– Kiedy ostatni raz spojrzałaś na siebie w lustrze? – zapytał mąż. Odpowiedź żony zaskoczyła go całkowicie. Arek dopijał poranną kawę i kątem oka obserwował Magdę. Włosy spięte gumką z dziecięcym motywem, kotki z bajek. Za to Kasia z sąsiedniego mieszkania zawsze wyglądała świeżo, modnie. Z nutą drogich perfum, które długo unosiły się w windzie po tym, jak wychodziła. – Wiesz, – Arek odłożył telefon, – tak myślę czasem, żyjemy obok siebie jak sąsiedzi… Magda zatrzymała się, ścierka nieruchomo zamarła w jej ręce. – Co ty masz na myśli? – Nic szczególnego. Po prostu – kiedy ostatni raz patrzyłaś w lustro? Spojrzała na niego uważnie. I Arek poczuł, iż nie wszystko idzie zgodnie z planem. – A ty? Kiedy ostatni raz naprawdę mnie zobaczyłeś? – spytała Magda cicho. Zapadła niezręczna cisza. – Magda, przestań dramatyzować. Po prostu kobieta powinna wyglądać świetnie, to oczywiste! Spójrz na Kasię. A przecież ona ma tyle lat co ty. – Aha, Kasia… – Magda przeciągnęła imię, a w jej głosie pojawiło się coś, co Arka nagle zaniepokoiło. Jakby zrozumiała właśnie coś bardzo ważnego. – Arek, wiesz co? Wyprowadze się na trochę do mamy. Przemyślę to, co powiedziałeś. – Okej. Może powinniśmy chwilowo pomieszkać osobno, pomyśleć. Ale nie wyrzucam cię! – Wiesz, – Magda zawiesiła starannie ścierkę na haczyku. – Może faktycznie powinnam spojrzeć na siebie w lustrze. I poszła pakować walizkę. Arek został w kuchni, myśląc: „Kurczę, przecież właśnie tego chciałem.” A zamiast ulgi poczuł dziwną pustkę. Przez trzy dni Arek żył jak na wakacjach. Poranna kawa bez pośpiechu, wieczorem robił co chciał. Nikt nie włączał seriali o miłości i zdradzie. Wolność, rozumiecie? Upragniona męska wolność. Wieczorem spotkał Kasię przy klatce. Miała torby z „Delikatesów Centrum”, szpilki, sukienkę idealnie dopasowaną. – Arek! – uśmiechnęła się. – Co słychać? Magdy coś ostatnio nie widuję. – U mamy teraz, odpoczywa, – łatwo skłamał. – No jasne. Kobiecie czasem należy się przerwa. Od rutyny, codzienności, mieszkania… Mówiła jakby sama nigdy nie sprzątała i obiady same się robiły. – Kasiu, może kawa kiedyś, tak… po sąsiedzku? – Czemu nie, – uśmiechnęła się. – Jutro wieczorem? Całą noc Arek planował spotkanie. Koszula – która? Jeansy czy spodnie? Perfumy – byle nie przesadnie… Rano zadzwonił telefon. – Arek? – nieznajomy głos. – Tu Jadwiga, mama Magdy. Serce podskoczyło. – Tak, słucham. – Magda prosiła przekazać: rzeczy odbierze w sobotę, kiedy cię nie będzie w domu. Klucze zostawi u portiera. – Ale jak to – rzeczy? – Jak myślisz? – w głosie teściowej pojawiła się stal. – Moja córka nie zamierza całe życie czekać, aż zdecydujesz, czy jest ci potrzebna. – Pani Jadwigo, przecież nic takiego nie powiedziałem… – Powiedziałeś wystarczająco. Do widzenia, Arek. Odsłuch. Arek siedział w kuchni patrząc na telefon. Co jest grane? Przecież nie rozwodził się. Chciał tylko przerwy, na przemyślenie. A już zdecydowały za niego! Wieczorna kawa z Kasią była dziwna. Miła, opowiadała fascynujące historie z banku, śmiała się z jego żartów. Ale gdy spróbował wziąć ją za rękę, delikatnie się odsunęła. – Arek, rozumiesz – nie mogę. Jesteś żonaty. – Ale właśnie teraz… żyjemy osobno… – Teraz. A jutro? – Kasia spojrzała na niego przenikliwie. Arek odprowadził Kasię pod klatkę, wrócił do domu. Tam przywitała go cisza i zapach kawalerskiego życia. Sobota. Arek specjalnie wyszedł z domu – nie chciał scen, tłumaczeń, łez. Niech Magda zabierze rzeczy spokojnie. Ale około trzeciej zżerała go ciekawość – co wzięła? Wszystko, czy tylko najważniejsze? I jak dziś wyglądała? O czwartej nie wytrzymał, wrócił do bloku. Przed klatką samochód na lokalnych numerach. Kierowca – obcy mężczyzna około czterdziestki, przystojny w stylowej kurtce. Pomagał komuś pakować pudła. Arek usiadł na ławce i czekał. Po dziesięciu minutach z klatki wyszła kobieta w granatowej sukience. Włosy