Kamienna kobieta
Helenę Piechowską przywiozła karetka, zabrali ją z ulicy. Upadła prosto w obrzydliwą, zimną breję, nie miała siły się podnieść. Dwaj mężczyźni delikatnie wsadzili rozmiękłą już Helenę do ambulansu i zawieźli na Izbę Przyjęć.
Była to duża, tęga kobieta, ubrana w garsonkę, na nogach wsuwane botki na niskim obcasie typu szklaneczka, delikatnie umalowana podkreślone nieco wypukłe oczy i duże usta, w uszach ciężkie kolczyki z kamieniami, skórzana torba na kolanach. Helena wjechała do izby siedząc w wózku inwalidzkim. Leżeć odmówiła stanowczo; gdy doszła do siebie, zganiła kierowcę karetki, iż śmierdzi papierosami, feldszerowi przygadała, iż za wolno się rusza, praktykantowi młodemu chłopcu z technikum w ogóle zakazała się zbliżać.
No i nie bardzo mi zależało! burknął chłopak z urażoną miną.
Jeszcze mi się pyskuj, młody człowieku! Pyskuj, to się dowiemy, kto do kogo będzie sięgał! odpowiedziała jej zwięźle Helena, siadła wygodnie, podciągnęła torbę pod brodę, otuliła ramiona i zaczęła taksować szpital surowym, czujnym wzrokiem, jak nieznany kontroler. Zmarszczyła brwi, jakby nieudolnie wyrzeźbione z granitowego bloku. Jej skóra była poprzecinana siateczką naczynek, przykrytych grubą warstwą fluidu, teraz już zrolowanego potem po zastrzyku; podkreślał to tylko każdą zmarszczkę.
Jedźmy dalej. Nie mogę tu czekać, tu wieje, przeciąg! oznajmiła, wskazując pełny ludzi korytarz.
Kobieta za rejestracją spojrzała na nową pacjentkę, od której rzucało się w oczy bogate futro do ziemi, wychwyciła od ratownika papiery i przekazała, iż teraz Helena Piechowska jest już całkiem na ich łasce, a panowie mogą się zwijać.
Przełom nadciśnieniowy, utrata przytomności Głową się nie uderzyła Chwilowo ciśnienie meldował chłopak w niebieskim mundurze.
Dobrze, Romku. Idź już, miejsca tu dla was mało! poklepała go po ramieniu pielęgniarka. Chłopak był do niej bardzo podobny pewnie syn.
Trzeba Trzeba rodzinie pomóc się zaczepić automatycznie pomyślała Helena.
Głowa bolała potwornie, ręce jej co chwilę opadały na kolana, wtedy kosztowna skórzana torba staczała się niemal na podłogę, i Helena już nie miała sił jej podnieść. Chyba nie miała już sił na nic. choćby na mówienie. Język suchy jak korka, naklejony do podniebienia, bardzo chciało się pić.
Proszę o wodę powiedziała Helena, głośno i najczytelniej, jak potrafiła, jednak nie zwracając się do nikogo konkretnego.
Nikt jej nie usłyszał. Wokół wrzało, rodziny przepychały nosze, pocieszały chorych, wypytywały, kręciły się wokół tych, którzy tracili kontakt z rzeczywistością. Lekarze przemierzali korytarze, korygując stetoskopy i czytając w biegu przekazywane im kartki, przydzielali pacjentów do gabinetów. Pielęgniarki robiły swoje, ale najwyraźniej Helena Piechowska nie była w polu ich zainteresowania.
Gdzie jest Baranowska? Kto to Baranowska? zapytała w końcu jedna z medytek, jak określiła je Helena.
To ja odpowiedziała Helena, potem wrzasnęła głośniej To ja.
Dobrze, to kubeczek, toaleta tam, potem pobranie krwi. Proszę zdjąć czapkę! To nie Antarktyda!
Helena zapomniała, iż ma na głowie futrzaną czapę, rodem z filmu „Miś”. Nic dziwnego, iż spływał jej po czole pot, a głowa piekła.
