Restauracja, do której zaprosił mnie Jakub na nasze drugie spotkanie, emanuowała przepychem i elegancją, jakiego rzadko się doświadczało w tamtych czasach. Półmrok, kelnerzy sunący bezszelestnie między stolikami, piękne kryształowe lampy odbijające złote refleksy. On sam w garniturze od polskiego krawca, z wyrazistym, pozłacanym zegarkiem, z tym samym, pewnym siebie uśmiechem człowieka, dla którego świat zawsze obracał się wokół niego.
Zamawiaj wszystko, co chcesz rzucił swobodnie choćby nie patrząc na kartę. Nie znoszę, gdy kobieta ogranicza się z wyborami.
Brzmiało to niemal jak cytat z bajki o hojnych szlachcicach, ale w mojej duszy zakradł się lekki niepokój. Może przez to, jak patrzył na mnie oceniającym wzrokiem? Albo przez to, jak zbyt chętnie opowiadał o poprzednich partnerkach, które – jak twierdził – widziały w nim tylko portfel.
Spojrzałam na menu i zamówiłam sałatkę z kaczką i kieliszek polskiego rieslinga. Jakub wybrał stek, tatar, butelkę drogiego czerwonego wina z Małopolski. Rozwodził się nad biznesem, narzekał na płytkość relacji, dywagował o wartościach i duchowej bliskości. Słuchałam, kiwałam głową, ale czułam się, jakbym znalazła się nie na randce, ale na egzaminie, gdzie czeka się na podchwytliwe pytanie.
Teatr jednego aktora
Kiedy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, Jakub nie przerwał swych rozważań. Bez pośpiechu sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki, potem do innej, następnie postukał po kieszeniach spodni. Jego twarz zmieniła wyraz pewność ustąpiła miejsca udawanej dezorientacji.
Kurcze powiedział patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel albo w biurze, albo w drugim aucie.
Rozłożył ręce, udając bezradność, ale w jego oczach nie było zmartwienia. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie szukał telefonu, by załatwić sprawę przelewem. Patrzył tylko na mnie.
No cóż, głupia sytuacja wzruszył ramionami zapadając się w krzesło. Może mnie wyratujesz? Zapłacisz teraz, a ja oddam. Albo na kolejnej kolacji przy procentach.
Wtedy wszystko stało się jasne: to nie przeoczenie ani roztargnienie. Ten test był zaplanowany, o którym przez pół godziny snuł teorie.
Podobne opowieści znałam z forum lub tandetnych seriali, nigdy nie wyobrażałam sobie, iż spotka mnie to w rzeczywistości, jeszcze z wykształconym, dobrze sytuowanym człowiekiem.
Jakub miał prosty schemat: jeżeli kobieta bez wahania płaci za oboje, jest dobra, wygodna, gotowa nieść ciężar związku. Odmówi? Jest materialistką, szukającą pieniędzy. W tej chwili przestał być przedsiębiorcą, a stał się zakompleksionym manipulatorem, który postanowił wystawić mnie na próbę.
Był pewien, iż wygrana jest jego. W jego świecie, perspektywa relacji z atrakcyjnym kawalerem powinna sprawić, iż wyciągnę swoją kartę bankową i bez słowa zapłacę.
Zimny rachunek
Spokojnie i z rozmysłem otworzyłam swoją torebkę. Jakub wyraźnie się odprężył był przekonany, iż jego plan działa.
Oczywiście, nie ma sprawy powiedziałam łagodnie, przywołując kelnera.
Proszę podzielić rachunek oznajmiłam wyraźnie. Zapłacę za moje zamówienie. Za stek, wino i deser niech płaci dżentelmen.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
Jak to? wyszeptał nachylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem skinęłam głową przykładając telefon do terminala. Ale jesteśmy prawie obcy. Zapłacić za siebie to normalne. Kolacja mężczyzny, który zaprosił mnie do ekskluzywnej restauracji i zamawiał najdroższe dania, to wybacz, nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, jestem pewna, znajdziesz wyjście.
Kelner zawahał się, niespokojnie spoglądając na niego, potem na mnie. Twarz Jakuba poczerwieniała, a jego elegancja zaczęła pękać, odkrywając zwykłą grubiańskość.
Naprawdę? wyszeptał. O kilka złotych się kłócimy? Powiedziałem przecież, iż oddam. Chciałem cię tylko sprawdzić.
Sprawdziłeś powiedziałam, wstając od stołu. Jestem osobą, która nie pozwoli sobą manipulować.
Już zmierzałam w stronę wyjścia, ale poczułam, iż jeszcze nie zamknęłam tej sceny. On został z nieopłaconym rachunkiem, zły, zdezorientowany, bez portfela.
Wróciłam do stołu, wyciągnęłam z portmonetki kilka wymiętych banknotów i garść drobnych złotówek tych, które zwykle zalegają na dnie torebki.
Ach tak dodałam. Skoro portfel został w aucie, to pewnie na taksówkę też nie masz?
Położyłam pieniądze obok kieliszka z drogim winem.
To na bilet do metra. Nie martw się, dojedziesz. Uznałam to za mój wkład w twoje badania duszy kobiety.
Kilka osób z sąsiednich stolików spojrzało na nas. Jakub wyglądał, jakby właśnie dostał policzek.
Wyszłam na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, by w porę dostrzec człowieka i zaoszczędzić sobie lata kłopotów. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, chociaż tacy ludzie zwykle się nie zmieniają.
A Ty co byś zrobiła na moim miejscu? Uratowałabyś zapominalskiego adoratora czy wybrałabyś twardą, ale uczciwą postawę?
