Zofia obiecała mu wierność na wieki.
Andrzej szedł do wojska, a ona płakała przy bramie.
– Będę czekać, choćby lata – szeptała.
Pisała listy co tydzień.
Rysowała na nich polne kwiaty.
Odciskała usta pomalowane szminką pod słowem „całus”.
Każda litera była pełna tęsknoty.
Każda noc bez niego trwała jak rok.
Czy można kochać mocniej?
Zofia wierzyła, iż nie.
Potem listy od Andrzeja zaczęły przychodzić rzadziej.
Aż w końcu ustały całkiem.
Napisał tylko kilka słów.
„Zapomnij o mnie” – przeczytała.
Nie rozumiała nic.
Czy to możliwe, iż przestał ją kochać?
Szukała wyjaśnień w każdej linijce.
Nie znalazła żadnych.
Płakała całe noce.
Rodzina mówiła, iż trzeba żyć dalej.
– Nikt nie czeka wiecznie – powtarzała matka.
Zofia w końcu się poddała.
Wyszła za mąż za Stanisława, sąsiada z bloku.
Nie kochała go.
Szanowała go, to wszystko.
Serce zamknęła na klucz.
– Nikt nie zastąpi Andrzeja – mówiła do siebie.
Lata mijały spokojnie.
Dzieci, dom, obowiązki.
Zofia nauczyła się żyć bez miłości.
Pewnej niedzieli lepiła pierogi.
Zapach cebuli wypełniał kuchnię.
Wtedy zadzwonił dzwonek.
Otarła ręce w fartuch.
Poszła otworzyć w starych papciach.
Na progu stał mężczyzna w mundurze.
Siwy, postarzały, ale to on.
Andrzej.
– Zofia… – powiedział cicho.
Serce jej zamarło.
– Musiałem zobaczyć na własne oczy – dodał.
Głos mu się trząsł.
– Że naprawdę wyszłaś za mąż – szepnął z bólem.
– Dlaczego przestałeś pisać? – zapytała ostro.
– Kazali mi. Powiedzieli, iż to dla twojego dobra – odpowiedział.
– Kto kazał? – spytała zdezorientowana.
– Dowódca. Mówił, iż wrócę inny, gorszy – wyznał.
Zofia poczuła gniew i żal naraz.
– Zabrałeś mi młodość – powiedziała drżącym głosem.
Andrzej spuścił wzrok.
– Wiem. I tego nie wybaczę sobie nigdy.
Drzwi zamknęły się powoli.
Został tylko zapach pierogów i cisza.
