Restauracja, do której Piotr zaprosił mnie na drugie spotkanie, aż kipiała od wystawności: przytłumione światło, kelnerzy sunący wśród stolików niemal bezszelestnie, niczym cienie. Sam Piotr idealnie pasował do tej atmosfery elegancki garnitur, rzucający się w oczy zegarek i ta charakterystyczna, pewna siebie półuśmiechnięta mina człowieka przekonanego, iż świat kręci się wokół niego.
Zamawiaj co tylko chcesz rzucił niedbale, choćby nie zaglądając do menu. Nie cierpię, gdy kobieta się ogranicza.
Brzmiało to jak cytat z bajki o szczodrym księciu, ale w środku poczułem niepokój. Może sprawił to jego oceniający wzrok albo to, jak zbyt chętnie opowiadał o swoich poprzednich partnerkach, które według niego widziały w nim tylko portfel.
Wybrałem sałatkę z kaczką i kieliszek rieslinga. Piotr zaszalał: stek, tatar, butelka drogiego czerwonego wina. Rozprawiał o biznesie, narzekał na płytkość ludzi, rozważał wartości i duchową bliskość. Słuchałem, kiwałem głową, ale czułem się jak na egzaminie, gdzie w każdej chwili mogą paść podchwytliwe pytania.
Teatr jednego aktora
Kiedy kelner położył na stole czarną skórzaną teczkę z rachunkiem, Piotr nie przerywał swoich rozważań o upadku moralności. Od niechcenia sięgnął do kieszeni marynarki, potem drugiej, poklepał spodnie. Jego pewność siebie ustąpiła miejsca pozornej bezradności.
Cholera mruknął, patrząc mi prosto w oczy. Chyba zostawiłem portfel w biurze albo w drugim aucie.
Rozłożył ręce, udając bezbronność, ale wcale nie wyglądał na zaniepokojonego. Nie poprosił kelnera o chwilę, nie próbował załatwić sprawy przelewem, po prostu patrzył na mnie.
Ale dziwna sytuacja powiedział, opierając się wygodnie na krześle. Może pomożesz? Ty zapłacisz teraz, a ja później odeślę ci pieniądze. Następnym razem stawiam z nawiązką.
Wtedy wszystko stało się jasne: to nie przypadek ani zapominalstwo, tylko zaplanowany test, o którym Piotr sam rozmawiał pół godziny wcześniej.
Znałem takie historie czytałem na forach, widziałem w tanich serialach, nigdy jednak nie przypuszczałem, iż sam się z tym zetknę, i to w wykonaniu faceta, który prezentuje się jako dorosły, udany biznesmen.
Jego logika była dziecinnie prosta: jeżeli kobieta bez problemu płaci za dwóch, jest dobra, wygodna, gotowa ratować i wspierać. jeżeli odmawia, to znaczy, iż jest materialistką, polującą na pieniądze. W tym momencie miałem przed sobą nie przedsiębiorcę, ale zakompleksionego manipulatora, który postanowił pobawić się w rekrutera.
Był przekonany, iż wygrał. W jego świecie perspektywa związku z takim łakomym kąskiem powinna sprawić, iż bez słowa wyciągnę kartę i zapłacę.
Chłodna kalkulacja
Spokojnie, bez pośpiechu otworzyłem swoją torbę. Piotr zauważalnie się odprężył sądził, iż jego plan się powiódł.
Oczywiście, nie ma problemu powiedziałem łagodnie i poprosiłem kelnera.
Proszę o podzielenie rachunku zaznaczyłem wyraźnie. Opłacam swoje zamówienie. Stek, wino i deser niech zapłaci dżentelmen.
Jego mina zrzedła.
Jak to? wysyczał, pochylając się do mnie. Przecież nie mam portfela.
Rozumiem odpowiedziałem, przykładając telefon do terminala. Ledwo się znamy. Zapłacenie za siebie to nic dziwnego. A kolacja mężczyzny, który zaprosił mnie do drogiej restauracji i zamówił najdroższe dania, to nie moja odpowiedzialność. Jesteś dorosły, na pewno znajdziesz wyjście.
Kelner zamarł, niepewnie patrząc raz na mnie, raz na Piotra. Tamten zaczął się czerwienić, a jego zewnętrzna elegancja odpadała powoli, odsłaniając zwyczajną nieuprzejmość.
Poważnie? wysyczał. Wszystko przez parę złotych? Przecież mówiłem, iż oddam. Chciałem tylko cię sprawdzić.
I sprawdziłeś odpowiedziałem, wstając od stołu. Jestem osobą, która nie pozwala sobą manipulować.
Już opuszczałem salę, ale poczułem, iż jeszcze nie skończyłem. Piotr siedział tam, z rachunkiem, zły i zdezorientowany, bez portfela.
Wróciłem do stolika, wyjąłem z portfela kilka zmiętych banknotów i garść monet te same, które zwykle walają się na dnie torby.
Skoro portfel jest w drugim samochodzie, to chyba na taksówkę też nie masz? rzuciłem, kładąc pieniądze obok jego kieliszka wina.
To na bilet na metro. Nie martw się, dasz radę wrócić. Uznałem, iż to mój wkład w twoje badania kobiecej natury.
Kilka osób z sąsiednich stolików spojrzało w naszym kierunku. Piotr wyglądał, jakby dostał policzek.
Wyszedłem na ulicę.
Ten wieczór kosztował mnie tylko sałatkę i kieliszek wina niewielka cena za to, iż na czas rozpoznałem człowieka i zaoszczędziłem sobie lata. Mam nadzieję, iż wyciągnął wnioski, choć takich ludzi zwykle trudno zmienić.
A co byście zrobili na moim miejscu: ratowalibyście zapominalskiego adoratora, czy wybralibyście twardą, ale uczciwą postawę?
