Restauracja, do której zaprosił mnie Szymon na drugie spotkanie, emanowała ostentacyjnym przepychem: półmrok tworzył klimat intymności, kelnerzy sunęli między stolikami niemal bezszelestnie, jakby byli tylko cieniami. Sam Szymon idealnie pasował do tej scenerii elegancki garnitur, wyrazisty zegarek na nadgarstku, ta pretensjonalna, lekko ironiczna mina osoby przekonanej o własnej wyjątkowości.
Zamawiaj, co tylko chcesz rzucił swobodnie, choćby nie zerknąwszy do menu. Nie znoszę, kiedy kobieta się ogranicza.
Brzmiało to jak cytat z baśni o hojności księcia, ale w środku coś sprawiało, iż czułam niepokój. Może to ten kalkulujący wzrok, może to, z jaką lekkością opowiadał o byłych, które według niego widziały w nim wyłącznie portfel.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Szymon zamówił stek, tatar, butelkę drogiego czerwonego wina. Przerzucał się refleksjami o biznesie, narzekał na powierzchowność ludzi, podkreślał swoje wartości. Słuchałam, kiwałam głową, ale czułam się jak na egzaminie, gotowa na podchwytliwe pytanie.
Teatr jednego aktora
Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, Szymon nie zmienił tematu. Wciąż rozważał upadek moralności, leniwie sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do drugiej, po czym ostentacyjnie klepnął się po spodniach. Z jego twarzy zniknęła pewność siebie, zastąpiła ją dobrze odegrana bezradność.
Cholera powiedział patrząc mi prosto w oczy. Wydaje mi się, iż zostawiłem portfel albo w biurze, albo w samochodzie.
Rozłożył ręce, udając, iż jest bezsilny, ale nie było w nim prawdziwego lęku. Nie poprosił kelnera, by poczekał, nie wyjął telefonu, by zrobić przelew. Po prostu patrzył na mnie.
Ależ głupia sytuacja… westchnął, opierając się o oparcie krzesła. Może pomożesz? Zapłacisz teraz, oddam później. Albo następnym razem stawiam, z procentem.
W tej sekundzie stało się jasne: to nie przypadek, to nie roztargnienie. Przede mną siedział człowiek, który przygotował cały test, o którym wcześniej mówił przez pół godziny.
Znałam te historie czytałam na forach, widziałam w tanich serialach, ale nigdy nie przypuszczałam, iż spotka mnie to osobiście i w wykonaniu dorosłego faceta, który na pierwszy rzut oka był człowiekiem sukcesu.
Jego myślenie było komicznie proste: jeżeli kobieta bez wahania płaci za dwóch, jest dobra, wygodna, gotowa ratować i dźwigać. Gdy odmawia jest materialistką i żeruje na pieniądzach. Przede mną nie siedział już biznesmen, a zakompleksiony manipulator bawiący się w kontrolera.
Był przekonany, iż wygram z nim, a wizja związku z takim atrakcyjnym kawalerem miała sprawić, iż automatycznie sięgnę po kartę.
Chłodna kalkulacja
Powoli, z absolutnym spokojem, otworzyłam torebkę. Szymon wyraźnie się rozluźnił był pewny, iż jego plan się udał.
Oczywiście, bez problemu powiedziałam łagodnie i zawołałam kelnera.
Proszę podzielić rachunek powiedziałam spokojnie. Ja zapłacę za siebie. A za stek, wino i deser niech płaci dżentelmen.
Jego uśmiech natychmiast zniknął.
Jak to? syknął pochylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem odparłam, zbliżając telefon do terminala. Ale ledwo się znamy. Zapłacenie za siebie to norma, a kolacja dla mężczyzny, który sam zaprosił mnie do luksusowej restauracji i zamówił najdroższe pozycje… przepraszam, to naprawdę nie mój obowiązek. Jesteś dorosły, na pewno znajdziesz rozwiązanie.
Kelner zatrzymał się, dyplomatycznie spoglądając raz na mnie, raz na niego. Szymon zaczął czerwienić się, a warstwa jego pewności siebie opadła, odsłaniając zwykłą grubiańskość.
Serio? syknął. Przez te parę złotych? Powtarzam, oddam wszystko, to był tylko test. Chciałem cię sprawdzić.
Sprawdziłeś powiedziałam wstając od stołu. Jestem kobietą, która nie pozwala sobą sterować.
Szedł, zostawiony z nieopłaconym rachunkiem, zły i bezradny, bez portfela.
Podeszłam, wyciągnęłam z portmonetki kilka pogniecionych banknotów i garść drobnych tych, które zwykle leżą na dnie torebki.
A tak przy okazji dodałam. Skoro portfel został w innym samochodzie, pewnie i na taksówkę nie masz?
Położyłam pieniądze obok jego kieliszka z drogim winem.
To na bilet na metro. Spokojnie, trafisz do domu. Uznać to możesz za mój wkład w twoje badania kobiecej psychiki.
Kilka osób przy sąsiednich stołach spojrzało na nas. Szymon wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszłam na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, iż mogłam dostrzec prawdziwe oblicze człowieka i zaoszczędzić sobie lata życia. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, choć tacy zwykle nie zmieniają się.
A wy? Co byście zrobili na moim miejscu ratowali zapominalskiego kawalera czy wybrali trudną, ale uczciwą postawę?