Niechętnie zdjęła czapkę, szukała miejsca, by ją schować. Futrzana czapka, włoska, elegancka, a już w torbie ciasno dokumenty, papiery. Helena nie planowała tu długo zostawać. Myślała: przejdzie, wypiszą. Przecież jest dyrektorką dużej firmy Piechowska nie ma czasu w leżenie. Stolarka okienna, pełno roboty!
Pielęgniarka położyła pojemnik na jej kolanach.
Helena Piechowska. Kobieta pokaźnych rozmiarów. Zawsze była duża: duży noworodek, duża dziewczynka, duża panna, duża kobieta. Ale ona państwu duża! powtarzali lekarze do matki, gdy prowadziła Helenkę do przychodni. Rozmiar buta, pani! kręciły głowami ekspedientki, kiedy z dziecięcego obuwia przechodziła do damskich rozmiarów…
Obok Heleny jej matka wydawała się Calineczką. Takie geny potężny ojciec, umarł, gdy Helenka miała osiem lat, spalił się w mgnieniu raka.
Zawsze była zakompleksiona. W przedszkolu, przy rówieśnikach, czuła się jak Guliwer wśród liliputów. W szkole wytrzymała tylko dzięki sportowi. Przypadek matka miała romans z trenerem i żeby wieczorami nie przeszkadzać, zapisali Helenę na lekkoatletykę. Rzut dyskiem, pchnięcie kulą znalazła tam swoje miejsce. Trafił się uraz, bark do śmierci dokuczał przy zmianie pogody, ale była zadowolona. Później sparzyła się na miłości naiwnie wzięła za uczucie zwykłe męskie zaciekawienie; powyrabiała głupstw, dorosła, pochowała matkę, ulepiła siebie twardą jak kamień kobietę, za którą się tylko cicho oglądano.
Pracę zaczynała w administracji osiedla, kierowała majstrami i remontami, potem podszkoliła się przyszła transformacja, wybuch firm i firemek, interesów i interesików. Razem z chłopakami dorabiała na budowach wielka, rozpoznawana z daleka, często mylona z mężczyzną, a potem już znana i nie do ruszenia. Była twarda, oschła, nie znosiła imprez. Ale była swoja.
Została taka nieprzystępna, milcząca, jakby wykuta ze skały.
Kamienna kobieta szeptano za jej plecami.
Potem założyła swoją firmę Okno na świat. Została panią od okien, wszystko rozumiała, zyskała szacunek.
Dla podwładnych nie była czuła, kaw nie parzyła, ale za nią byli jak za murem. Jako dyrektorka ingerowała bezwzględnie, uszczęśliwiała na siłę kierowała do lekarzy, fundowała obiady, wysyłała na badania, obdarowywała prezentami na Wigilię, ale nigdy nie występowała jako Śnieżynka uważała, iż byłoby to groteskowe przy jej posturze.
Wiedziała wszystko choćby zanim sekretarka, Aneta, kupiła test ciążowy, Helena już wiedziała, iż łyknie dwie kreski i już szukała jej dobrej kliniki.
Znała rodzinne dramaty, dzieci, które dostały się lub nie dostały na studia, gości znienacka zjeżdżających krewnych. Zamawiała dla nich zakupy, podpytywała znajomych na uczelniach. Wszystko miała poukładane. Życie nauczyło ją bronić siebie, potem też i innych.
Przyjaciółek nie miała. Tak było łatwiej. Nikt nie powie za plecami nasza wieża Eiffla…
Kamienna kobieta się nie myliła działała konkretnie, brutalnie. Gdy zwalniała, miała już dla człowieka opcje. Nie musiał przyjąć, ale ona była już czysta sumieniem.
Tyran? Nie raczej parowóz pędzący po torach do celu. Niech no kto stanie rozjedzie, choćby się nie zatrzyma. Ale i w tym pociągu miała wagonik Szymona, syna. Dla niego się starała…
Kto nie wytrzymywał, odchodził. Mało takich było. W zastoju i rosnącym bezrobociu wokół Heleny zebrał się trzon ludzi lojalnych i oddanych.
