– Już nie gotuję dla wszystkich! Tylko dla siebie i dla Ani.
– A to dlaczego? – oburzył się Krzysztof.
– Bo w naszej rodzinie, jak zrozumiałam, każdy sobie rzepkę skrobie. No to sobie żyjcie!
– Mamo, gdzie moje śniadanie? – Wanda wpadła do sypialni bez pukania.
– Spóźnię się do szkoły!
Nina spróbowała wstać, ale zakręciło jej się w głowie.
Termometr pokazał trzydzieści osiem i siedem.
Gardło paliło jak ogień.
W piersiach coś chrzęściło przy każdym oddechu.
– Wanda, jestem chora. Weź coś z lodówki.
– Tam nic nie ma! Same jogurty dla malutkiej!
Córka stała w drzwiach z rękami skrzyżowanymi na piersi.
– Zawsze myślisz tylko o niej!
Z pokoju dziecięcego dobiegł płacz.
Ania się obudziła.
Nina zmusiła się, żeby wstać.
Nogi uginały się pod nią jak z gumy.
– Nino, gdzie moja koszula? – Krzysztof wychylił się z łazienki.
– Ta niebieska w paski?
– W szafie powinna być.
– Nie ma! Prasowałaś ją wczoraj?
Nina oparła się o ścianę, bo kręciło ją bardziej.
Wczoraj cały dzień z gorączką opiekowała się młodszą córką.
– Nie zdążyłam, Krzysiu.
– Kurde, mam dziś naradę! – mąż trzasnął drzwiami łazienki.
Ania płakała coraz głośniej.
Nina powlokła się do jej pokoju i wzięła dziewczynkę na ręce.
Mała przytuliła się, łkając cichutko.
– Mamo! – krzyknęła Wanda z kuchni. – Tu naprawdę nic nie ma! choćby chleba!
– Pieniądze są na stole. Kup coś po drodze.
– Nie będę wstępować do sklepu! Mam sprawdzian!
– To i tak twój obowiązek, karmić rodzinę – dodała, nie patrząc na matkę.
Nina w milczeniu poszła do kuchni, niosąc Anię na rękach.
Wyjęła z zamrażarki kotlety, postawiła patelnię na gazie.
– I ugotuj makaron! – rozkazała Wanda, wpatrzona w telefon.
Gdy śniadanie się smażyło, wszedł Krzysztof w pogniecionej koszuli.
– Musiałem założyć tę. Wyglądam jak menel. Dzięki tobie!
Nina nie odpowiedziała.
Mówienie bolało, a siły już się kończyły.
– U Basi dziś urodziny – oznajmiła Wanda, nakładając sobie makaron.
– Po szkole idę do niej. Wrócę późno.
– Wanda, jest mi bardzo źle. Zostań, pomóż z siostrą.
– Jasne, zaraz! Pół roku czekałam na tę imprezę!
– I w ogóle nie prosiłam o siostrę. To wasz problem!
Złapała torbę i wybiegła, trzaskając drzwiami.
Krzysztof dojadał śniadanie, przeglądając telefon.
– Krzysiu, może wrócisz dziś wcześniej? Naprawdę jest mi źle.
– Nie mogę. Po pracy mamy firmową imprezę.
– Ale ja jestem chora…
– No to weź paracetamol. Nie leżysz przecież. Jakoś się trzymaj.
Cmoknął ją w gorące, wilgotne czoło i wyszedł.
Nina została sama z trzyletnią Anią.
Córka domagała się jedzenia, uwagi, zabawy.
Nina robiła wszystko automatycznie, czując, jak opuszczają ją siły.
Na obiad gorączka skoczyła do trzydziestu dziewięciu.
Jakoś nakarmiła dziecko i położyła je spać.
Potem zwaliła się na kanapę, serce waliło jak młot.
Telefon zadrżał. Wiadomość od Wandy: „Mamo, daj pieniądze na prezent dla Basi. Pilnie!”.
Nina patrzyła na ekran i nie miała już siły odpisać.
Czy ktoś w tym domu jeszcze ją zauważy?

















