Już nie gotuję dla wszystkich! Tylko dla siebie i dla Ani. – A to dlaczego? – oburzył się Krzysztof. – Bo w naszej rodzinie każdy sobie rzepkę skrobie

twojacena.pl 1 tydzień temu

– Już nie gotuję dla wszystkich! Tylko dla siebie i dla Ani.

– A to dlaczego? – oburzył się Krzysztof.

– Bo w naszej rodzinie, jak zrozumiałam, każdy sobie rzepkę skrobie. No to sobie żyjcie!

– Mamo, gdzie moje śniadanie? – Wanda wpadła do sypialni bez pukania.

– Spóźnię się do szkoły!

Nina spróbowała wstać, ale zakręciło jej się w głowie.

Termometr pokazał trzydzieści osiem i siedem.

Gardło paliło jak ogień.

W piersiach coś chrzęściło przy każdym oddechu.

– Wanda, jestem chora. Weź coś z lodówki.

– Tam nic nie ma! Same jogurty dla malutkiej!

Córka stała w drzwiach z rękami skrzyżowanymi na piersi.

– Zawsze myślisz tylko o niej!

Z pokoju dziecięcego dobiegł płacz.

Ania się obudziła.

Nina zmusiła się, żeby wstać.

Nogi uginały się pod nią jak z gumy.

– Nino, gdzie moja koszula? – Krzysztof wychylił się z łazienki.

– Ta niebieska w paski?

– W szafie powinna być.

– Nie ma! Prasowałaś ją wczoraj?

Nina oparła się o ścianę, bo kręciło ją bardziej.

Wczoraj cały dzień z gorączką opiekowała się młodszą córką.

– Nie zdążyłam, Krzysiu.

– Kurde, mam dziś naradę! – mąż trzasnął drzwiami łazienki.

Ania płakała coraz głośniej.

Nina powlokła się do jej pokoju i wzięła dziewczynkę na ręce.

Mała przytuliła się, łkając cichutko.

– Mamo! – krzyknęła Wanda z kuchni. – Tu naprawdę nic nie ma! choćby chleba!

– Pieniądze są na stole. Kup coś po drodze.

– Nie będę wstępować do sklepu! Mam sprawdzian!

– To i tak twój obowiązek, karmić rodzinę – dodała, nie patrząc na matkę.

Nina w milczeniu poszła do kuchni, niosąc Anię na rękach.

Wyjęła z zamrażarki kotlety, postawiła patelnię na gazie.

– I ugotuj makaron! – rozkazała Wanda, wpatrzona w telefon.

Gdy śniadanie się smażyło, wszedł Krzysztof w pogniecionej koszuli.

– Musiałem założyć tę. Wyglądam jak menel. Dzięki tobie!

Nina nie odpowiedziała.

Mówienie bolało, a siły już się kończyły.

– U Basi dziś urodziny – oznajmiła Wanda, nakładając sobie makaron.

– Po szkole idę do niej. Wrócę późno.

– Wanda, jest mi bardzo źle. Zostań, pomóż z siostrą.

– Jasne, zaraz! Pół roku czekałam na tę imprezę!

– I w ogóle nie prosiłam o siostrę. To wasz problem!

Złapała torbę i wybiegła, trzaskając drzwiami.

Krzysztof dojadał śniadanie, przeglądając telefon.

– Krzysiu, może wrócisz dziś wcześniej? Naprawdę jest mi źle.

– Nie mogę. Po pracy mamy firmową imprezę.

– Ale ja jestem chora…

– No to weź paracetamol. Nie leżysz przecież. Jakoś się trzymaj.

Cmoknął ją w gorące, wilgotne czoło i wyszedł.

Nina została sama z trzyletnią Anią.

Córka domagała się jedzenia, uwagi, zabawy.

Nina robiła wszystko automatycznie, czując, jak opuszczają ją siły.

Na obiad gorączka skoczyła do trzydziestu dziewięciu.

Jakoś nakarmiła dziecko i położyła je spać.

Potem zwaliła się na kanapę, serce waliło jak młot.

Telefon zadrżał. Wiadomość od Wandy: „Mamo, daj pieniądze na prezent dla Basi. Pilnie!”.

Nina patrzyła na ekran i nie miała już siły odpisać.

Czy ktoś w tym domu jeszcze ją zauważy?

Idź do oryginalnego materiału