Na nich się opierała. Teraz, leżąc w szpitalu, ufała, iż nie zaniedbają dostawców.
Co to ma być?! Zabierzcie, nie idę! Mam przełom ciśnieniowy, muszę się położyć! Helena zrzuciła pojemnik na podłogę.
Cicho, laleczko! odezwał się siedzący na ławce mężczyzna o wyglądzie bezdomnego, z bandażem na głowie. Podniósł pojemnik, obejrzał i żartował rubasznie, iż może pójść za nią za czapkę. Helena odepchnęła się nogą od ławki, odjechała wózkiem na drugi koniec korytarza, robiąc ślady na świeżo odmalowanej ścianie.
Co pani wyprawia! Dopiero co robiliśmy remont! narzekała inna pielęgniarka. Światło, czyja to?
Nikt. Swoja. Gdzie adres tego przybytku? Helena próbowała wstać, chcąc zamówić taksówkę.
Gdzie pani się wybiera? Usiedź, za chwilę lekarz panią przyjmie rzuciła pielęgniarka, która przed chwilą wzruszała ramionami.
Ale Helena już dzwoniła.
Szymek? Daj mi go! rzekła do telefonu twardo. Jestem w szpitalu, jutro mam ważne spotkania, potrzebuję, żebyś przyszedł.
Nie rozkazywała, mówiła tylko rzeczowo, z dystansem, tak, żeby od razu wiedział, iż to poważna sprawa, a potem prosiła o to, czego jej potrzeba.
Izabela, jej synowa, zapukała do łazienki, gdzie Szymek brał prysznic.
Twoja mama dzwoni. Jest w szpitalu.
Poczekaj, zaraz wyjdę! krzyknął, zamknął drzwi i ponownie puścił wodę.
Słyszał. Ale skoro mama dzwoni, to znaczy żyje i myśli jeszcze nic nie trzeba.
Szymek długo czekał na mamę. W dzieciństwie od rana do nocy. Mama miała sprawy, potem „biznes”, nową kawalerkę za sprawą jej firmy. Oknami wyposażyła Szymka w szkole, znajomym pomagała w domkach czy mieszkaniach, trzymała wszystko w garści. Ale ta jedna rybka Szymek zawsze gdzieś pływał osobno.
Mama nie krzyczała, nie biła, tylko sprawdzała lekcje. Skorygowała błąd, kazała poprawić. Do ideału mawiała. Potem tłumaczyła, iż nauka ważna, iż trzeba się starać.
Nigdy nie mówiła, iż go kocha jak krowa liza swe cielę. Nie szeptała, iż Szymek jest najlepszy, dobry, kochany bo jest jej synem. Po prostu milczała.
Więc nie kocha mnie! wmawiał sobie Szymek po dwudziestce. Owszem, dzięki niej to czy tamto, ale to jej obowiązek przecież. Skoro urodziła, niech wychowa, a jak nie niech zostawi w spokoju. Szpital? E tam, bzdura…
Helena usłyszała przez telefon, iż Szymek oddzwoni za dziesięć minut.
Heleno, co się dzieje? spytała synowa. Pomóc jakoś?
Helena zakończyła rozmowę. Teraz już mogła szczerze powiedzieć administracji, iż jest niczyja. Swoja własna. Syn zadzwoni, kiedy będzie mu pasowało, synowa przeżuwa gumę, boi się chyba, iż zostanie przykuta do niej na wieki. Niczyja. I dobrze.
Z wysiłkiem wstała, chciała oprzeć się o ścianę wózek odjechał, Helena runęła na ziemię jak worek. Po korytarzu koziołkował pojemnik, a na podłogę wywaliła się droga torba. Pod policzkiem znalazła jej czapka.
O kur… wrzasnął bezdomny, rzucił się podnosić Helenę. Po cichu schował portfel do kieszeni i zdjął z palca złoty pierścionek.
