Jesteśmy ciałami wodnymi, a z punktu widzenia obiegu wody, człowiek jest tylko chwilowym naczyniem, formą nie do końca szczelną. Całe życie człowiek pozyskuje wodę, jak i ją traci. Stopniowo z wiekiem przeciekamy. Proces starzenia to wysychanie. Barbara Falender w swoich rzeźbach plastycznie ujęła obecność wody w kobiecym ciele na długo przed powstaniem hydrofeminizmu, koncepcji, w której woda jako nadrzędna materia łączy wszystkie istoty żywe i środowisko. Wystawa zestawia po latach twórczość Falender z teorią hydrofeministyczną uwypuklając motyw wodny w rzeźbiarskich formach, tworząc wizualną narrację do dyskursu. Artystka podkreśla wyjątkową relację ciała kobiecego z wodą poprzez biologiczne uwarunkowania – miesiączkowanie, ciąże, czy karmienie piersią. Rzeźby Falender podkreślają kobiecą seksualność również poprzez motyw wilgoci i płynów. Woda, która przynosi życie i napełnia jędrne ciała wysycha również w cielesnych przedstawieniach artystki.
Barbara Falender, z WODY
, Warszawa, Brzozowa 31/33
Barbara Falender, Ona, 1973 fot. Jacek Kucharczyk
Barbara Falender, Izyda, fot. Jacek Kucharczyk
