„Tato… nie zostawiaj nas…" Ten szept ośmioletniej Zosi wciąż mi dźwięczy w uszach, chociaż od tamtego dnia w szpitalu na Banacha minęło już półtora miesiąca.
Nazywam się Tomasz Wieczorek, mam trzydzieści dziewięć lat i prowadzę warsztat samochodowy przy ulicy Kolejowej w Radomiu. Tamtego dnia, dwudziestego trzeciego lipca, naprawiałem zawieszenie w starym passacie, kiedy poczułem, jakby ktoś przycisnął mi klatkę piersiową imadłem. Nie zdążyłem choćby zawołać Grzegorza, mojego mechanika. Runąłem na betonową posadzkę, tuż obok kanału naprawczego, i to on wybił szybę w oknie warsztatu krzykiem do sąsiada z hurtowni części, żeby dzwonił po karetkę.
Obudziłem się cztery dni później na intensywnej terapii kardiologicznej. Rurki, piszczący monitor, zapach środka dezynfekującego, który do dziś czuję, kiedy zamykam oczy. Moja żona Kasia siedziała po lewej stronie łóżka z twarzą spuchniętą od płaczu, a po prawej — Zosia, w tej swojej różowej bluzie z jednorożcem, którą uwielbiała nosić na wszystkie ważne okazje. Trzymała mnie za rękę tak mocno, iż paznokciami zostawiła ślady na skórze. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, iż to właśnie ten uścisk, ten ból w dłoni, był pierwszą rzeczą, którą naprawdę poczułem po zawale.
Lekarz, doktor Wardzyński, później mi powiedział, iż przez te cztery dni balansowałem gdzieś pomiędzy. Że dwa razy serce mi się zatrzymywało na oddziale i reanimowali mnie defibrylatorem. Ale ja nic z tego nie pamiętam. Pamiętam za to głos Zosi, jakby dochodził zza grubej ściany, powtarzający w kółko: „Tato, pamiętasz nasz rower? Obiecałeś, iż w tę sobotę pojedziemy razem nad Mleczną, tak jak zawsze". I właśnie w momencie, kiedy powiedziała słowo „rower", moje palce drgnęły. Zosia to poczuła pierwsza, zanim jeszcze monitor pokazał zmianę rytmu. Zaczęła krzyczeć na cały korytarz, iż tata ją ściska, iż tata żyje.
Z zewnątrz to wyglądało pięknie — cud, ocknięcie się, łzy szczęścia. Ale dla mnie, od środka, to był dopiero początek czegoś dużo trudniejszego, o czym nikt w tamtej sali nie mówił głośno.
Bo zaraz po tym, jak otworzyłem oczy, zauważyłem coś, czego Kasia i Zosia wtedy nie dostrzegły — teściową, Barbarę, stojącą w progu sali z telefonem przy uchu. Rozmawiała półgłosem z moim bratem Piotrem o tym, kto „w razie czego" przejmie warsztat, bo przecież ktoś musi spłacać kredyt na podnośnik, który kupiłem pół roku wcześniej za dwadzieścia dwa tysiące złotych. Usłyszałem to, mimo iż niby jeszcze nie powinienem był nic rozumieć. I to mnie wtedy zabolało bardziej niż sam zawał — iż dla niektórych moje leżenie na granicy śmierci było już kalkulacją, kto co przejmie.
Nie powiedziałem wtedy nic. Nie miałem siły, a poza tym w tamtej chwili liczyła się tylko dłoń Zosi i to, iż Kasia całowała mnie po czole, powtarzając, iż jestem uparty jak osioł i iż kazała mi schudnąć jeszcze w marcu.
Rehabilitacja trwała sześć tygodni. Codziennie rano ćwiczyłem na sali gimnastycznej przy szpitalu, popołudniami uczyłem się od nowa chodzić po schodach bez zadyszki. Barbara odwiedzała mnie regularnie, przynosiła rosół w termosie, mówiła, iż się cieszy, iż żyję — ale za każdym razem pytała też mimochodem, czy „już myślałem, co dalej z warsztatem, bo przecież nie mogę teraz dźwigać silników". Piotr w ogóle się nie pojawił, tylko raz przysłał wiadomość: „Trzymaj się, bracie". Wiedziałem, iż coś się między nimi ukartowało, ale nie miałem dowodu, więc milczałem i zbierałem siły.
