Mam 26 lat.
Prawie całe życie spędziłam z ciocią i jej mężem.
Przyjęli mnie po śmierci moich rodziców.
Zginęli w wypadku samochodowym.
Ciocia i wujek nigdy nie liczyli pieniędzy.
Dlatego gdy nasza stara gospodyni odeszła bez słowa, ciocia wpadła w panikę.
Szybko znalazła nową osobę.
Nazywała się Carla.
Na pierwszy rzut oka wydawała się idealna.
Uśmiechała się, gotowała pięknie, dbała o dom.
Ale coś mi nie pasowało.
Zadawała zbyt wiele pytań.
Pytała o nasze plany na każdy dzień.
Pytała, które pokoje są prywatne.
Pytała, gdzie ciocia trzyma „cenne rzeczy”.
Czułam niepokój, choć nie umiałam go nazwać.
Wkrótce zwolniono kierowcę.
Oskarżono go o kradzież.
Tydzień później odeszła niania.
Powiedziano, iż jest nieodpowiedzialna.
Za każdym razem Carla miała już kogoś na zmianę.
To było zbyt szybkie, zbyt gładkie.
Spróbowałam ostrzec ciocię.
„Coś tu nie gra” — powiedziałam.
Ciocia pokręciła głową.
„Jesteś przemęczona” — odpowiedziała.
„Wymyślasz sobie problemy”.
Nie dała się przekonać.
Wczoraj wróciłam wcześniej z pracy.
Dom był dziwnie cichy.
Zdjęłam płaszcz w milczeniu.
Z kuchni dobiegały głosy.
Rozpoznałam głos niani.
„Nie wiem, czy to działa wystarczająco szybko” — powiedziała drżącym głosem.
Zamarłam w przedpokoju.
Carla odpowiedziała spokojnie.
Mówiła niemal czule.
„Zadziała, córko”.
„Pozbędę się wszystkich”.
„A ten dom będzie mój”.
Poczułam lodowaty ucisk w żołądku.
Serce zaczęło mi walić.
Czy dobrze usłyszałam?
Czy to możliwe, iż są w zmowie?
Kto jeszcze w to wplątany?
Weszłam do kuchni bez wahania.
Obie podniosły wzrok z przerażeniem.
„Co ty planujesz?” — zapytałam głośno.
Carla zbladła, niania spuściła oczy.
W kuchni zapadła cisza.
Patrzyłam na nie i czekałam na odpowiedź.

