Czuła, iż ten człowiek kogoś jej przypomina niedookreślonym szczegółem Nie była w stanie zlokalizować myśli…
Nie czuła nic, oddychała chrapliwie, głowa opadła na bok, a w uchu brzmiał monotony komunikat: Proszę trzymać się prawej strony….
Zwykle jeździła do biura samochodem. Sama nie prowadziła, nie lubiła skupiać wzroku na znakach. W trasie zajmowała się sprawami, czytała lub patrzyła przez okno. Miała szofera Romana Gawłowskiego. Codziennie podwoził ją o 7.30, otwierał drzwi, poprawiał płaszcz, wskakiwał za kółko, na radio puszczał klasyczną muzykę i ruszał na miasto. Trwało to latami. Roman nie narzekał korzystał na tym układzie. Dla jego chorej żony leki, dla syna kolonie, lepsze zakupy, premie wszystko dzięki Pani Dyrektor. Tak bywa, iż choćby nocą była w stanie go wezwać nagła podróż do Poznania, bo w oknach reklamacja musieli być gotowi, już czekali. Galanteria, choćby przepraszała, choć nie musiała…
Tego dnia jednak Romen, podjeżdżając pod jej blok, utknął śmieciarka roztrzaskała mu zderzak.
Pani Heleno, może taksówką pojedziemy? Ale pech…
Nie trzeba, dojadę metrem pokiwała głową. Niewyraźnie się dziś czuła, ale nie okazywała strachu. Miała pieniądze, potrafiła radzić sobie z problemami. Zostań, załatw papierkową robotę.
Tak więc masywna, rudawo-szara chmura sunęła do metra. Przechodnie schodzili z drogi dominowała budową, wdziękiem monumentalnym. Mogłaby grać olbrzymkę w filmie…
W metrze było duszno, tłok. Trzymaj się prawej strony usłyszała z megafonu. Trzymała się, żeby nie stratowali ją studenci. Każdy się spieszył…
Po szpitalnej izbie rozbrzmiewały piski aparatury, przyjęli ją na oddział. Ledwo wykonała zastrzyk, lekarze kazali przebrać się i leżeć, przykryli prześcieradłem. A ona, z trudem zyskując przytomność, słuchała: trzymać się…
W sali ciemno, pachniało perfumami, lekami, gryką, waniliowymi sucharkami Helena takie jadała, choć rzadko.
Okno wychodziło na trzecią stronę, z niego nie było widać gwarnego, kolorowego jak lampki choinkowe Krakowskiego Przedmieścia…
Och, przypomniała sobie, jak kiedyś kupiła lampki w Smyku. Po Helenę przyszła do przedszkola. Tam choćby wychowawczyni już była w płaszczu.
Proszę, Szymek, przyszła mama! A ty się martwiłeś powiedziała z emfazą, wyuczonym głosem.
Szymek wstał, gwałtownie otarł łzy i zaczął ubierać kombinezon. Czerwony, ze srebrnymi paskami bardzo mu się podobał, choć starał się to ukryć, żeby mamę podrażnić. Chciał się mścić… za wszystko. Inni mają ojców, a on nie. Inne mamy klękają przy dzieciach, zapinają guziki, śmieją się, zabierają do domu. A jego matka stoi z góry spokojna, patrzy jak się ubiera. Ani nie pomaga, ani nie gani. Stoi.
A co jest w paczce? zapytał Szymek w drodze.
Ach, to takie cudo! Łańcuch, synku. Zawiesimy go na naszą choinkę, będzie pięknie! pierwszy raz Helena się rozmarzyła, aż Szymek był w szoku, iż mama potrafi tak mówić.
Całą drogę do domu chłopiec wyobrażał sobie świecący łańcuch na chudej, zniszczonej choince. Odbicie lampek w bombkach. Pochwali się jutro chłopakom.
Ale kiedy go w końcu podłączyli w domu nic. Mama się pomyliła. Świąt nie będzie… Mama zwinęła gwałtownie kabel, schowała do pudełka.
Chodź zjeść. Muszę prasować powiedziała tylko.
