Mama zawsze była ze mną bardzo surowa. Tata często jeździł w delegacje, więc mama opiekowała się mną sama. Tata mnie kochał, ale każda jego powrotna wizyta oznaczała festiwal prezentów jakby próbował nadrobić czas. Mama nie szła w te sentymentalne klimaty czułości od niej można było szukać jak grzybów w maju. Pewnego dnia tata wyjechał i już nie wrócił, co nieco zapisało się w moim życiorysie.
W szkole nigdy nie miałam przyjaciół. Chodziłam po korytarzach jak odmieniec, w sfatygowanym mundurku, który mama znalazła na śmietniku. Zawsze powtarzała: Noś co masz. Muszę najpierw uporządkować sobie życie, nie mam dla ciebie pieniędzy. Grzecznie dźwigałam tę szpetną szmatę przez całą piątą klasę.
Potem sąsiadka z klatki obok dała mi uniform swojej córki po maturze. Noszenie jej umundurowania było moim modnym wyborem do samego ukończenia szkoły. Buciki cóż, co było pod ręką, to się nosiło. Wytrzymały kilka ładnych lat, aż palce zaczęły wystawać jak cebula w piwnicy. Pomimo tego wszystkiego zdałam liceum z sukcesem i wybrałam ekonomię na studiach. Na kampusie dalej nosiłam swetry czy spodnie po koleżankach moda second hand była moim hobby z przyzwyczajenia.
Pewnego dnia poznałam Dominika, który skończył uczelnię parę lat wcześniej. Zaprosił mnie na spotkanie, a z czasem przedstawił rodzicom. Przy pierwszej wizycie u nich w Krakowie, rumieniłam się na widok swoich zniszczonych butów chyba bardziej niż w przypadku testu z matematyki. Stopę miałam mokrą, mama Dominika udawała jednak, iż nie widzi tej powodzi. Następnego dnia zaprosiła mnie na herbatę i przyniosła w prezencie nowe buty chyba uznała, iż to lepszy gest niż wykładzina pod stopy.
Bałam się, iż rodzice Dominika mnie nie polubią, ale gwałtownie zaczęli traktować mnie jak członka rodziny. Do dziś nie wiem, czym sobie na to zasłużyłam. Dali nam mieszkanie w prezencie ślubnym, a po studiach teściowa zatrudniła mnie w swojej firmie pensja była całkiem zacna, w złotówkach, nie w uśmiechach. W końcu mogłam kupować sobie to, czego potrzebowałam i nie martwić się, czy sweter jest z zeszłego pokolenia brata. Nigdy nie przestanę dziękować losowi za to, iż jakoś przewinęłam się przez życie bez większych awantur.
Gdy mama dowiedziała się, iż jestem żoną, mam dobrą pracę i własne mieszkanie, pojawiła się błyskawicznie z prośbą o wsparcie finansowe. Jednak rozmowę podsłuchała moja teściowa zaraz ogłosiła rodzinny mobilizacyjny alarm, wołając Dominika i mojego syna, żeby wrócili do domu. W końcu mój mąż wytłumaczył mamie, iż nie powinna już na mnie liczyć. Dodał uprzejmie, iż jest wdzięczna za to, iż ma córkę, ale niech nie pojawia się więcej w naszym mieszkaniu. Od tamtej pory mama nie odzywała się do mnie, a ja z euforią czekam na narodziny mojego dziecka tym razem zaopatrzonego w nowe buty i porządny mundurek!
![Wieczna latarka [TOWARY MODNE 314]](https://i1.ytimg.com/vi/_HOxLbiY4SA/maxresdefault.jpg)
