Nazywam się Wiktor Zaremba i mam czterdzieści dwa lata. Prowadzę firmę deweloperską w Sopocie – trzy inwestycje mieszkaniowe w budowie, biuro przy alei Niepodległości, flota trzech aut służbowych i reputację, na którą pracowałem od piętnastu lat. Piszę to nie po to, żeby się usprawiedliwiać. Piszę, bo tamten wieczór w Grand Hotelu wciąż wraca do mnie, kiedy zamykam oczy, i chcę wreszcie ułożyć to sobie w głowie po kolei.
Moja żona Bogumiła miała trzydzieści sześć lat, kiedy się poznaliśmy – księgowa w małej firmie transportowej z Wejherowa. Ojciec nigdy jej nie wspominał. Przez cztery lata małżeństwa myślałem, iż pochodzi z rodziny nauczycieli, iż rodzice dawno nie żyją, bo tak mi kiedyś powiedziała, cicho i bez łez, jakby to był temat zamknięty raz na zawsze. Nie drążyłem. Miałem swoje sprawy – kredyt na apartamentowiec przy plaży, spór z podwykonawcą, presję inwestorów. Człowiek w takim pędzie nie zauważa, iż żona coraz rzadziej się odzywa przy śniadaniu.
Tamtego wieczoru jechałem na doroczną galę Pomorskiej Izby Deweloperów. Nie zaprosiłem Bogumiły. Powiedziałem jej wprost, iż pojadę z Natalią, moją dyrektor sprzedaży, bo – tłumaczyłem sobie wtedy – trzeba było zamknąć umowę z inwestorem z Warszawy, a Natalia potrafiła to zrobić lepiej niż ktokolwiek. To była prawda, ale nie cała. Widziałem, jak Bogumiła stoi w progu sypialni w tej samej granatowej sukience, którą miała na sobie jeszcze przed ślubem, z rękawami trochę już wytartymi na łokciach. Powiedziałem coś, czego do dziś nie potrafię sobie wybaczyć – iż w takim stroju tylko mnie zawstydzi przed gośćmi.
Widziałem jej twarz. Nie płakała. Po prostu spojrzała na mnie tak, jakby coś we mnie w tej sekundzie umarło dla niej ostatecznie.
Na sali balowej Grand Hotelu kelnerzy roznosili kieliszki prosecco, orkiestra grała coś w rytmie bossa novy, a Natalia w sukni koloru szampana wisiała mi u ramienia, śmiejąc się głośniej niż trzeba przy każdym żarcie prezesa Baltic Investment. Byłem z siebie zadowolony. Dopiąłem umowę wartą jedenaście milionów złotych, ściskałem dłonie, wznosiłem toasty. Nie myślałem wtedy o Bogumile ani razu.
Około dwudziestej trzeciej mój telefon zawibrował. Natalia, stojąc obok mnie z kieliszkiem w dłoni, rzuciła cicho jedno zdanie, patrząc mi prosto w oczy: „Wysłałam jej zdjęcie z samochodu. Niech wie, gdzie jesteśmy."
Nie zapytałem, skąd Natalia w ogóle ma numer mojej żony. Wtedy wydawało mi się to drobiazgiem, taką małą, zabawną złośliwością – teraz wiem, iż to było pierwsze pęknięcie, które powinno mnie ostrzec. Zamiast tego roześmiałem się i zamówiłem kolejną kolejkę.
Ktoś podszedł do mikrofonu, żeby ogłosić przerwę przed częścią oficjalną. Wtedy przy głównych drzwiach sali zrobiło się poruszenie. Ochroniarze hotelu rozstąpili się jak na komendę. Wszedł mężczyzna po siedemdziesiątce, w ciemnym płaszczu, z laską, której zresztą wcale nie potrzebował do chodzenia – szedł prosto, pewnie, jakby to on był gospodarzem tego wieczoru. Za nim dwóch mężczyzn w garniturach, wyglądających jak prawnicy albo ochrona osobista.
Rozpoznałem go z okładek „Pulsu Biznesu". Ryszard Kowalik. Główny udziałowiec Baltic Investment Group – tej samej firmy, której prezes właśnie ściskał mi dłoń dwadzieścia minut wcześniej. Człowiek, który jednym telefonem mógł zamrozić finansowanie każdej inwestycji na Pomorzu.
Obok niego szła Bogumiła.
