Kasia myła wannę, gdy do mieszkania wpadł Roman jak burza.
Twarz miał wykrzywioną gniewem i paniką.
— Co ty narobiłaś?! — wrzasnął, zatrzaskując drzwi.
Kasia wyprostowała się i wyszła do przedpokoju.
— Co się stało?! — zapytała, patrząc na niego z niezrozumieniem.
— Po co do niej poszłaś?! — ryknął Roman prosto w twarz.
— Do kogo? — Kasia rozszerzyła oczy.
— Do Tamary! Ostrzegałem cię! Prosiłem, żebyś się nie wtrącała!
— Rom, wyjaśnij mi spokojnie, o co chodzi.
— Powiedziałaś jej?! O nas?! — dyszał, ocierając pot z czoła.
— Tak, powiedziałam. I wiesz co? Zrozumiała mnie.
— Zrozumiała?
— Powiedziała, iż nie będzie przeszkadzać naszemu szczęściu.
Roman zbladł.
— A ja już wybieram suknię ślubną — dodała Kasia. — Zobacz, jaka piękna!
— Suknia? Ślub?! — wybuchnął nerwowym śmiechem. — Kasia, ty przy zdrowych zmysłach jesteś?
— Myślałam, iż mi podziękujesz — powiedziała szczerze.
— Za co?!
— Zrobiłam wszystko, żebyś nie musiał się męczyć.
— Jakim tłumaczeniem?
— Mówiłeś, iż jest słaba. Że się załamie, jeżeli odejdziesz.
Roman milczał.
— Ale okazała się silna. Sama się ciebie pozbyła.
Opadł na krzesło.
Potem wstał i spojrzał na Kasię, jakby widział ją po raz pierwszy.
— Nie rozumiesz… — urwał.
Złapał torbę i wyszedł, nie zamykając drzwi.
Nie mógł odejść od Tamary.
Ani teraz, ani kiedykolwiek.
To ona wyciągnęła go z dna, kiedy w portfelu miał ledwie pięćset złotych.
Dała mu pracę.
Dała mu dach nad głową.
Dała mu samochód i status.
Wszystko, o czym marzył, gdy wegetował z kolegą w kawalerce.
Niegdyś był zwykłym sprzedawcą.
Żył od wypłaty do wypłaty.
Oszczędzał na jedzeniu, żeby raz w miesiącu wyjść do knajpy.
Kobiety na niego zerkały, ale coś było nie tak.
Jedne wynajmowały pokój.
Inne dojeżdżały pociągami z podwarszawskich miejscowości.
A jemu marzyło się coś więcej.
Marzył o kobiecie, która go podniesie.
Która da mu nowe życie.
I taka kobieta się trafiła — Tamara.
Teraz wszystko mogło runąć przez jedną rozmowę.
Przez Kasię i jej dobre intencje.
Czy naprawdę myślała, iż robi dobrze?
Czy wierzyła własnym słowom?
Roman szedł ulicą, nie wiedząc, dokąd.
Wiedział tylko jedno — musi naprawić ten błąd.
Zanim będzie za późno.
