Restauracja, do której zaprosił mnie na drugie spotkanie pan Andrzej, była miejscem pełnej przepychu i sztucznego blasku. Półmrok, ciche przesuwanie się kelnerów między stołami, eleganckie wnętrza. On idealnie wpisywał się w tę atmosferę garnitur szyty na miarę, wyraźny zegarek na nadgarstku, a na twarzy ten sam półuśmiech człowieka przekonanego o własnej wyjątkowości.
Zamawiaj, co tylko zechcesz, rzucił z nonszalancją, choćby nie patrząc w menu. Nie znoszę, kiedy kobieta się ogranicza.
Brzmiało to jak cytat z baśni o hojnym księciu, ale w moim wnętrzu odezwał się niepokój. Być może winny był jego przenikliwy wzrok lub zbyt ochocze opowiadanie o dawnych wybrankach. Wszystkie widziały we mnie tylko portfel powtarzał z nutką żalu.
Wybrałam sałatkę z kaczką i kieliszek białego wina. Pan Andrzej zaś zamówił stek, tatar, butelkę najlepszego czerwonego wina. W czasie kolacji opowiadał o biznesie, narzekał na płytkość ludzi, rozważał o wartościach i duchowej bliskości. Słuchałam, kiwając głową, ale czułam się dziwnie jakbym nie była na randce, ale na egzaminie, gdzie w każdej chwili padnie kutliwie pytanie.
Teatr jednego aktora
Gdy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, pan Andrzej nie przerywał swoich rozważań. Leniośnie sięgnął do kieszeni marynarki, potem do drugiej, następnie dotknął kieszeni spodni. Jego twarz zmieniła wyraz pewność ustąpiła miejsca pozorowanemu zagubieniu.
Kurczę powiedział, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w samochodzie.
Wyciągnął ręce w geście bezradności, choć wcale nie był przestraszony. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie próbował rozwiązać sprawy przelewem. Po prostu patrzył na mnie.
Cóż za idiotyczna sytuacja, westchnął, opierając się wygodnie na krześle. Może wyciągniesz mnie z opałów? Zapłacisz, a ja Ci potem oddam. Albo następnym razem stawiam z nawiązką.
W tej chwili stało się jasne: to nie był przypadek ani zapominalstwo. Przede mną siedział ktoś, kto zaplanował test, o którym mówił przez pół godziny.
Czytałam o takich historiach na forach, widziałam w tanich serialach, ale nigdy nie spodziewałam się, iż spotka mnie to osobiście. Zwłaszcza ze strony dorosłego, pozornie odnoszącego sukcesy mężczyzny.
Jego logika była pocieszna: jeżeli kobieta bez sprzeciwu płaci dobra, wygodna, gotowa ratować i wspierać. jeżeli odmówi interesowna i łasa na pieniądze. Przede mną siedział już nie biznesmen, a zakompleksiony manipulator żądny sprawdzenia.
Był przekonany, iż wygrana to tylko formalność. W jego świecie perspektywa bycia z wymarzonym kawalerem powinna zmusić mnie do wyciągnięcia karty i opłacenia całości.
Chłodna kalkulacja
Spokojnie, bez pośpiechu otworzyłam torebkę. Pan Andrzej wyraźnie się rozluźnił, przekonany, iż jego plan zadziałał.
Oczywiście, nie ma problemu, powiedziałam łagodnie i zawołałam kelnera.
Poproszę, aby podzielić rachunek, oznajmiłam. Zapłacę za siebie. A za stek, wino i deser niech łaskawie zapłaci pan gospodarz.
Jego uśmiech zniknął momentalnie z twarzy.
Że jak? syknął, pochylając się. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem, skinęłam głową, płacąc telefonem. Ale niemal się nie znamy. Normalne jest zapłacić za siebie. A kolacja pana, który sam zaprosił mnie do drogiego lokalu i zamówił najdroższe dania, to już nie moja odpowiedzialność. Jest pan dorosły i poradzi sobie.
Kelner stał zdezorientowany, patrząc raz na mnie, raz na niego. Pan Andrzej zaczął czerwienieć, a warstwa jego elegancji powoli się rozpuszczała, odkrywając zwykłą nieprzyjemność.
Naprawdę? syknął. O taki drobiazg? Przecież powiedziałem, iż oddam. Chciałem Cię tylko sprawdzić.
I sprawdziłeś, odpowiedziałam, wstając zza stołu. Jestem osobą, której nie można manipulować.
Już kierowałam się do wyjścia, ale poczułam, iż brakuje puenty. Został przy stole z nieopłaconym rachunkiem, zły i zdezorientowany, bez portfela.
Wróciłam, wyjęłam z portmonetki kilka pogniecionych banknotów i garść drobnych tych, które zwykle plączą się na dnie torebki.
Skoro portfel został w samochodzie, to pewnie i na taksówkę nie masz?
Położyłam pieniądze koło jego kieliszka.
To na bilet na tramwaj. Nie martw się, dojedziesz. Możesz to uznać za mój wkład w Twoje badania kobiecej natury.
Kilka osób przy sąsiednich stolikach odwróciło się. Pan Andrzej wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszłam na ulicę.
Tamten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, by wcześnie rozpoznać człowieka i oszczędzić sobie lata zmartwień. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, choć tacy ludzie rzadko się zmieniają.
A co Wy byście zrobili na moim miejscu ratowali zapominalskiego kawalera czy wybrali stanowczą, ale uczciwą postawę?
