— Jako ojciec mam prawo tu mieszkać! Głos Marka niósł się po całej klatce schodowej kamienicy przy Grunwaldzkiej. Beata stała w progu jasnej sieni, w której wciąż czuć było farbę i lakier do podłóg — remont skończył się dwa tygodnie temu.
Na wieszaku, obok jej płaszcza, wisiała obca męska kurtka. Zaraz przy niej — coś w kolorze fuksji, z metką jeszcze przy rękawie.
W kuchni ktoś smażył cebulę, i to dawno, bo zapach przypalonego oleju rozszedł się aż do przedpokoju, tłumiąc świeżość nowych mebli, które Beata wybierała osobiście — dębowy blat, szafki na wymiar, wszystko zamówione u stolarza z Piaseczna.
— Beata, co ty od progu zaczynasz jazgotać?
Marek wyjrzał z kuchni leniwie. Miał na sobie wyciągnięte dresowe spodnie i bluzę, którą Beata pamiętała jeszcze z czasów małżeństwa. W jednej ręce trzymał nadgryzionego kotleta, drugą drapał się po brzuchu. Przytył, trochę się rozmienił, ale wyglądał na człowieka bardzo z siebie zadowolonego.
— Nie zaczynam. Kończę. Pakuj manatki, Marek. Czas start.
Beata weszła do środka, odstawiła mokry parasol do kąta przy drzwiach.
Nie podniosła głosu. Dziewięć lat temu, kiedy ten wieczny poszukiwacz siebie zniknął, żeby budować nowe życie z kolejną muzą, może i by krzyczała. Ale teraz zarządzała siecią czterech hurtowni budowlanych w województwie mazowieckim i na nerwy nie miała czasu.
Miesiąc temu zainwestowała spore pieniądze w osobne mieszkanie dla dziewiętnastoletniej córki Zosi, żeby ta mogła spokojnie studiować na uczelni w Warszawie, zamiast codziennie dojeżdżać z Piaseczna kolejką.
Kto by pomyślał, iż studentce zabraknie odwagi, żeby odmówić rodzonemu ojcu.
Marek zjawił się poprzedniego wieczoru z żałosną historią, poprosił o klucze tylko na jedną noc. A dziś rano Zosia zadzwoniła do matki, cała zapłakana.
— Gdzie mam iść? Na dworze leje. Zosia nie ma nic przeciwko, normalnie się dogadaliśmy!
Marek pociągnął nosem, odgryzł kolejny kawałek kotleta.
— Zosia ma bardzo dużo przeciwko. Wpadła po konspekty przed zajęciami. A na jej nowym łóżku śpi jakaś obca ciotka. W łazience wiszą cudze rzeczy. A ty kazałeś jej nie przeszkadzać dorosłym ludziom w odpoczynku.
— To mieszkanie mojego dziecka! Czyli i moje. Jestem ojcem. Jesteśmy rodziną, nie obcymi ludźmi!
Marek dożuł, wycelował widelcem w stronę Beaty.
— Jesteś ojcem tylko z aktu urodzenia. Alimenty przez dziewięć lat płaciłeś trzy razy. I to dopiero, jak komornik dopadł cię za kołnierz.
— No i się zaczęło! Znowu te grosze liczysz! Ja jej życie dałem, między innymi! Dokładałem się do leczenia, jak zakładała aparat na zęby!
— Przelałeś wtedy dwieście złotych. Z potrzebnych ośmiu tysięcy.
— Dałem, ile mogłem! Miałem wtedy problemy!
Zza jego pleców wyszła kobieta w kwiecistym szlafroku, z rzęsami grubo obrysowanymi tuszem, przyciskająca do piersi kolorową łapkę kuchenną.
— Marku, a kto to do nas przyszedł? Mówiłeś, iż będziemy tu sami. Zosia przecież wyprowadziła się do chłopaka.
— Kasiu, idź do pokoju. Rozmawiam z byłą żoną.
Machnął ręką na partnerkę jak na natrętną muchę.
