Kiedy ostatni raz spojrzałaś na siebie w lustro? zapytał mąż. Żona odpowiedziała inaczej, niż się spodziewał.
Jan dopijał poranną kawę, ukradkiem obserwując Agnieszkę. Włosy związane gumką dziecięcą, z kreskówkowymi kotkami.
Za to Justyna z sąsiedniego mieszkania zawsze była olśniewająca, świeża. Miała ten szczególny zapach drogich perfum, który zostawał w windzie choćby gdy ona już wyszła.
Wiesz co Jan odłożył telefon czasem myślę, iż żyjemy jakby… jak sąsiedzi.
Agnieszka zamarła z mokrą szmatką w ręku.
Co masz na myśli?
Nic takiego. Po prostu kiedy ostatni raz patrzyłaś na siebie w lustrze?
Spojrzała na niego. Tak naprawdę. Jan od razu poczuł, iż coś wymknęło się spod kontroli.
A ty kiedy ostatni raz patrzyłeś na mnie? zapytała Agnieszka cicho.
Zapadło krępujące milczenie.
Agnieszko, nie dramatyzuj. Przecież tylko mówię kobieta powinna zawsze wyglądać niesamowicie. To przecież oczywiste! Spójrz na Justynę. Jest w twoim wieku.
Justyna… przeciągnęła Agnieszka. W jej głosie było coś nowego, coś, co zaniepokoiło Jana. Jakby zrozumiała nagle coś istotnego.
Janek odezwała się po chwilowej ciszy wiesz co? Na trochę się wyprowadzę. Do mamy. Przemyślę twoje słowa.
To… w porządku. Może rzeczywiście trochę osobno, może to nam dobrze zrobi. Ale pamiętaj, nie wyganiałem cię!
Agnieszka powiesiła szmatkę na haczyku, bardzo starannie.
Chyba naprawdę muszę spojrzeć w lustro powiedziała miękko.
Poszła pakować walizkę.
Jan został w kuchni. Myślał: Przecież tego chciałem. Ale zamiast ulgi poczuł pustkę.
Przez trzy dni Jan żył jak na wakacjach. Poranna kawa bez pośpiechu, wieczorem robił co chciał. Nikt nie włączał seriali o miłości i zdradzie.
Wolność, rozumiecie? Wyczekana, męska wolność.
Wieczorem Jan spotkał Justynę pod blokiem. Miała siatki z Delikatesów Centrum, szpilki, sukienka leżała jak szyta na miarę.
Janku! uśmiechnęła się. Co słychać? Dawno Agnieszki nie widziałam.
U mamy teraz, odpoczywa skłamał bez wysiłku.
Aha przytaknęła Justyna. Wie pan, kobiecie czasem trzeba oddechu. Od codzienności, od rutyny.
Powiedziała to tak, jakby sama nigdy nie musiała sprzątać mieszkania czy gotować.
Może wpadniesz kiedyś na kawę? wyskoczył Jan. Po sąsiedzku.
Czemu nie zaśmiała się. Jutro wieczorem?
Całą noc Jan układał w myślach plan. Koszula jaka? Jeansy czy spodnie? Perfum nie przesadzić.
Rano zadzwonił telefon.
Janek? głos nieznany. Tu Maria, mama Agnieszki.
Serce mu zamarło.
Słucham.
Agnieszka poprosiła, żebym przekazała: przyjdzie po rzeczy w sobotę, gdy nie będzie cię w domu. Klucze odda dozorczyni.
Zaraz, jak to po rzeczy?
A jak myślałeś? w głosie teściowej pojawiła się nuta żelaza. Moja córka nie będzie całe życie czekać, aż zdecydujesz, czy jej potrzebujesz czy nie.
Maria, przecież nic takiego nie mówiłem…
Powiedziałeś wystarczająco. Żegnaj, Janek.
Rozłączyła się.
Jan siedział w kuchni, patrzył na telefon. Co się dzieje? Przecież nie brał rozwodu! Chciał tylko pauzy, czasu w przemyślenie.
A oni już wszystko postanowili bez niego.
Wieczorna kawa z Justyną była niezręczna. Była miła, opowiadała ciekawie o pracy w banku, śmiała się z jego żartów. Ale gdy próbował dotknąć jej ręki, delikatnie się odsunęła.
Janek, rozumiesz… nie mogę. Jesteś żonatym człowiekiem.
Ale przecież… mieszkam teraz sam.
Teraz. A jutro? spojrzała na niego uważnie.
Odprowadził ją pod blok, wrócił do pustego mieszkania. Przywitała go cisza i zapach typowo kawalerski.
Sobota. Jan specialnie wyszedł z domu scen, wyjaśnień, łez nie chciał. Niech zabierze rzeczy w spokoju.
Ale już po trzeciej nie wytrzymał ciekawości co wzięła? Wszystko? Tylko najpotrzebniejsze? I jak wyglądała?
O czwartej wrócił.
Podblokiem stał samochód na lokalnych numerach. Za kierownicą obcy mężczyzna, czterdziestka, przystojny, w dobrej kurtce, pomagał komuś ładować pudła.
Jan przysiadł na ławce, czekał.
Po dziesięciu minutach z klatki wyszła kobieta. Granatowa sukienka, ciemne włosy spięte elegancką spinką, subtelny makijaż podkreślający oczy.
