Katarzyna powoli wkroczyła na idealnie przystrzyżony trawnik, jakby wchodziła na scenę. Każdy jej ruch był precyzyjny i zimno wyważony. Wiedziała: to nie był zwykły powrót. To była jej zemsta.

Zofia wolno stąpała po idealnie przystrzyżonej trawie, jakby wchodziła na scenę. Każdy jej ruch był precyzyjny, zimno wyrachowany. Wiedziała: to nie jest zwykły powrót. To jej zemsta.

Wzrok starego Leszka niemal ją palił. Z taką siłą ściskał laskę, iż jego palce zbielały. W jego spojrzeniu było wszystko gniew, pogarda, ale też ten stary, drapieżny blask, którym przez dziesięciolecia przygniatał każdego.

Kupić? zapytał szyderczo. Dziewczynko, te domy należą do mojej rodziny. Do mojego rodu. Dopóki żyję, pozostaną tutaj.

Zofia podeszła bliżej.

Właśnie dlatego odparła cicho. Bo nie będziesz już długo żył.

Mężczyźnie zadrżały wargi. Chciał się roześmiać, ale wybuchnął kaszlem. Lata, alkohol i ciężar władzy zrobiły swoje.

Za płotami sąsiednich domów pojawiły się twarze. Wszyscy widzieli tę scenę, nikt nie śmiał się wtrącić, ale ciekawość była silniejsza niż strach.

Oszalałaś, Zosiu warknął starzec. Nikt ci tutaj nic nie sprzeda.

Zofia wyjęła z torby teczkę.

To umowy. Już kupiłam połowę ulicy. Ciocia Weronika miała długi, jej syn utonął w kredytach. Firma wujka Stanisława zbankrutowała. Wszyscy przyszli do mnie.

Leszkowi błysnęły oczy.

Kłamstwo!

Zofia otworzyła teczkę i pokazała kopie dokumentów.

To dopiero początek. Ale ty, wujku Leszku, masz tajemnice, które są warte więcej niż te mury.

Starzec zachwiał się.

Jakie tajemnice?

Uśmiech Zofii był lodowaty.

Myślisz, iż nic nie wiem? Ale wiem, jak zostałeś wdowcem w tak dziwnym czasie. Wiem, iż moja matka pewnego ranka po prostu zniknęła, a ty mówiłeś, iż zabrał ją zawał. Nie było sekcji zwłok. Nie było pytań. Opłaciłeś lekarzy, policjantów.

Sąsiedztwem przebiegł pomruk. Za oknami mignęły przerażone spojrzenia.

Kłamstwo! ryknął Leszek. Wszyscy wiedzą, iż była chora

Chora? przerwała mu Zofia twardo. A może po prostu stała ci na drodze do jej majątku?

Mężczyzna zatoczył się, ale gwałtownie odzyskał głos.

Nie masz dowodów.

Zofia uniosła rękę.

A to co?

Wyjęła cienki, zniszczony zeszyt. Twarz starca stała się popielata.

To

Tak. Pamiętnik mojej matki. Znalazłam go w skrzyni u dalekiej krewnej. Jest tam wszystko. Jej lęki, skargi. Opisała, jak podrzucałeś jej leki do herbaty, żeby wyglądała na słabą. Opisała, jak sfałszowałeś jej testament.

Leszkowi rozszerzyły się oczy. Laska wysunęła mu się z ręki i o mało nie upadła na ziemię.

Kłamstwo wszystko kłamstwo

Zofia wzruszyła ramionami.

Może. Ale wiesz, co uwielbiają dziennikarze? Takie historie. Zwłaszcza te poparte dokumentami.

Ulicę spowiła cisza. Tylko wiatr szarpał gałęziami drzew.

Leszek uniósł rękę, jakby chciał uderzyć, ale zadrżał. Laska wypadła, a on sam osunął się powoli na ławkę przed gankiem. Jego twarz wykrzywiła się, a miejsce godności zajęła bezradność. Władca rodu po raz pierwszy wydał się słaby.

To moja ulica charczał, łapiąc powietrze.

Już nie odparła cicho Zofia.

Odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę samochodu.

I wtedy stało się coś nieoczekiwanego. Z sąsiednich domów wyszli ludzie. Ciocia Weronika, blada, z rozczochranymi włosami, ściskała w ręku jakiś papier.

Ma rację! krzyknęła. Sprzedałam jej wszystko nie mogliśmy już spłacać kredytów

Za nią wyszedł wujek Stanisław, ze spuszczonym wzrokiem.

Moja firma upadła mruknął. Ja też podpisałem.

Głos tłumu rósł. Niektórzy płakali, inni klęli. Ulica, która dotąd wydawała się nieskazitelna, rozpadła się pod ciężarem kłamstw.

Zofia odpaliła silnik. W lusterku wstecznym jeszcze raz zobaczyła obraz: Leszek siedział nieruchomo, jak rozbity posąg, wokół niego krzątała się rodzina, próbując ratować ruiny.

W piersi ściskał ją ból minionych lat, ale po raz pierwszy nie był to ból, który ją nękał. Nie rządził już nią.

Jej dłonie spokojnie trzymały kierownicę. Wiedziała: nie wróciła tu na darmo.

Trzydzieści dwa lata temu wyrzucili ją stąd jak śmiecia.

Dziś została nową panią tej ulicy.

Punkt kulminacyjny: Ulica, która niegdyś należała do rodu Leszka, przeszła w ręce Zofii. Jej zemsta nie była krzykiem ani przemocą tylko dokumentami, chłodną kalkulacją i czasem, który w końcu wszystko ułożył na swoim miejscu.

Dziś zrozumiałem, iż prawda zawsze znajdzie sposób, by wyjść na jaw. A zemsta podana na zimno smakuje najgorzej dla tego, kto na nią zasłużył.