— Kasia może zostać. Niech słucha, informacje przyswaja. Żeby potem złudzeń sobie nie robiła.
Kobieta w szlafroku uniosła podbródek z oburzeniem.
— Wszystko mi jedno. Marek, liczę do trzech. Potem twoje rzeczy lecą z balkonu. Razem z Kasią.
Beata przeniosła wzrok na byłego męża.
— Beata, no przedszkole jakieś, naprawdę. Ojca na ulicę wyrzucisz? Pomieszkamy tu z Kasieńką trochę. Miesiąc, dwa. Aż stanę na nogi.
Marek oparł się ramieniem o framugę drzwi, próbując wyglądać na pojednawczego, święcie przekonany, iż kobiety zawsze tylko trochę pohałasują, wypuszczą parę i się uspokoją.
— Na jakie nogi? Ty na nich dziewięć lat stanąć nie możesz. Cały czas przepełzasz z jednej szyi na drugą.
— Biznes mi padł! Wspólnicy mnie wystawili! Ty jesteś zabezpieczona, nie zbiedniejesz, jak trochę tu pomieszkamy. Zosia i tak prawie tu nie mieszka. Czego metrom stać pustym?
— Marek mówił, iż wam nie będziemy przeszkadzać — wtrąciła Kasia. — Jesteśmy cisi. Będę sprzątać, kurz ścierać, podłogi myć. Możemy choćby płacić czynsz. Po połowie.
Zrobiła krok naprzód, czując wsparcie partnera.
— Tylko niech Zosia przynosi rachunki. Bo ja się w tych aplikacjach bankowych nie orientuję, wiecznie mi się zawiesza.
Beata krótko przekrzywiła głowę. Poziom absurdu przekraczał wszelkie możliwe granice.
Wieczna męska sztuczka — udawać ofiarę okoliczności, grać na litości i wprowadzić do domu córki swoją nową flamę. I przy tym święcie wierzyć we własną nieomylność.
— Podłogę tu będzie mył robot sprzątający. A wy teraz idziecie się pakować.
— A myśmy chcieli zmienić firanki! Za ciemne jak na młodą dziewczynę. I mikrofalówkę by się przydało. Marek mówił, iż kupisz do końca tygodnia.
Beata nie znalazła choćby słów na taką bezczelność bez cienia zażenowania.
Patrzyła po prostu na tę kobietę. Kasia całkiem serio planowała urządzać cudze mieszkanie na cudzy koszt, wydając polecenia byłej żonie swojego partnera.
— I patelnia porządna by się przydała. Na waszej wszystko się przypala. Cebulę do kotletów smażyłam, ledwo odskrobałam. Powłoka jakaś tania.
— Ta powłoka kosztuje tyle, co cała twoja garderoba.
— Nigdzie nie idę. To mieszkanie mojej córki! Wzywaj kogo chcesz. Policję, straż miejską, Lotto! Nigdzie się nie ruszę!
Marek rzucił niedojedzonego kotleta na papierowy ręcznik, wsparł ręce na biodrach, próbując udawać pana sytuacji. Kasia za jego plecami wyprostowała się z aprobatą.
— Ja tu remont mogę zrobić, między innymi! Tapety przekleić! Gniazdka wymienić! Mężczyzna w domu jest potrzebny! Kran przecieknie — kogo Zosia zawoła? Ciebie?
— Gniazdka wymieniał tu wykwalifikowany elektryk. Ty jesteś gościem, który usiadł dziewczynie na karku. I ten gość zaraz się wynosi.
— A jak się nie wyniosę? Siłą mnie będziesz ciągać? Ręce sobie pobrudzisz?
Beata odwróciła głowę w stronę uchylonych drzwi wejściowych.
Metr dziewięćdziesiąt wzrostu, barczysty, w krótkiej kurtce, z twarzą całkiem nieprzeniknioną.
Jej osobisty kierowca, a zarazem człowiek, który załatwiał sprawy tam, gdzie perswazja już nie działała.
