Gdy moja mama dowiedziała się, iż jestem żonaty, mam dobrą pracę i własne mieszkanie, od razu przyjechała, żeby poprosić mnie o wsparcie finansowe.
Mama zawsze była wobec mnie bardzo surowa. Tata często wyjeżdżał służbowo, a mama musiała radzić sobie sama. Ojciec darzył mnie miłością, ale każda jego wizyta w domu oznaczała torbę prezentów dla mnie. Mama nie okazywała mi za dużo czułości. Pewnego dnia tata wyjechał w delegację i już nigdy nie wrócił.
W szkole nie miałem nigdy przyjaciół. Chodziłem w podartej, starej mundurce, którą mama znalazła gdzieś na śmietniku. Powtarzała: Noś to, co masz. Najpierw muszę poukładać sobie życie, nie mam na ciebie pieniędzy. Przez całą piątą klasę nosiłem więc to paskudztwo bez słowa narzekania.
Później sąsiadka dała mi mundurek po swojej córce, która akurat skończyła szkołę. W tym mundurku dotrwałem aż do matury. jeżeli chodzi o buty, używałem tego, co akurat było pod ręką, aż w końcu stały się za małe. Ostatecznie zdałem dobrze maturę i postanowiłem studiować. Wybrałem ekonomię. Na studiach przez cały czas chodziłem w ubraniach, których pozbywali się moi znajomi, kiedy miały im się znudzić.
Pewnego razu poznałem Dominika, który skończył kilka lat przede mną. Zaczęliśmy się spotykać i w końcu przedstawił mnie swoim rodzicom. Gdy ich odwiedziłem, wstydziłem się starych, zniszczonych butów. Miałem przemoczone stopy, ale jego mama udawała, iż nic nie widzi. Następnego dnia zaprosiła mnie do siebie i dała mi nowe buty.
Bałem się, iż rodzice Dominika mnie nie polubią, ale bardzo gwałtownie zaczęli traktować mnie jak członka rodziny. Nie mam pojęcia, czym sobie na to zasłużyłem. W prezencie ślubnym dali nam mieszkanie, a po studiach teściowa załatwiła mi pracę w swojej firmie, gdzie zarabiałem bardzo dobrze. W końcu mogłem pozwolić sobie na własne rzeczy. Nigdy nie przestanę dziękować Bogu, iż poprowadził mnie przez życie.
Gdy mama dowiedziała się, iż mam żonę, dobrą pracę i mieszkanie, przyjechała błyskawicznie po pieniądze. Jednak rozmowę usłyszała moja teściowa. Natychmiast kazała zadzwonić do męża i mojego syna, by wrócili do domu. W końcu mój mąż wytłumaczył mojej matce, iż nie powinna już niczego ode mnie oczekiwać. Powiedział też, iż jest wdzięczny, iż ma córkę, ale chciałby, aby nigdy więcej nie pojawiła się w naszym domu. Od tej pory mama nie dała znaku życia, a ja z niecierpliwością czekam na narodziny naszego dziecka.
