Kiedy będzie obiad?

— Kiedy będzie obiad?

— Kiedy go przygotujesz, wtedy będzie gotowy.

Teściowa wypuściła okulary z ręki.

— Mikołaju, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchni? A ona się położy?

Natalia nie słuchała. Chwyciła kilka rzeczy i ruszyła w korytarz.

Teściowa poszła za nią.

— Co się dzieje? Dokąd się wybierasz?

— Na urlop! Trzymajcie się!

Wcześniej Natalia z ulgą odłożyła ciężkie torby na podłogę.

— Jestem w domu! — zawołała wtedy radośnie.

Z pokoju dobiegło ciche mruczenie. Pojawił się mężczyzna, lat czterdziestu, trochę mniej, trochę więcej.

Miał na sobie dres i kapcie.

— Natalio, po co krzyczeć? Nie jesteś w swojej wsi. Zachowuj się przyzwoicie.

— Mógłbyś mnie przywitać. Wypłata przyszła, trzeba zrobić zakupy.

Mikołaj westchnął głośno.

— Boże! Co to za zakupy?

Odwrócił się i poszedł do pokoju. Natalia westchnęła ciężko.

Jak jej wszystko doskwiera.

Pracuje na dwóch etatach, żeby dom był w porządku. Jej mąż, pod opieką matki, pisze od roku jakąś mityczną książkę.

Pierwszej nikt nie ocenił, bo nikt nie rozumie sztuki.

Zdjęła ubrania, przeniosła torby do kuchni. Od jutra ma urlop.

Musi posprzątać, wyprać, poukładać wszystko na nowo. I to pod czujnym okiem teściowej.

Jak jest zmęczona.

Do kuchni wpadła Zofia Piotrowska.

— Natalio, co się tak rozglądasz? Chcesz męża nakarmić? Pracował cały dzień, musi teraz czekać!

— Dużo zarobił? — zapytała Natalia.

Nie mogła pojąć, jak do tego doszło. Kiedyś patrzyła z zachwytem na początkującego pisarza, który obiecywał jej sławę.

Drżała przy każdym spojrzeniu teściowej. Starała się spełniać jej oczekiwania.

Potem milczała z poczucia winy. Gdy była na macierzyńskim, teściowa utrzymywała rodzinę.

Zofia Piotrowska odwróciła się gwałtownie.

— Co powiedziałaś?

— Zapytałam, czy dużo zarobił. Ludzie, gdy pracują, przynoszą pieniądze do domu.

— Jak śmiesz? Mikołaj cały dzień wykuwał fabułę nowego rozdziału! Nie wiesz, co to pracować głową!

Kobieta wyszła z kuchni. Natalia pomyślała nagle o synu.

Mały Andrzej u rodziców hałasuje, bawi się, krzyczy. A to przeszkadza Mikołajowi pisać kolejne nieciekawe „arcydzieło”.

Natalia zaczęła układać produkty z lodówki. Tym razem wkładała je do dużej torby.

Dostała wypłatę i urlop. Przywiezie pyszne jedzenie, kupi prezent synkowi.

Wyszła na korytarz, postawiła torbę, wróciła po resztę rzeczy.

Mikołaj, nie odrywając wzroku od telewizora, zapytał:

— Kiedy będzie obiad?

— No, kiedy go przygotuję, wtedy będzie.

Teściowa znów wypuściła okulary.

— Mikołaju, twoja żona chce, żebym stanęła przy kuchni? A ona się położy?

Natalia nie słuchała. Wzięła torby i zbiegła po schodach. Łapała taksówkę.

Sześćdziesiąt kilometrów? Nie szkodzi. Raz się da.

Andrzej już spał, gdy Natalia weszła do domu rodziców. Obudził się, pobiegł do matki, objął ją mocno.

Kobieta przytuliła go. Jak bardzo tęskniła.

Matka przyjrzała się Natalii.

— Co się stało? Jak mogłaś zostawić Mikołaja? Kto go będzie pilnował?

Mama zawsze traktowała zięcia z dystansem. Po ślubie przyjeżdżali na weekendy, ale teściowa gwałtownie postawiła go na miejsce.

Wystarczyło kilka wizyt. Zosia Wiktoria budziła zięcia o szóstej, wysyłała do pracy na podwórzu, potem w ogrodzie.

Chęci na odpoczynek Mikołajowi już nie zostało.

— Dość, mamo! Mam urlop na cały miesiąc!

Mama uśmiechnęła się.

— No, dziękuj Bogu, iż odpoczywasz i będziesz z synem.

Natalia położyła się przy Andrzeju. Długo nie mogła zasnąć, patrząc w księżycowe światło.

Rano obudził ją zapach wypieków. Andrzeja już nie było.

Natalia rozciągnęła się. Jak dobrze. Syn wpadł do pokoju.