Za dwa dni lampki naprawili mechanicy z warsztatu mamy. Ale Szymek już był chory, a potem nie powiedział nikomu…
Teraz ktoś potężny rozciągnął taki łańcuch nad miastem. Lampki błyskają, a ta Heleny przepalona. Trzeba ją naprawić.
Drzwi skrzypią, podchodzi kobieta w różowym kitlu, chuda, filigranowa.
Niech pani nie otwiera oczu, zmyję pani tusz, bo będzie szczypać. Już, już, nie otwierać! zaczyna obmywać Helenie twarz wilgotnym płatkiem, całkiem łagodnie.
Helena, słaba, bezbronna, zapada się w siebie.
Przyjemnie Boże, jak przyjemnie! Wilgotna wata chłodzi, pielęgniarka coś szepcze…
Przypomniała sobie mamę. Dawno pogrzebana, na cmentarzu pod Gdańskiem w tym roku Helena zapłaciła, by ogrodzenie odmalowano, postawiono znicz, posiała niezapominajki. Nie wiedziała, czy za późno. Rozsiała nasionka szerokim ruchem.
Posypać ziemią? Bo gołębie wyjedzą! dopytywali się mężczyźni, licząc na napiwek. Kamienna kobieta nie słuchała. Dała dwa banknoty i poszła.
Matka, gdy Helena chorowała, zawsze wycierała jej twarz mokrym ręcznikiem, świerzym, czystym, pachnącym mrozem.
Nie trzeba. Proszę pani, dlaczego? zawstydziła się Helena.
Cicho, niech pani odpocznie, nabierze sił. Zaraz Już, czyściutko. A teraz włosy… pielęgniarka wzięła wielką, ciężką głowę, zdjęła spinki.
Zapłacę… portfel… Nie ma…
Helena się zacięła, aż nos jej zadrżał.
To drugi raz w życiu, kiedy ją okradli. Pierwszy raz w metrze, na schodach. Za nią ktoś szturchał, czy pijany, czy zmęczony nie wiedziała. Nie odwracała się, patrzyła tylko przed siebie. Na ulicy chciała kupić gazetę rozcięta torba, zniknął portfel, a z nim zdjęcie Szymka i pamiątkowa moneta w jednym centym, prezent od kolegi.
Usiadła na ławce i rozpłakała się. Kamienny głaz, z grzbietem jak szafa, a płakała jak dziecko.
Szkoda szeptała. Szkoda
Nie żal jej było pieniędzy, tylko torby. Dopiero co kupiła swoją pierwszą modną, taką na zebrania. I portmonetka była z tej samej, miękkiej skóry. Teraz trzeba ją szyć, blizna zostanie. I na skórze, i na duszy…
Teraz znów szkoda. Pewnie ten sam typ, co ją zaczepił w izbie…
Mnie już nic nie trzeba. Już leżę, a wy… A wy…
Pielęgniarka wróciła z ciśnieniomierzem. Złapał jej ramię rękaw, ktoś jęknął obok. Helena odpłynęła w sen, lepki i ciepły jak tofi…
…Szymek, wychodząc spod prysznica, zapomniał o matce. Izabela przypominała, ale Helena nie odebrała.
Coś się stało, Szymon, trzeba ją poszukać. Może zadzwoń do firmy powiedziała cicho.
U niej wszystko ustawione, pewnie już choćby respirator zarezerwowała, daj spokój burknął.
Przytłoczył ją wzrokiem, zasiadł do wielkiego telewizora prezentu od matki. Tam piłkę kopali młodzi, Szymek razem z nimi machał nogami pod stołem.
Dobrze, iż matka kupiła! ucieszył się, otworzył piwo, rzucił w siebie garść orzeszków.
Izabela przetarła ramię, wróciła do pokoju, znów zadzwoniła do teściowej…
Żyli ze sobą bez czułości. Nie sprzeczali się, ale i nie lubili.
