Wczoraj wieczorem zdarzyło się coś, czego nigdy się nie spodziewałem, a co otwarło mi oczy na kilka rzeczy. Spisałem to dziś rano, żeby pamiętać, jak ważne są granice i szacunek do siebie.
Drugie spotkanie z Marcinem, przedsiębiorcą, odbyło się w ekskluzywnej warszawskiej restauracji wszystko wokół było eleganckie, przytłumione światło, kelnerzy poruszający się jak duchy między stolikami, każdy szczegół dopracowany. Marcin pasował tu idealnie garnitur z górnej półki, pokaźny zegarek z błyszczącą bransoletą i charakterystyczny uśmiech człowieka przekonanego, iż cały świat stoi przed nim otworem.
Zamawiaj, co tylko chcesz rzucił z lekkością, choćby nie zerkając do menu. Nie znoszę, kiedy kobieta się ogranicza.
Jego słowa brzmiały trochę jak cytat z bajki o królewiczu z dużą kasą, ale zamiast poczuć się wyjątkowo, miałem dziwne wrażenie, iż zaraz będzie test z matematyki. Może przez jego oceniające spojrzenia czy ciągłe opowieści o byłych partnerkach, które, jak twierdził, widziały w nim tylko portfel.
Wybrałem sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Marcin zamówił stek, tatar, butelkę drogiego czerwonego wina. Przez całą kolację opowiadał o biznesie, narzekał na płytkość ludzi, rozważał wartości i głębię relacji, a ja słuchałem, kiwając głową choć czułem, iż to raczej egzamin niż przyjemne spotkanie.
Gdy kelner położył rachunek w czarnej skórzanej teczce, Marcin dalej snuł rozważania o upadku moralności. Pewnym gestem sięgnął do kieszeni marynarki, potem do innej, potem poklepał spodnie. Jego mina zmieniła się z rozluźnionej na pozornie zaniepokojoną.
Cholera powiedział, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w samochodzie.
Rozłożył ręce, grając bezradność, ale strachu nie było w nim żadnego. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie próbował rozwiązać sprawy przelewem. Po prostu patrzył na mnie.
Ale pech, co za głupia sytuacja kontynuował, odchylając się na krześle. Może mnie poratujesz? Zapłacisz teraz, ja potem oddam. Albo następnym razem postawię, i z dodatkiem.
W tym momencie było jasne: to nie przypadek, nie zapomnienie. To zaplanowany test, o którym przez pół wieczoru opowiadał.
Czytałem o takich zagraniach na forach, widziałem w serialach, ale nie sądziłem, iż spotkam się z czymś takim, i to od dorosłego, odnoszącego sukcesy faceta.
Jego sposób myślenia był prosty: jeżeli kobieta bez słowa płaci dobra, wygodna i gotowa ratować. jeżeli odmawia materialistka, polująca na pieniądze. Siedział już przede mną nie przedsiębiorca, ale zakompleksiony manipulator, który postanowił sprawdzić moje granice.
Był przekonany, iż wygraną ma w kieszeni. W jego świecie perspektywa związku z pożądanym kawalerem miała sprawić, iż bez słowa wyciągnę kartę z portfela.
Otworzyłem powoli torbę, zachowując spokój, czego Marcin się nie spodziewał odprężył się, myśląc, iż jego plan zadziałał.
Oczywiście, nie ma sprawy powiedziałem łagodnie i zawołałem kelnera.
Proszę podzielić rachunek wypowiedziałem zdecydowanie. Zapłacę za siebie. A za stek, wino i deser niech zapłaci prawdziwy dżentelmen.
Jego uśmiech zniknął.
Jak to? syknął, pochylając się bliżej. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem odparłem, płacąc kartą za swoją część. Ale ledwo się znamy. Płacić za siebie to normalne. A kolacja mężczyzny, który zaprosił mnie do drogiej restauracji i zamówił najdroższe dania? Przepraszam, to nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, na pewno znajdziesz wyjście.
Kelner zawahał się, zerkając to na mnie, to na Marcina. Ten zaczął czerwienić się, jego pewność odpadała warstwa po warstwie, odsłaniając zwyczajną prostactwo.
Naprawdę? Przez te kilka złotych? Przecież oddam! Chciałem cię sprawdzić.
I sprawdziłeś powiedziałem, wstając od stołu. Nie pozwalam sobą manipulować.
Już zmierzałem do wyjścia, ale poczułem, iż jeszcze coś wypada zrobić. Marcin został z nieopłaconym rachunkiem, wkurzony i pogubiony, bez portfela.
Wróciłem, wyjąłem z portfela kilka zmiętych banknotów i garść drobnych te, które zawsze tkwią na dnie torby.
Ach tak dorzuciłem. jeżeli portfel jest w samochodzie, to i na taxi nie masz?
Położyłem pieniądze przy jego kieliszku z drogim winem.
To dla ciebie na metro. Nie martw się, dojedziesz. Widzisz, to mój wkład w twoje badania kobiecej duszy.
Ludzie przy sąsiednich stolikach zaczęli się odwracać. Marcin wyglądał, jakby dostał w twarz.
Wyszedłem na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, żeby w porę przejrzeć człowieka i zaoszczędzić sobie lata życia. Mam nadzieję, iż Marcin wyciągnął wnioski, choć tacy jak on rzadko się zmieniają.
Dziś wiem już jedno: w relacjach warto trzymać się swoich zasad, choćby jeżeli przez chwilę wydają się niewygodne.
