Restauracja, do której Wojciech zaprosił mnie na drugą randkę, wręcz emanowała przesadnym przepychem: półmrok, kelnerzy poruszający się cicho między stolikami niczym cienie. On sam idealnie pasował do tej atmosfery drogi garnitur, rzucający się w oczy zegarek i ta pewna siebie, wręcz arogancka półuśmiech osoby przekonanej o własnej wyjątkowości.
Zamawiaj, co tylko chcesz rzucił lekko, choćby nie zerkając na menu. Nie znoszę, gdy kobieta się ogranicza.
Brzmiało to jak cytat z bajki o hojnym księciu, ale we mnie od razu pojawił się niepokój. Może to przez jego oceniający wzrok lub przez to, jak zbyt chętnie opowiadał o swoich byłych, które jak twierdził zawsze widziały w nim tylko portfel.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Wojciech zaś nie szczędził sobie przyjemności: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Wygłaszał monologi o biznesie, narzekał na powierzchowność ludzi, rozważał wartości i duchową bliskość. Słuchałam, kiwając głową, choć czułam się jak na egzaminie, gotowa na podchwytliwe pytania w każdej chwili.
Teatr jednego aktora
Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną oprawkę z rachunkiem, Wojciech choćby nie przerwał swojej przemowy. Wciąż rozważając upadek moralności, sięgnął leniwie do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do drugiej, a następnie zaczął macać spodnie. Jego twarz straciła pewność siebie, a pojawiła się ostentacyjna dezorientacja.
Cholera… powiedział patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w drugim samochodzie.
Rozłożył ręce, udając bezradność, choć wcale nie był przerażony. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie wziął telefonu, żeby zrobić przelew. Po prostu patrzył na mnie.
No cóż, ale wpadka kontynuował, opierając się wygodnie o oparcie krzesła. Może wybawisz mnie z kłopotu? Zapłać teraz, ja potem zwrócę. Albo następnym razem stawiam z procentem.
W tej chwili wszystko stało się jasne: to nie przypadek ani zapominalstwo. To z góry zaplanowany test, o którym pół godziny wcześniej z rozkoszą opowiadał.
Znałam już takie historie czytałam je na forach, widziałam w tanich serialach, ale nie myślałam, iż spotka mnie to osobiście, i to w wykonaniu dorosłego, z pozoru poważnego faceta.
Jego logika była aż śmiesznie banalna: jeżeli kobieta bez słowa płaci za oboje jest dobra, wygodna, gotowa ratować i wspierać. jeżeli odmówi znaczy, iż jest materialistką, polującą na jego pieniądze. W tym momencie przestał być przedsiębiorcą, a stał się zakompleksionym manipulatorem testującym cudze wartości.
Był przekonany, iż wygrana jest jego. W jego wizji świata perspektywa związku z takim atrakcyjnym kawalerem powinna skłonić mnie do cichego wyjęcia karty i zapłacenia.
Chłodny rachunek
Powoli, z absolutnym spokojem otworzyłam torebkę. Wojciech widocznie się rozluźnił uznał, iż plan zadziałał.
Oczywiście, nie ma sprawy powiedziałam spokojnie, przywołując kelnera.
Proszę podzielić rachunek powiedziałam stanowczo. Zapłacę za siebie. Stek, wino i deser niech opłaci dżentelmen.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
Jak to? syknął, pochylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem przytaknęłam, przykładając telefon do terminala. Ale ledwo się znamy. Zapłacić za siebie to normalne. Kolacja mężczyzny, który sam zaprosił mnie do drogiej restauracji i zamówił najdroższe dania, to już nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, na pewno sobie poradzisz.
Kelner zawahał się, nie wiedząc, co zrobić. Wojciech zaczynał się czerwienić, a warstwa jego elegancji odpadała kawałek po kawałku, odsłaniając zwykłą nieuprzejmość.
Naprawdę? wysyczał. Przez parę złotych? Przecież mówiłem, iż wszystko oddam. Chciałem tylko sprawdzić ciebie.
I sprawdziłeś odpowiedziałam, wstając od stolika. Jestem osobą, która nie pozwala sobą manipulować.
Już szłam do wyjścia, ale uznałam, iż puenta jeszcze nie zapadła. On został przy stole z niezapłaconym rachunkiem, zły i zagubiony, bez portfela.
Wróciłam do stolika, wyciągnęłam kilka zmiętych banknotów i garść drobnych tych, które zwykle leżą na dnie torebki.
Skoro portfel został w innym samochodzie, to i na taksówkę nie masz? dodałam.
Położyłam pieniądze obok jego kieliszka drogiego wina.
To dla ciebie na metro. Nie martw się, dotrzesz do domu. Uznałam, iż to mój wkład w twoje badania duszy kobiety.
Kilka osób z sąsiednich stolików zerkało z zaciekawieniem. Wojciech wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszłam na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, iż na czas rozpoznałam człowieka i oszczędziłam sobie lat z nim. Mam nadzieję, iż wyciągnie wnioski, choć tacy jak on raczej się nie zmieniają.
A co wy byście zrobili na moim miejscu? Pomagalibyście zapominalskiemu kawalerowi czy postawili na stanowczość i uczciwość?