Helena nie miała na bliskość czasu, a i nie umiała. Kochała czynami: nowe okna, remont łazienki, samochód dla syna, karnet na siłownię dla synowej, dobre zakupy. Nie wciskała się w życie. Po prostu dzwoniła, zabierała do sklepu, tam wybierali to, co najlepsze. Izabela się buntowała, potem uznała, iż i tak się nie da. Zaczęła odkładać pieniądze, wierząc, iż kiedyś odda dług.
A Helena tak właśnie kochała. I Szymka kochała: zabawki, kursy, meble, magnesofon, wakacje nad morzem choć nie z nią, ale w kolonii, ale odwiedzała jak mogła. Gdy w przedszkolu grzali Helena, znająca każde zaplecze techniczne, sama ściągała majstrów i reperowała. W szkole był basen Helena się postarała. Po co? Bo syna kochała, a on odpychał. Kupowała? Nie chciała, by miał, czego jej brakowało.
Gdy syn się żenił, Helena była oszołomiona. Jeszcze niedawno kupowała mu samochodziki! Ślub biorą jak chcą, ale w porządnym lokalu na jaki młody by nie było stać. Suknię taką, jak Izabela chciała, ale z najlepszych materiałów. Izabela usiłowała się do teściowej zbliżyć, ta nie pozwalała. Praca, sprawy, zamówienia, awarie, procesy Helena wprzęgła się jak koń i ciągnęła, nie znając innego stylu…
Tak minęła kolejna noc, gdy Izabela odebrała telefon w sali.
Przyjedzie dziś kobieta przekazała pielęgniarka. Izabela, synowa. Proszę się nie przejmować, przyniesie ciepłe rzeczy.
Wrócił lekarz, Helena już była w szlafroku, z rozpuszczonymi włosami.
Kto tu Piechowska? padło pytanie.
Helena uniosła dłoń.
To państwo Piechowska zbliżyła się pielęgniarka, zręcznie pobrała krew.
Telefon dzwonił bez przerwy.
Przepraszam, to z pracy mruknęła Helena, wyszła na korytarz.
Zlecenia, umowy, tabele. W końcu się wściekła, poleciła kontaktować się z zastępcą.
Na linii padła bluzga, ktoś się rozłączył.
Helena sflaczała zrezygnowana na stołku. Ze statuy stała się zwykłą, chorą kobietą.
Przywdziała szpitalny kitel, zerknęła w lustro plamy pod oczami z rozmazanej szminki, włosy w nieładzie.
Wczoraj, kiedy upadała, połamała trzy paznokcie. Teraz drażniły ubranie.
Proszę się położyć, zaraz obchód i śniadanie poleciła znajoma pielęgniarka. Córka dzwoniła, przyjedzie dziś Izabela. Proszę leżeć.
To nie córka, to synowa. Pewnie nie… ucięła Helena.
Przyjedzie. Pamiętasz mnie, Helena? zapytała pielęgniarka cicho. Kasia, pamiętasz? Razem leżałyśmy. Po… po dziecku zawahała się.
Helenę uderzył wspomnienie kiedyś tylko Kasia wiedziała, iż Helena postanowiła skończyć z ciążą po tym, jak chłopak, który ją miał poznać, zostawił i zadrwił. Kasia okryła Helenę słowami pocieszenia, bo świat był zły. To Kasia pamiętała, jak Helena wyła w poduszkę tamta Kasia.
Kasiu… nie poznałam. Pracujesz tu? uśmiechnęła się Helena.
Tak, a ty masz syna. Cieszę się! Mam dwie córki, a mężem A gdzie twój?
Nigdy nie miałam. Sama dla siebie rodziłam. Miał mnie chronić, ale nie potrzebuje mnie. Choć zawsze sama siebie chroniłam…
Obchód zaczął się, Kasia wróciła do domu. Helena położyła się, z trudem zasnęła.
Śniadanie minęło szybko. Poznała sąsiadki poważne kobiety w jej wieku. Czytały, szeptały, jedna, Zofia, nieustannie chrupała
Sucharki? odgadła Helena. Ale na sucho szkodzi! Powinna pani pić do tego choćby herbatę!
