Kiedy Tomasza wzięli do wojska, Zuzanna dała mu słowo.
Przysięgła, iż będzie czekać wiernie.
Nie złamała tej obietnicy.
Pisała listy pełne czułości.
Rysowała na nich czerwone maki.
Dorysowywała serca, małe i duże.
Na końcu zawsze zostawiała odbicie ust.
Przy słowie „pocałunek” zawsze.
Kochała go naprawdę, bez reszty.
Czas bez niego płynął wolno.
Minuty rozciągały się w godziny.
Dlatego nie mogła zrozumieć, co się stało.
Serce mówiło jej, iż to niemożliwe.
Że Tomasz nie mógł o niej zapomnieć.
Ale listy przestały przychodzić.
A potem przyszedł ten jeden, suchy.
Napisał, żeby przestała o nim myśleć.
Musiała zmierzyć się z prawdą.
Wyszła za mąż za pierwszego, kto się pojawił.
Bez miłości, bez wahania.
Zamknęła serce na głucho.
Nie chciała już nigdy cierpieć.
Nikogo nie kochała tak jak jego.
Pewnego dnia była w kuchni.
Miała na sobie fartuch i kapcie.
Zadzwonił dzwonek u drzwi.
Otworzyła – i zamarła.
Przed nią stał Tomasz.
Dojrzały, w mundurze oficera.
– Nie wierzyłem, iż naprawdę wyszłaś za mąż – powiedział.
Głos mu się łamał.
– Chciałem się tylko przekonać – dodał.
– Teraz widzę, iż to prawda – szepnął.
Łzy błyszczały mu w oczach.
– Rozumiem już, czemu nie odpisywałaś – powiedział cicho.
Odwrócił się, jakby chciał odejść.
Zuzanna złapała go za ramię.
– Jak możesz tak mówić? – zapytała.
– To ty napisałeś, żebym zapomniała – dodała.
Głos jej się załamał.
Nie wiedziała, czy on się tłumaczy.
Czy może ją obwinia.
– I co z tego? – odparł Tomasz.
– W zeszłym tygodniu wysłałem list – powiedział.
– Miałem nadzieję, iż wciąż czekasz – dodał.
Gula ścisnęła jej gardło.
Nie dał jej dokończyć myśli.
Łzy paliły jej oczy.
Stali tak, naprzeciw siebie.
Dwa życia, które się rozminęły.
Jedna prawda, dwie wersje bólu.
Dalszy ciąg w komentarzu.
