Kiedy Robert wyruszył do wojska, Zuzanna obiecała wiernie na niego czekać. Dotrzymała słowa – pisała do ukochanego listy pełne miłości

newskey24.com 3 dni temu

Zuzanna obiecała Robertowi, iż będzie czekać.

Wyruszył do wojska wiosną.

Ona została sama w małym miasteczku.

Pisała do niego listy co tydzień.

W każdym liście rysowała kwiatki i serduszka.

Pod spodem stawiała odcisk ust.

– Będę czekać, choćby lata – pisała.

Kochała go całym sercem, bez reszty.

Każdy dzień bez niego trwał wiecznie.

Myślała tylko o jego powrocie.

Minęły miesiące, potem kolejne.

Listy od Roberta przychodziły coraz rzadziej.

Aż w końcu przestały przychodzić wcale.

Zuzanna pisała dalej, uparcie, z nadzieją.

Czekała na choć jedno słowo.

Pewnego dnia list jednak przyszedł.

Krótki, chłodny, bez uczucia.

„Zapomnij o mnie” – napisał Robert.

Zuzanna nie mogła uwierzyć własnym oczom.

Czytała te słowa raz po raz.

Czy to naprawdę koniec?

Serce krzyczało, iż to niemożliwe.

Rozum mówił, iż trzeba się poddać.

Płakała całymi nocami, po kryjomu.

Nikomu nie zdradziła swojego bólu.

Z czasem musiała ułożyć sobie życie.

Poznała mężczyznę, który o nią zabiegał.

Wyszła za niego bez miłości.

Serce zamknęła na zawsze, jak sądziła.

Nikogo nie mogła pokochać jak Roberta.

Lata mijały spokojnie, choć bez radości.

Zuzanna była dobrą żoną, troskliwą gospodynią.

Pewnego dnia stała w kuchni.

Usłyszała dzwonek do drzwi.

W fartuszku i kapciach poszła otworzyć.

Przed nią stał dorosły Robert.

W mundurze oficerskim, z siwiejącą głową.

– To naprawdę ty? – spytała cicho.

– Nie wierzyłem, iż wyszłaś za mąż – powiedział.

– Chciałem się tylko upewnić.

W jego oczach było widać ból.

– Teraz rozumiem, czemu nie odpisywałaś – dodał.

Zuzanna poczuła, jak serce jej zamarło.

– Co ty mówisz, Robercie? – zapytała drżącym głosem.

– Przecież to ty mnie zostawiłeś.

– Ja? Ja pisałem do ciebie co dzień – odpowiedział.

– Aż przestałaś odpowiadać na listy.

Zuzanna poczuła, iż świat się zawalił.

– Nigdy nie przestałam pisać – szepnęła.

Robert spojrzał na nią z niedowierzaniem.

– To ktoś nas okłamał – powiedział cicho.

Zuzanna zamknęła oczy, przytłoczona prawdą.

Minuty mijały w ciężkiej ciszy.

Nikt z nich nie wiedział, co powiedzieć.

Prawda przyszła zbyt późno.

Idź do oryginalnego materiału