Nazywam się Robert Wiśniak, mam czterdzieści dwa lata, i przez ostatnie miesiące codziennie zadawałem sobie pytanie, czy to, co zrobiłem tamtego wieczoru w Gdyni, było w ogóle wybaczalne. Chyba nie. Ale opowiem to po kolei, bo z tej strony ta historia wygląda zupełnie inaczej.
Byłem żonaty z Martą jedenaście lat. Poznaliśmy się na studiach w Gdańsku, ona informatyka, ja budownictwo, i przez pierwsze osiem lat wszystko układało się jak z podręcznika. Mieszkanie na Orłowie, które kupiliśmy razem, kredyt spłacony w połowie, jej firma projektowa działająca nieźle, moja firma budowlana rosnąca powoli, ale pewnie. Problem zaczął się gdzieś w dziewiątym roku, kiedy Marta zamknęła się w sobie. Nie krzyczała, nie robiła scen. Po prostu przestała pytać, jak minął mi dzień.
Nie usprawiedliwiam się. Wiem, iż to, co zrobiłem, było podłe. Ale kiedy poznałem Olę na konferencji branżowej w Sopocie, poczułem coś, czego nie pamiętałem od lat — iż ktoś na mnie patrzy i naprawdę słucha odpowiedzi. Ola miała trzydzieści cztery lata, prowadziła agencję marketingową, śmiała się głośno i nie bała się mówić wprost, czego chce. Romans trwał siedem miesięcy, zanim doszedłem do decyzji, która dziś wydaje mi się szaleństwem — iż powiem Marcie prawdę i zaproponuję, żebyśmy wszyscy troje jakoś to poukładali.
Tak, wiem, jak to brzmi.
Tamtego wieczoru, w środę, dwudziestego trzeciego lipca, wróciłem do domu z Olą. Miała ze sobą dwie walizki i butelkę szampana, którą kupiła po drodze na stacji Orlen, bo powiedziała, iż „taki wieczór trzeba uczcić". Marta stała w kuchni i kroiła bazylię na deskę, czułem ten zapach jeszcze w progu. Kiedy weszliśmy, odłożyła nóż i popatrzyła na walizki.
— Dlaczego ona ma bagaż?
Powiedziałem, iż Ola zamieszka z nami. Że jesteśmy dorośli, iż jestem zmęczony ukrywaniem się, iż Marta powinna to zaakceptować, bo od dzisiaj nasze małżeństwo jest otwarte. Pamiętam, iż powiedziałem to wszystko dość spokojnym głosem, jakbym prowadził negocjacje z kontrahentem. Ola nalała sobie szampana, usiadła na kanapie w salonie i zaczęła oglądać zdjęcia na ścianie, jakby już tam mieszkała. Powiedziała coś o tym, iż górny pokój gościnny „świetnie by pasował na jej rzeczy".
Marta nie krzyczała. To mnie wtedy zmyliło najbardziej — pomyślałem, iż się zgadza, iż w końcu, po jedenastu latach, przestała stawiać opór. Odłożyła nóż na blat, wytarła ręce w ściereczkę wiszącą przy zlewie i wzięła telefon.
— Kogo dzwonisz? — zapytałem.
— Kogoś, kto powinien o tym usłyszeć.
Nie przejąłem się. Pomyślałem, iż dzwoni do siostry albo do adwokata, i iż w sumie dobrze, niech się wypłacze komuś, niech to przetrawi. Nie wiedziałem jeszcze, iż cztery dni wcześniej Marta dowiedziała się czegoś, o czym Ola nigdy mi nie powiedziała.
Piętnaście minut później zadzwonił dzwonek. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem wysokiego mężczyznę w ciemnym płaszczu, może po czterdziestce, z twarzą kogoś, kto już wie, co za chwilę zobaczy. Wszedł do środka bez słowa powitania. Ola odwróciła się od zdjęć na ścianie, zobaczyła go i kieliszek wypadł jej z ręki. Szampan rozlał się po naszej podłodze z dębowego drewna, które kładłem osobiście trzy lata wcześniej.
— To mój mąż! — krzyknęła.
Nie zrozumiałem od razu. Stałem z ręką jeszcze na klamce, patrząc to na mężczyznę, to na Olę, to na Martę, która wróciła do kuchni po ściereczkę, jakby chodziło o zwykłą plamę, a nie o koniec świata, jaki sobie zaplanowałem.
