— Kasia, dzwonił Jerzy — Michał wszedł do kuchni.
— W sobotę przyjadą z Martą. Sami dwoje. Chcą porozmawiać.
— Oczywiście, porozmawiać — prychnęła Katarzyna.
— Na pewno o działce.
— Przygotuj się, będzie „rodzinna sprawiedliwość”.
Minęło nieco ponad dwa miesiące od śmierci cioci Lidii.
Zostawiła Michałowi i Katarzynie mieszkanie w Warszawie oraz działkę nad Bałtykiem.
Przez cztery lata się nią opiekowali.
Przywozili jedzenie, zabierali do lekarzy, wysyłali do sanatorium.
Reszta rodziny tylko korzystała.
Latem wypoczywali na działce.
Gdy ciocia prosiła, by ją tam zawieźć, byli „zajęci”.
W sobotę o czwartej Jerzy i Marta stanęli w progu.
Przywitali się chłodno, bez uśmiechów.
Usiedli w salonie.
Jerzy od razu przeszedł do rzeczy.
— Chodzi o działkę. Mieszkanie dostaliście, niech będzie.
— Ale działka… myśmy się nią zajmowali.
— Uważamy, iż sprawiedliwie będzie, jeżeli oddacie ją nam.
— Nie zajmowaliście się nią — powiedziała spokojnie Katarzyna.
— Spędzaliście tam wakacje. Nic więcej.
— A gdy ciocia chorowała, nikt z was nie zadzwonił.
— A ty się nie wtrącaj — syknęła Marta.
— Dlaczego? Jestem w testamencie.
— I wiem, kto odwiedzał Lidię i ile razy.
— Przez cztery lata byliście u niej trzy razy.
— Raz po bakłażany. Raz z dziećmi. Raz na herbatę.
— I co z tego? Jesteśmy rodziną! — oburzyła się Marta.
— Co, teraz chcecie sprzedać działkę?
— Tak — odpowiedział Michał.
— Posprzątamy i wystawimy na sprzedaż.
— No to bywajcie zdrowi! — warknął Jerzy.
— Tylko potem nie dziwcie się, jeżeli zostaniecie sami!
Następnego dnia zadzwonił telefon.
— Co ty wyprawiasz?! — wrzeszczał Jerzy.
— Przyjechaliśmy z siostrzeńcem na działkę, a zamki wymienione!
— Oczywiście. I brama, i drzwi wejściowe.
— Trzeba było uprzedzić.
— W sobotę przyjedziemy z Kasią, zabierzecie swoje rzeczy.
— Ale bez nas nic.
— Ach, wy…
Michał spokojnie odłożył słuchawkę.
Katarzyna choćby się nie zdziwiła.
— Dobrze, iż zamki zmieniłeś.
— Gdybyś tego nie zrobił, nie zostałoby nic.
Działkę sprzedali. Sprzedali też stare mieszkanie.
Kupili nowe, trzypokojowe, nad morzem.
Na plażę dziesięć minut samochodem.
Natalia została w mieszkaniu cioci, studiowała na uniwersytecie.
Michał zatrudnił się w porcie, Katarzyna uczyła w szkole.
Zaczęło się spokojne życie.
Ale nie na długo.
Już w marcu telefon nie przestawał dzwonić.
„Rodzina” nagle przypomniała sobie o Michale.
Pierwsza zadzwoniła Marta.
— Słuchaj, przyjedziemy do was w lipcu.
— Nie mamy już działki, a odpocząć trzeba.
— Przecież nie jesteśmy obcy!
— Jesteście gośćmi. A my nikogo nie zapraszaliśmy.