Jan nie mógł uwierzyć. To była Agnieszka. Jego Agnieszka. Tylko jakby inna.
Niosła ostatnią torbę, a ten mężczyzna od razu ją przejął, pomógł jej wejść do auta z taką troską, jakby była z porcelany.
Jan nie wytrzymał. Podszedł do samochodu.
Agnieszko!
Odwróciła się. Spokojna twarz, bez tej stałej zmęczonej maski.
Cześć, Janek.
To… naprawdę ty?
Mężczyzna za kierownicą zobaczył go, napiął się, ale Agnieszka łagodnie dotknęła jego ręki spokojnie.
Tak powiedziała bez emocji. Od dawna mnie nie zauważałeś.
Agnieszko, poczekaj. Może porozmawiamy?
O czym? nie było w jej głosie gniewu, raczej zdziwienie. Sam powiedziałeś, iż kobieta powinna wyglądać olśniewająco. Więc postanowiłam posłuchać.
Ale nie to miałem na myśli! serce mu waliło.
Co więc chciałeś, Janku? przechyliła lekko głowę. Żebym była piękna, ale tylko dla ciebie? Interesująca, ale wyłącznie w domu? Miałabym pokochać siebie, ale niezbyt mocno tylko nie na tyle, by odejść od męża, który mnie nie dostrzega?
Każde jej słowo przewracało coś w środku Jana.
Wiesz dodała łagodnie rzeczywiście przestałam o siebie dbać. Ale nie ze zmęczenia. Tylko z przyzwyczajenia, iż jestem niewidzialna. We własnym domu. W swoim życiu.
Nie chciałem tego.
Chciałeś. Żony-niewidki, zawsze posłusznej, tej cichej zmień na bardziej błyszczącą, gdy ci się znudzi.
Mężczyzna w aucie rzucił jej półszeptem parę słów. Agnieszka skinęła.
Musimy jechać powiedziała do Jana. Wojtek czeka.
Wojtek? Jan miał sucho w ustach. Kim on…?
Kimś, kto mnie dostrzega odparła. Poznaliśmy się na siłowni. Mama ma przy bloku fitness klub. Wyobraź sobie po czterdziestce pierwszy raz w życiu zaczęłam ćwiczyć.
Agnieszko, nie rób tego. Spróbujmy jeszcze raz. Zrozumiałem, byłem głupi.
Janek spojrzała na niego, aż poczuł ukłucie pamiętasz, kiedy ostatni raz powiedziałeś mi, iż jestem piękna?
Milczał. Nie pamiętał.
A kiedy pytałeś, co u mnie?
Wiedział, iż przegrał. Nie z Wojtkiem. Nie z losem. Ze sobą samym.
Wojtek włączył silnik.
Nie jestem na ciebie zła, serio. Ty pomogłeś mi zrozumieć jedną rzecz: jeżeli sama siebie nie zobaczę nikt mnie nie zauważy.
Samochód ruszył.
Jan patrzył, jak odjeżdża jego życie. Nie żona życie. Piętnaście lat, które uważał za rutynę. A to było szczęście.
Nie miał o tym pojęcia.
Pół roku później, zupełnie przypadkiem, Jan spotkał Agnieszkę w galerii handlowej.
Studiowała etykiety kawy ziarnistej, obok niej stała młoda dziewczyna na oko dwadzieścia lat.
Weź tę, tato mówi, iż arabica lepsza mówiła dziewczyna.
Agnieszko? Jan podszedł.
Odwróciła się. Lekki uśmiech, żadnej nerwowości.
Cześć, Janek. Poznaj to Nastka, córka Wojtka. Nastka, to Janek, mój były mąż.
Nastka kiwnęła uprzejmie głową. Ładna, prawdopodobnie studentka. Patrzyła na Jana z ciekawością, bez żalu.
Jak się masz? spytał.
Dobrze. A ty?
W porządku.
Zawiesili się niezręcznie. Co powiedzieć byłej żonie, która tak się zmieniła?
Stali przy regałach z kawą. Jan patrzył na nią opalona, w jasnej bluzce, z nową fryzurą. Szczęśliwa. O właśnie szczęśliwa.
A u ciebie? zapytała ona. Co w życiu prywatnym?
Nic specjalnego westchnął.
Agnieszka spojrzała mu prosto w oczy.
Wiesz, Janek, szukasz kobiety pięknej jak Justyna, a posłusznej jak ja kiedyś. Mądrej, ale nie na tyle, by widziała, iż patrzysz na inne.
Nastka słuchała uważnie.
Takiej kobiety nie ma powiedziała Agnieszka spokojnie.
Agnieszko, idziemy? wtrąciła Nastka. Tata czeka w aucie.
Jasne Agnieszka wzięła kawę. Powodzenia, Janek.
Poszły. Jan został przy półkach i myślał, iż Agnieszka ma rację. Szuka nieistniejącej kobiety.
Wieczorem Jan siedział sam w kuchni, pił herbatę. Myślał o Agnieszce i tym, kim się stała. O tym, iż czasem utrata jest jedyną drogą, by docenić to, co się miało.
Może szczęście nie polega na szukaniu wygodnej żony. A na nauczeniu się widzieć kobietę obok siebie.
