcie powiedziałem je inaczej — i sam się tego przestraszyłem, bo usłyszałem, iż to prawda.
Rano zrobiłem, co robiłem zawsze: ogoliłem się, założyłem niebieską koszulę, spryskałem się wodą kolońską, którą Agata kupiła mi na urodziny w zeszłym roku. Pocałowałem Zosię w czubek głowy, powiedziałem „dzień dobry" żonie, wypiłem kawę. Nie dlatego, iż byłem bez serca. Dlatego, iż nie miałem pojęcia, jak wygląda dzień, w którym trzeba przyznać się do wszystkiego — więc udawałem dzień taki jak każdy inny.
Agata milczała przy kuchence. Zapytałem, czy boli ją głowa. Powiedziała, iż tak. Wtedy myślałem, iż to naprawdę migrena. Dziś wiem, iż migrena bywa też takim słowem, którym się zasłania noc bez snu.
Wieczorem wróciłem z warsztatu, zdjąłem buty, powiesiłem kurtkę na haczyku — zawsze na tym samym. Agata siedziała z laptopem w salonie i nie podniosła na mnie oczu, kiedy zapytałem o kolację. Pomyślałem: zmęczona po pracy. Nie przyszło mi do głowy, iż w tym samym czasie ona ogląda mieszkania do wynajęcia niedaleko szkoły Zosi.
Tej nocy znowu wyszedłem do przedpokoju. Zadzwoniłem do Marty, powiedziałem „tęsknię", powiedziałem „jutro się nie uda", powiedziałem „wytrzymaj jeszcze trochę" — jakby ktokolwiek miał prawo prosić dwie kobiety naraz o cierpliwość. Kiedy wróciłem do łóżka, poczułem, iż Agata nie śpi, chociaż oddychała miarowo. Nie wiedziałem jeszcze, iż to była ostatnia noc, kiedy udawaliśmy oboje.
W piątek zadzwoniła moja matka, Krystyna, i powiedziała, iż coś jest nie tak, bo „głos Agaty przez telefon brzmiał jak z automatycznej sekretarki". Zbyłem to. Zawsze zbywałem rzeczy, które wymagały spojrzenia prosto w oczy — łatwiej było wymienić uszczelkę w cudzym aucie niż spojrzeć na własne życie pod maską.
W sobotę Agata pojechała z Zosią do teściowej do Inowrocławia. Powiedziała, iż na ciasto z wiśniami. Zostałem sam w mieszkaniu i po raz pierwszy od miesięcy usłyszałem ciszę bez telefonu przy uchu. W tej ciszy zadzwoniłem do Marty i powiedziałem jej, iż to musi się skończyć — nie dlatego, iż nagle stałem się lepszym człowiekiem, tylko dlatego, iż siedząc sam w kuchni, na tym samym krześle, na którym Agata jadła śniadanie od jedenastu lat, po prostu nie mogłem już oddychać we własnym kłamstwie.
W niedzielę wieczorem, kiedy wróciły, Agata postawiła przede mną kopertę. Nie krzyczała. Nie płakała. Powiedziała tylko: — Wiem od dziesięciu dni. Nagrałam trzecią rozmowę na dyktafon w telefonie, na wypadek gdybyś próbował powiedzieć, iż mi się wydaje.
W kopercie był pozew o rozwód, już złożony w sądzie rejonowym w Bydgoszczy, i pismo od notariusza w sprawie podziału majątku — mieszkanie przy Grunwaldzkiej, mój udział w warsztacie wyceniony na sto dziewięćdziesiąt tysięcy złotych, oraz działka po babci w Kruszwicy.
— Mieszkanie zostaje przy mnie i Zosi — powiedziała. — Twój udział w warsztacie wypłacisz mi w racie przez trzydzieści sześć miesięcy, albo sprzedasz bratu swoją połowę. Wybierz.
Stałem w przedpokoju, tam gdzie tyle razy szeptałem do telefonu, i po raz pierwszy w życiu nie miałem nic do powiedzenia. Zosia spała już w swoim pokoju, nieświadoma, iż jej rodzice właśnie kończą jedenaście lat wspólnego mieszkania przy tej samej klatce schodowej, tym samym zepsutym domofonie, tej samej patelni po babci, na której Agata robiła jajecznicę co niedzielę.
Podpisałem wszystko trzy tygodnie później, w kancelarii przy ulicy Gdańskiej. Agata przyszła sama, w płaszczu, z teczką dokumentów pod pachą. Podała mi długopis, nie powiedziała ani słowa więcej niż trzeba. Kiedy wychodziłem, zapytałem, czy mogę zobaczyć Zosię w środę. Powiedziała: — Możesz. O siedemnastej. Nie spóźnij się.
Zamknęła teczkę, wstała i wyszła pierwsza, zostawiając mnie przy biurku notariusza z długopisem w ręce i pustym miejscem obok siebie, które przez jedenaście lat zajmowała ona — a ja sam, własnym telefonem, wypełniłem je kimś innym.