Grzesiek przekroczył próg bez słowa, starannie wytarł buty o wycieraczkę, spojrzał na Marka z góry na dół.
— Obywatele nie rozumieją normalnego języka. Pomóż im się spakować. I dopilnuj, żeby moje mienie przypadkiem nie zniknęło.
Cały tupet Marka zniknął w ciągu sekundy, ustępując miejsca nerwowej uległości.
Grzesiek nie zrobił żadnego gwałtownego ruchu, tylko podszedł bliżej kuchni.
— Ej, ej, spokojnie! Sami się spakujemy! Bez rąk, dobra? Czego od razu ochronę ściągasz? Normalnie przecież siedzieliśmy!
Cofał się przed zbliżającym się Grześkiem.
— Piętnaście minut. Jak was tu za piętnaście minut nie będzie, zapomnę o tej wizycie. Jak będziecie się guzdrać — Grzesiek przyspieszy proces.
Beata z obrzydzeniem odsunęła patelnię z cudzą przypaloną cebulą. Mieszkanie trzeba było natychmiast przewietrzyć.
Z sypialni dobiegało sapanie i szelest reklamówek. Kasia gorączkowo pakowała do torby sportowej bluzki, kosmetyczkę i jakieś słoiczki.
— Rzuć ten krem, chodź szybciej!
Marek naciągał adidasy na bose stopy, co chwila zerkając niechętnie na milczącego Grześka, który stał oparty plecami o ścianę i po prostu obserwował.
— Mogłaś po ludzku. Nie po ludzku to, Beata. Tak wyrzucać. Nie jesteśmy przecież obcymi ludźmi. Zrobilibyśmy tu porządek.
Zerwał kurtkę z wieszaka, zapinał ją drżącymi palcami. Wolno, jakby odrywał coś od serca, rzucił na blat torbę foliową z produktami wyciągniętymi z lodówki.
— Powiedz córce, iż ojciec się obraził.
Beata poczekała, aż na klatce ucichną pospieszne kroki, a winda zjedzie w dół.
W mieszkaniu od razu zrobiło się lżej.
— Wszystko ze sobą wzięli. Kupiłem po drodze nowy wkładek, jak pani prosiła.
Grzesiek, z zawodu były mechanik samochodowy, sprawnie wykręcił stary mechanizm z zamka i założył nowy. Zapasowe klucze Beata schowała do torebki, a te stare, rzucone przez Marka na podłogę, wyrzuciła do kosza na klatce.
Zosia spodziewała się krzyków, wykładu o bezpieczeństwie i długich wyrzutów. Zamiast tego matka nalała jej po prostu talerz gorącej zupy pomidorowej, a potem położyła na stole nowy pęk kluczy.
— Trzymaj. Zamek nowy. I więcej obcych do domu nie wpuszczaj. choćby jeżeli mają twój nos i znajome nazwisko.
Więcej do tego tematu nie wracały.
Za oknem szumiała Grunwaldzka, w sklepie na dole wciąż nie działała lodówka z napojami, a sąsiadka z parteru codziennie wietrzyła pościel na balkonie, niezależnie od pogody. Zosia sprowadziła do mieszkania pręgowanego kota, który z zapałem darł nowe tapety w sypialni, i to jakoś nikogo już nie złościło.
Trzy tygodnie później Beata dostała telefon od wspólnej znajomej z dawnej pracy: Kasia spakowała walizki i wyprowadziła się od Marka, zabierając ze sobą mikrofalówkę, którą sama kiedyś kupiła. Wyniosła się dokładnie w tym momencie, w którym zrozumiała, iż darmowe eleganckie mieszkanie jednak się nie zmaterializuje.
Beata wysłuchała tej historii, mieszając łyżeczką herbatę, i nie skomentowała ani słowem. Odłożyła telefon obok teczki z dokumentami hurtowni, którą miała podpisać jeszcze tego wieczoru, i wróciła do pracy.