Nie w starej granatowej sukience. Miała na sobie prostą czarną suknię, bez biżuterii, włosy spięte tak jak zwykle do pracy. Ale szła u boku tego człowieka z pewnością siebie, jakiej nigdy u niej nie widziałem – ani razu przez cztery lata małżeństwa.
„Tato" – powiedziała cicho, kiedy podeszli do naszego stolika.
Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy. Sala ucichła – nie od razu, stopniowo, jak fala, która najpierw dociera do bliższych stolików, potem do dalszych. Kowalik zatrzymał się przede mną. Nie patrzył na mnie ze złością. Patrzył z czymś gorszym – z całkowitym brakiem zainteresowania, jakbym był kelnerem, który przypadkiem zastawił mu drogę.
„Panie Zaremba" – powiedział spokojnym, niskim głosem, który słyszałem wcześniej tylko w wywiadach telewizyjnych. „Trzy lata temu moja córka poprosiła mnie, żebym pozwolił jej żyć własnym życiem, bez mojego nazwiska. Uszanowałem to. Dziś zadzwoniła i powiedziała mi, jak pan ją potraktował. Więc pozwoli pan, iż ja też potraktuję pana tak, jak na to zasłużył."
Odwrócił się do prezesa Baltic Investment, który jeszcze pół godziny temu podpisywał ze mną list intencyjny, i powiedział coś po cichu. Widziałem, jak twarz prezesa blednie. Widziałem, jak sięga po telefon.
Natalia obok mnie zesztywniała, kieliszek prosecco zadrżał w jej dłoni, aż kilka kropel spadło na obrus.
Bogumiła nie krzyczała. Nie triumfowała. Podeszła do mnie tylko na tyle blisko, żeby powiedzieć jedno zdanie, którego nikt inny przy stole nie usłyszał – tylko ja.
„Wiesz, ile razy prosiłam cię, żebyś po prostu na mnie spojrzał? Nie musiałeś mnie zabierać na tę galę. Musiałeś tylko nie każać mi za to płacić."
Potem odwróciła się i wyszła z ojcem tą samą drogą, którą przyszli, a ochrona rozstąpiła się przed nimi jak przedtem.
Tego, co wydarzyło się w ciągu następnych trzydziestu sześciu godzin, nie muszę już tłumaczyć – każdy, kto śledzi rynek nieruchomości na Pomorzu, wie, jak to się skończyło. Baltic Investment wycofał finansowanie z dwóch moich inwestycji tego samego wieczoru. Bank, z którym negocjowaliśmy kredyt na trzeci apartamentowiec przy plaży, zawiesił rozmowy „do wyjaśnienia sytuacji właścicielskiej". Trzej kluczowi podwykonawcy odebrali telefony i już do mnie nie oddzwonili. Nie musiałem pytać, kto do nich dzwonił pierwszy.
Dwa tygodnie później dostałem od adwokata Bogumiły kopertę. W środku – wniosek o rozwód, gotowy do podpisu, oraz kopia aktu notarialnego. Okazało się, iż mieszkanie przy alei Niepodległości, w którym mieszkaliśmy, od dwóch lat formalnie należało do niej – zapisałem je na nią sam, w chwili, gdy zaciągałem pod nie kredyt hipoteczny na inwestycję, żeby uchronić majątek przed egzekucją w razie niepowodzenia. Teraz to ja stałem pod drzwiami własnego mieszkania z inną kartą dostępu, która już nie działała.
Natalia zniknęła z firmy tydzień po gali. Podobno przyjęła ofertę pracy w Warszawie. Nie zadzwoniła, żeby się pożegnać.
Sto osiemdziesiąt tysięcy złotych – tyle kosztowała mnie ostatecznie ugoda z bankiem po zerwaniu kredytu, plus odsetki karne. Trzy lata pracy nad reputacją firmy runęły w ciągu jednej doby, bo jeden telefon Ryszarda Kowalika wystarczył, żeby całe środowisko dowiedziało się, jak potraktowałem jego córkę.
Widziałem Bogumiłę jeszcze raz, przypadkiem, w kwietniu, przy molo. Szła z jakimś mężczyzną, śmiała się swobodnie, tak jak nigdy nie śmiała się przy mnie. Nie podszedłem. Stałem po drugiej stronie ulicy, patrzyłem, jak wiatr znad zatoki targa jej włosy, i pomyślałem, iż przez cztery lata miałem obok siebie kobietę, której nigdy naprawdę nie zapytałem, jak się czuje. Zapytałem dopiero wtedy, gdy było już za późno, żeby usłyszeć odpowiedź inną niż ta, którą już znałem.