Kiedy w końcu wypisano mnie do domu, na stole w kuchni czekał na mnie segregator. Kasia znalazła go przypadkiem w szufladzie komody, gdy szukała mojego dowodu do apteki — dokumenty od notariusza, wstępna umowa przekazania udziałów w warsztacie na rzecz Piotra, przygotowana jeszcze w dniu, kiedy leżałem podłączony do kroplówki. Pod spodem leżała kartka z moim podpisem — tylko iż ja nigdy tego nie podpisywałem. Kasia rozpoznała od razu, iż litera „w" w moim nazwisku jest inna niż zawsze, bo ja piszę ją z zawijasem, a tu była prosta jak w zeszycie w linie. Barbara przygotowała to z notariuszem, z którym pracowała kiedyś w tej samej kancelarii księgowej.
Zadzwoniłem do pana Kowalika, mojego prawnika, z którym rozliczałem podatki od lat, i umówiłem się na spotkanie w jego kancelarii przy alei Wojska Polskiego już następnego dnia. Powiedział mi wprost, patrząc na kartkę pod światło: to nie jest sprawa rodzinna, tylko podrobienie podpisu przy próbie zawarcia umowy z osobą prawnie niezdolną do jej podpisania — jeżeli tylko zechcę, może to zgłosić do prokuratury tego samego popołudnia. Zapytał, czy chcę. Powiedziałem, iż jeszcze nie wiem.
Trzy dni później siedzieliśmy w tej kancelarii we czwórkę — ja, Kasia, Barbara i Piotr, którego w końcu zmusiłem telefonicznie, żeby przyjechał, bo „mam coś ważnego do przekazania w sprawie warsztatu". Barbara weszła uśmiechnięta, myśląc pewnie, iż w końcu podpiszę to, co przygotowała. Położyłem przed nią sfałszowaną kartkę i powiedziałem, iż pan Kowalik już rozmawiał z notariuszem, który odmówił poświadczenia dokumentu, bo w dniu, w którym miałem go rzekomo podpisać, leżałem podłączony do respiratora na Banacha — to jest w papierach szpitalnych, czarno na białym. Powiedziałem, iż nie idę na policję pod jednym warunkiem: iż Barbara na piśmie, przy prawniku, zrzeka się wszelkich roszczeń wobec warsztatu i iż nigdy więcej nie podpisze niczego w moim imieniu. Ręka, którą podała mi długopis, drżała tak, iż o mało nie upuściła go na dywan.
Piotr przez chwilę milczał, wpatrzony w blat stołu, a potem powiedział tylko, iż to on zawiózł Barbarę do notariusza, iż wiedział, co podpisuje, i iż nie ma się czym tłumaczyć, bo „ktoś musiał zdecydować, zanim będzie za późno". Nie przeprosił. Wstał, trzasnął drzwiami tak, iż w recepcji aż podskoczyła sekretarka, i tyle go widziałem tamtego dnia.
W sobotę, dokładnie tak jak obiecałem Zosi jeszcze przed zawałem, pojechaliśmy razem nad Mleczną. Ona na swoim różowym rowerze z jednorożcem na kierownicy, ja obok, wolniej niż kiedyś, bo lekarz kazał mi jeszcze przez trzy miesiące uważać na tętno. Zatrzymaliśmy się przy kiosku koło mostu. Kupiłem jej gofra z bitą śmietaną, sobie kawę z automatu w kubku, który parzył w palce. Zosia ugryzła kawałek, bita śmietana rozmazała jej się na policzku aż do ucha, a ona się śmiała i próbowała złapać rower za kierownicę mokrymi od słodyczy palcami, bo koło toczyło się samo w stronę skarpy. Złapałem rower jedną ręką, drugą otarłem jej policzek kciukiem, a ona przez cały czas gadała coś o jednorożcu z kierownicy, jakby nic więcej się nie liczyło.