Mężczyzna, który przedstawił się jako Marcin, powiedział, iż jest mężem Oli od sześciu lat, iż mieszkają razem w Wrzeszczu, iż od dwóch miesięcy podejrzewał ją o zdradę i wynajął detektywa, ale nie miał dowodów, dopóki tego popołudnia nie zadzwoniła do niego kobieta, której choćby nie znał, i nie powiedziała mu dokładnie, gdzie i o której godzinie ma przyjść, jeżeli chce zobaczyć prawdę na własne oczy.
Ola próbowała tłumaczyć, iż to nieporozumienie, iż przyjechała tu tylko po to, żeby mi pomóc w przeprowadzce firmy, coś w tym stylu, plątała się w zdaniach, które nie trzymały się kupy. Marcin nie krzyczał. Powiedział tylko, żeby spakowała walizki, bo za godzinę zmienia zamki w mieszkaniu we Wrzeszczu, i wyszedł. Ola pobiegła za nim boso, z butami w ręku, zostawiając na podłodze rozbite szkło i mój rozłożony na kawałki plan idealnego wieczoru.
Zostałem sam z Martą w kuchni, gdzie wciąż pachniało bazylią.
Spodziewałem się krzyku, płaczu, wyzwisk. Zamiast tego Marta otworzyła szufladę w komodzie w przedpokoju i wyjęła teczkę — grubą, z segregatorem, który musiała przygotowywać od tygodni, może dłużej. W środku były wydruki z konta firmowego mojej działalności budowlanej, na które to ona, jako współwłaścicielka udziałów, miała pełny wgląd od samego początku, bo tak ustaliliśmy przy zakładaniu spółki dziewięć lat temu. Był tam wydruk przelewu na hotel w Sopocie na kwotę tysiąc dwieście złotych z marca, rachunek za kolację we Wrzeszczu na sześćset osiemdziesiąt złotych, i coś, o czym w ogóle nie wiedziałem — dane kontaktowe do Marcina, znalezione przez znajomą z pracy, która skojarzyła nazwisko Oli z klientką swojego biura rachunkowego.
— Wiedziałam od czterech miesięcy — powiedziała Marta, kładąc teczkę na stole obok deski do krojenia. — Nie powiedziałam ci, bo chciałam zobaczyć, jak daleko się posuniesz.
Potem wyjęła z tej samej teczki inny dokument — umowę u notariusza w Gdyni, przygotowaną trzy tygodnie wcześniej, dotyczącą podziału majątku wspólnego i wykupu moich udziałów w mieszkaniu na Orłowie. Podpisała ją tego samego wieczoru przy mnie, długopisem, który zawsze leżał w szufladzie kuchennej. Powiedziała, iż spłaci mnie z połowy wartości mieszkania w ratach przez trzy lata, bo tyle jej doradca finansowy wyliczył jako realne, i iż od jutra rano zmienia zamki, bo klucze, które mam, i tak nie będą już pasować.
Nie protestowałem. Nie miałem prawa.
Wyprowadziłem się tydzień później do wynajętego mieszkania w Redłowie. Firma budowlana przetrwała, choć Marta, jako współudziałowiec, zażądała wypłaty swojej części zysków za ostatni kwartał, zanim formalnie wystąpiła ze spółki — dwadzieścia dwa tysiące złotych, które musiałem jej przelać w ciągu miesiąca. Z Olą nie rozmawiałem od tamtej nocy. Słyszałem od wspólnych znajomych, iż Marcin złożył pozew rozwodowy i iż mieszkanie we Wrzeszczu zostało wystawione na sprzedaż.
Czasem wracam myślami do tego wieczoru z bazylią na desce i szampanem na podłodze, i myślę, iż najgorsze nie było to, iż Marta zadzwoniła do Marcina. Najgorsze było to, iż przez cztery miesiące, kiedy myślałem, iż jestem sprytny i ukrywam wszystko idealnie, ona po prostu czekała, aż sam pokażę jej, kim naprawdę jestem — i wtedy odłożyła nóż, wzięła telefon, i zrobiła dokładnie to, co trzeba było zrobić.