— Babcia upiekła tyle pierogów! Cały garnek!

Po śniadaniu Natalia zwróciła się do matki.

— No, pokaż, co trzeba robić?

— A już odpoczywałaś?

— Tylko dla przyjemności. Kolejna robota czeka.

— Chodź na ogród. Kapusta odrosła, ogórki trzeba odchwycić, nie mam czasu!

Na trzeciej grządce Natalia zrozumiała, iż praca w ogrodzie ją cieszy. Spojrzała na czyste rzędy i uśmiechnęła się.

— Pięknie, jak widzę, iż tyle odchwyciliśmy!

Odwróciła się.

— Janek! Skąd się wziąłeś?

Rzuciła się w objęcia mężczyzny, który wszedł z podwórza.

— Przyszedłem po klucz do ojca. Powiedzieli, iż Natalia przyjechała. Nie mogłem po prostu wyjść.

Janek był jej sąsiadem. Gdy miała dziesięć lat, zakochała się w nim po dziecięcemu. Chodziła za nim wszędzie.

On miał piętnaście. Dawał jej cukierki, dbał o nią. Potem poszedł na służbę.

Wrócił, a Natalia była już nastolatką. Patrzyła na niego z zakłopotaniem, on się wstydził.

Potem ożenił się, wyjechał do miasta. Dziesięć lat się nie widzieli.

— Dlaczego tu jesteś? — zapytała.

— Przyjechałem do mamy. Rozwiedliśmy się miesiąc temu.

— Co? A… to nie moja sprawa.

Wieczorem Janek z matką zaprosili wszystkich na gościnę. Smażyli kiełbaski, rozmawiali o wszystkim.

Natalia poczuła, iż nie musi nikogo tłumaczyć. Po prostu żyje.

Po dwóch tygodniach matka usiadła przed nią.

— Natalio, córeczko, co myślisz? Wracasz?

— Nie wiem, mamo. Jak mam żyć? Mam pracę, a nie mam mieszkania.

— Może coś wynajmiemy? Albo zostaniesz. Znajdziemy ci pracę. A Janek… Widzisz, jak na ciebie patrzy?

— Mamo, co on widzi? To tylko echo dzieciństwa.

— Janek jest porządny, ma dobre miejsce w mieście.

Natalia spojrzała zdziwiona.

— Mamo, naprawdę chcesz mnie tak połączyć?

Matka zawstydziła się.

— Co w tym złego? Widzę, iż dobrze wam razem.

Natalia roześmiała się. Matka naprawdę jej pomagała.

Janek wyjechał na tydzień pracować. Natalia tak tęskniła, iż sama na siebie krzyczała.

Jak w przedszkolu, szczerze mówiąc.

Mikołaj dzwonił, pisał SMS-y. Najpierw krytykował, iż jest niewdzięczna, iż wyciągnął ją z wsi.

Potem groził, iż wyrzuci ją i syna z mieszkania. Natalia zaśmiała się.

Po latach wciąż nie dał jej mieszkania na własność. Potem zadzwoniła teściowa.

Mówiła, iż przez niewdzięczną Natalię ma presję. Że jeżeli nie wróci, konsekwencje spadną na synową.

Dni stały się ciche. To było dobre, choć dziwne.

Wieczorem przyjechał Janek. Przywiózł Andrzeja wielkim samochodem, znów zaprosił ich na gościnę.

Mama spojrzała na Natalię wieloznacznie. Ona poczuła radość, iż Janek jest blisko.

Grillowali, gdy przed domem zatrzymał się samochód. Z niego wyskoczyła młoda kobieta i pobiegła do Janka.

— Kochany, ile jeszcze się ukrywasz? Dość zabawy. Jedźmy do domu.

— Oksano, po co tu przyszłaś?

Natalia zrozumiała wszystko. To żona Janka, była, ale teraz Natalia była tu zbędna.

Wzięła Andrzeja za rękę, cicho odprowadziła go do domu. Przed nimi zatrzymała się taksówka.

Z taksówki wysiedli Mikołaj i jego matka.

— Patrzcie na nią! Tu spaceruje, a jej mąż? Nie obchodzi ją.

— Po co przyjechaliście? — zapytała Natalia.

Zacięła wargi. Teraz dopiero rozumiała, jak nieprzyjemni są ci ludzie.

— Wypoczywamy? gwałtownie do domu! Co to za bajka? Mężczyzna musi pracować, a ona się wyleguje!

— Nie gotuje, nie sprząta! — dodała teściowa.

— Co, mąż znalazł pracę? — zapytała Natalia spokojnie.

Teściowa się zdenerwowała.

Natalia stała w ciemności, trzymając syna za rękę.

Czuła, iż wraca do siebie. Już nie do nich.