spięte elegancką spinką, lekki makijaż podkreślający oczy. Arek patrzył, niedowierzał. To była Magda. Jego Magda. Tylko zupełnie inna. Niosła ostatnią torbę, mężczyzna natychmiast ją chwycił, delikatnie pomógł wsiąść. Jakby była z porcelany. Arek nie wytrzymał, podszedł do auta. – Magda! Odwróciła się, jej twarz była spokojna i piękna. Bez tej wiecznej zmęczonej maski, która mu się wydawała normalna. – Cześć, Arek. – To naprawdę… ty? Kierowca na chwilę się napiął, Magda uspokoiła go gestem. – Ja – powiedziała po prostu. – Po prostu przestałeś na mnie patrzeć. – Magda, proszę, porozmawiajmy… – O czym? – zabrzmiało bez gniewu, tylko ze zdziwieniem. – Powiedziałeś, iż kobieta powinna wyglądać świetnie. Zastosowałam się. – Ale to nie o to mi chodziło! – A o co? Chciałeś, bym była atrakcyjna, ale tylko dla ciebie? Ciekawa, ale tylko w domu? Polubiła siebie, ale nie tak bardzo, żeby odejść od męża, który mnie nie widzi? Stał i słuchał, a z każdym jej słowem w nim coś pękało. – Wiesz – kontynuowała łagodnie – przestałam o siebie dbać nie z lenistwa, ale dlatego, iż oswoiłam się z byciem niewidzialną. We własnym domu, własnym życiu. – Magda, nie chciałem… – Chciałeś. Chciałeś żony-ducha: robi wszystko, a nie przeszkadza. A jak się znudzi – można wymienić na nowszy, kolorowy model. Mężczyzna z auta coś do niej powiedział. Magda skinęła głową. – Musimy już jechać. – powiedziała. – Waldek czeka. – Waldek? – Arek poczuł suchość w ustach. – Kim on jest? – Człowiekiem, który mnie widzi. Poznaliśmy się na siłowni. Przy mamie otworzyli fitness. Wyobraź sobie – w wieku czterdziestu dwóch lat pierwszy raz w życiu poszłam na zajęcia. – Magda, nie musisz… spróbujmy jeszcze raz. Zrozumiałem, byłem głupi… – Arek, – spojrzała przenikliwie, – pamiętasz, kiedy ostatni raz powiedziałeś mi, iż jestem piękna? Arek milczał. Nie pamiętał. – A kiedy choć raz spytałeś, co u mnie? Zrozumiał – przegrał. Nie z Waldkiem. Nie z losem. Sam ze sobą. Waldek uruchomił silnik. – Arek, nie złoś się. Naprawdę. Pomogłeś mi zrozumieć jedną rzecz: jeżeli sama się nie zauważę, nikt mnie nie zauważy. Samochód odjechał. Arek stał pod blokiem i patrzył, jak odjeżdża jego życie. Nie żona – życie. Piętnaście lat, które uważał za rutynę, a okazały się szczęściem. Tylko, iż choćby tego nie zauważył. Pół roku później Arek przypadkiem spotkał Magdę w galerii handlowej. Wybierała kawę ziarnistą, czytała etykiety. Obok stała młoda dziewczyna. – Weź ten – mówiła – tata twierdzi, iż arabica lepsza niż robusta. – Magda? – Arek podszedł. Magda odwróciła się, uśmiechnęła lekko, bez napięcia. – Cześć, Arek. Poznaj – to Ola, córka Waldka. Ola, to Arek, mój były mąż. Ola kiwnęła grzecznie głową. Ładna, studiuje pewnie. Patrzyła na Arka ciekawie, bez wrogości. – Jak się masz? – spytał. – Dobrze. A ty? – W porządku. Zapadła niezręczna pauza. Co powiedzieć byłej żonie, która stała się kimś zupełnie innym? Stali przy kawie, Arek patrzył na nią. Opalona, w lekkiej bluzce, z nową fryzurą. Szczęśliwa. No właśnie – szczęśliwa. – A ty? – spytała. – Jak życie osobiste? – Jakoś szczególnie nie układa się, – westchnął. Magda spojrzała na niego badawczo. – Wiesz, Arek, szukasz kobiety o urodzie Kasi, ale posłusznej jak ja. Inteligentnej, ale nie na tyle, żeby zauważyła, jak się oglądasz za innymi. Ola słuchała rozmowy z wielkimi oczami. – Takiej kobiety nie ma, – dodała Magda spokojnie. – Magda, idziemy? – wtrąciła Ola. – Tata czeka w samochodzie. – Tak, już. – Magda wzięła paczkę kawy. – Powodzenia, Arek. Odeszły, Arek został przy regałach. Myślał, iż Magda ma rację. Rzeczywiście szukał nieistniejącej kobiety. Wieczorem Arek usiadł w kuchni z herbatą. Myślał o Magdzie, o tym, kim stała się. O tym, iż czasem strata jest jedyną drogą do zrozumienia, ile miał. Może szczęście nie polega na szukaniu wygodnej żony. Może trzeba nauczyć się dostrzegać kobietę obok siebie.