Mama zawsze była bardzo surowa względem mnie. Tata często wyjeżdżał w służbowe podróże, a mama opiekowała się mną samotnie. Tata kochał mnie, ale za każdym razem gdy wracał, przynosił mi mnóstwo prezentów. Mama nie okazywała mi zbyt wiele czułości. Pewnego dnia tata wyjechał, by już nigdy nie wrócić.
W szkole nigdy nie miałam przyjaciół. Chodziłam ubrana jak żebraczka, w starej mundurce szkolnej, którą mama znalazła gdzieś przypadkiem. Ciągle mówiła: Noś to, co masz pod ręką. Najpierw muszę uporządkować swoje życie, nie mam pieniędzy dla ciebie. Tak więc cierpliwie nosiłam tę brzydką sukienkę przez całą piątą klasę.
Później sąsiadka przekazała mi mundurek po swojej córce, która właśnie skończyła szkołę. Zakładałam go aż do matury. Buty miałam przypadkowe, nosiłam je, dopóki nie zrobiły się zbyt ciasne. W końcu zdałam maturę z bardzo dobrym wynikiem i zdecydowałam się na studia wybrałam ekonomię. Na uniwersytecie przez cały czas nosiłam ubrania, które przekazywali mi znajomi znudzeni swoimi garderobami.
Któregoś dnia spotkałam Dominika, który studiował kilka lat wcześniej. Zaczęliśmy się spotykać, w końcu poznałam jego rodziców. Podczas pierwszej wizyty w ich domu wstydziłam się moich zużytych butów; miałam przemoknięte stopy, ale jego mama udawała, iż tego nie zauważa. Nazajutrz zaprosiła mnie ponownie i podarowała nowe buty.
Bałam się, iż rodzice Dominika mnie nie polubią, ale niedługo traktowali mnie jak własną córkę. Nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam. Dostaliśmy dom na prezent ślubny, a po ukończeniu studiów teściowa zatrudniła mnie w swojej firmie, gdzie zarabiałam całkiem nieźle w złotówkach, rzecz jasna. W końcu mogłam kupować to, czego potrzebowałam. Nigdy nie przestanę dziękować Bogu, iż tak mnie przez życie przeprowadził.
Kiedy moja mama dowiedziała się, iż wyszłam za mąż, mam dobrą pracę i własne mieszkanie, gwałtownie zjawiła się, prosząc o wsparcie finansowe. Jednak naszą rozmowę podsłuchała moja teściowa. Natychmiast wezwała mojego męża i syna do domu. Mąż wyjaśnił mojej matce, iż nie powinna już niczego oczekiwać ode mnie. Na koniec stwierdził, iż jest wdzięczny za to, iż ma córkę, ale ona już nigdy nie powinna pojawić się w naszym domu. Od tej pory mama przestała się ze mną kontaktować, a ja z niecierpliwością czekam na narodziny swojego dziecka.
Czas rozmywa się jak w porannej mgle, a buty stają się łódkami płynącymi przez Warszawę i tkaniny ulatują w wirze złotych monet. Gdzieś w oddali dom teściów zmienia się w labirynt świateł, a uśmiech Dominika rozbrzmiewa jak echo na starówce. Mama znika w cieniu tramwajowej pętli, a ja unoszę się na chmurze, gładząc dzidziusia, którego jeszcze nie widać, choć czuję go jak cień wiosennej burzy.