Nerwy Przepraszam Zofia żuła dalej. Ale herbatę… niepotrzebna, jestem podenerwowana.
Ależ skąd! Przepraszam, gdzie jest herbata? Helena majestatycznie ruszyła do stołówki po herbatę, zadziwiając młodą obsługę. Dostrzegła także podrywający się linoleum, stare szafki i oczywiście okna tylko wyregulować… Miała dobrego fachowca…
Gdy wróciła z kubkiem, podała Zofii.
Pij, Zofio. Nie wiem, jaką lubisz, ile cukru. Ale napić się trzeba!
Sąsiadka pokiwała, łapczywie wypijając.
Ależ pani dobra! uśmiechnęła się. O, jakaś młoda pani… macha do pani.
Helena podniosła wzrok w drzwiach stała Izabela, rozbawiona, w niebieskim fartuchu, w plastikowych ochraniaczach.
Dzień dobry! Wołam, wołam… Przepraszam, do pani Piechowskiej rzuciła, zrzuciła siaty przy pantoflach teściowej. Zofia skinęła głową, wróciła do sucharków.
Izabelo, nie trzeba było zawstydziła się Helena.
Jak to nie? Proszę się przesunąć… oto piżama, tu bluza, tu kosmetyki… namawiała Izabela. No i smakołyki. Z twoich ulubionych sklepów. Herbaty, kawa… Bielizny już nie wzięłam, rąk zabrakło.
Helena była ogromna, a na czubku głowy sterczały zmięte włosy. Zadrżała, zaszlochała…
Ciociu Heleno, no co ty! zakrztusiła się Izabela. No już, proszę się przebrać, ja idę do lekarza!
Wybiegła jak burza, a Helena stała, patrząc na łóżko, siatki i piżamę…
Jej życie powoli zbijało się do kupy. Całe lata szła po odłamkach własnych marzeń, nie czuła pod stopami, jak bolą. Nikogo nie dopuszczała blisko choćby synowej. A ta przyjechała. Przez pieniądze? Może. Ale miło, iż pamiętała!
Kilkakrotnie dzwonił syn, ale Helena nie odbierała. Nie wiedziała, co powiedzieć.
Wróciła Izabela, usiadła, pokręciła obrączką na palcu. Nie mówiła, iż chce się z Szymkiem rozwieść nie chciała martwić teściowej
Nocą Helena płakała w poduszkę, sama nie wiedząc dlaczego.
Następnego dnia zwrócono jej portfel i pierścionek.
Tamten pan okradł panią na izbie. Już go z nami nie ma. Zmarł, serce. Adamczyk Bartłomiej, sprecyzowane.
Helena skinęła głową. Teraz wiedziała, do kogo był podobny. Bartłomiej najlepszy zawodnik sekcji sportowej, prawie mistrz. Gładził ją po plecach, kłamał, iż jest najpiękniejsza na świecie. Kłamał, ona wierzyła. On zmarł. Helena żyje.
I nie jest kamienna. Oddycha, tylko bardzo dawno nie umiała robić tego swobodnie i radośnie.
Ale teraz to się zmieni. W jej życiu są Kasia, Zofia, Izabela naiwna dziewczyna, przez to jeszcze kochańsza; jest praca, dom, wiosna i niezapominajki, które jeszcze musi posiać; setki drobnych obowiązków, których nikt za nią nie rozplącze. I będzie jeszcze wnuk maleńka perełka, którą już oglądała na zdjęciu USG.
Izabelo, niczego od niego nie oczekuj, i tak kochaj i mów mu o tym. Ja nie mówiłam, wstydziłam się, teraz cierpię tak kiedyś rzekła Helena. Kobieta musi kogoś kochać, inaczej zamienia się w kamień.
Izabela skinęła głową. Nie, nie kamienna ta Piechowska, a bardzo, bardzo czuła, wrażliwa. Wielka, dorodna, ale w środku słaba Helena, która kiedyś przyszła na świat i basem zakrzyczała, witając ten świat…
