— Joasia, no co w tym złego, trochę się przesuniesz. To przecież twoja rodzona siostra — głos matki nie znosił sprzeciwu.
— Mamo, co znaczy „trochę się przesunę”? To nasze mieszkanie, ja i Tomek tu żyjemy! — Joanna z trudem hamowała gniew.
— A gdzie ona ma mieszkać? W tej brudnej akademii? Koniec dyskusji, Kasia zamieszka u was.
— Mamo, nic takiego nie ustalaliśmy!
— Teraz ustaliliśmy. Jesteśmy rodziną, trzeba sobie pomagać.
— Rodziną? Naprawdę? Przypomnij sobie, jak…
— Nie mam czasu. Kupię bilety i dam znać.
Rozmowa się urwała.
Joanna stała na środku kuchni, ściskając telefon.
Była oszołomiona bezczelnością matki.
Choć czemu się dziwić?
Joanna od zawsze była mniej kochanym dzieckiem.
Gdy matka urodziła Kasię, Joasia musiała nagle dorosnąć.
— Jesteś już duża, musisz pomagać z młodszą siostrą — powtarzała matka.
Na Joannę spadła lawina obowiązków: sprzątanie, pieluchy, zakupy, gotowanie.
Ojczym odszedł niedługo po narodzinach Kasi.
Zostały we trzy.
Matka uwielbiała Kasię, rozpieszczała ją, jak tylko mogła.
Najlepszy kawałek czekolady trafiał do Kasi.
Nowe ubranie, wybór filmu w kinie, decyzja o obiedzie — wszystko należało do Kasi.
Dziewczyna rosła w cieple, nigdy nie musiała sprzątać.
Kasia rozrzucała rzeczy, domagała się i marudziła.
— U Ulki rodzice kupili nowy telefon, ja też chcę! — mówiła.
— Znowu wczorajsze? Zamówmy pizzę!
— Joasia, nie uprałaś moich dżinsów? Ja mam to robić?
— Boli mnie głowa, nie będę sprzątać. Zrób sama.
Matka nigdy się z Kasią nie sprzeczała.
Joanna próbowała protestować.
— Kasia wychowuje się bez ojca, jej trudno — słyszała w odpowiedzi.
— Ja też wychowałam się bez ojca, mamo!
— Ty jesteś silna, a Kasia delikatna jak kwiat.
Matka wydawała na Kasię całą pensję, brała kredyty na jej zachcianki.
Gdy Joanna potrzebowała butów, słyszała, żeby szukała na wyprzedaży.
Nikt nie pytał, jak się uczy, czym żyje.
Joanna przysięgła sobie, iż ucieknie z domu jak najszybciej.
Uczyła się na piątki, dorabiała: ulotki, artykuły, kuriersko.
Każdą złotówkę chowała w blaszanej puszce na szafie.
Pewnego dnia wróciła wykończona po czterech godzinach rozdawania ulotek w mroźnym wietrze.
Otworzyła puszkę — i o mało nie udusiła się ze zgrozy.
Była pusta.
— Kasia! Wzięłaś moje pieniądze?
— Jakie? — odparła siostra, gryząc chipsy.
— Z mojej puszki!
— A, te grosze? Wzięłam. Trzeba było zapłacić za dostawę i ciuchy.
— Oszalałaś?! To moje pieniądze, zbierałam je!
— Co to za wielkie pieniądze? Szkoda ci dla siostry?
— Na coś ważnego — nie szkoda! Na pizzę — szkoda!
— No to sobie kup! Czego się drzesz?
Joanna zamknęła się w pokoju i rozpłakała z bezsilności.
Wieczorem matka urządziła awanturę:
— Jak możesz robić Kasi wyrzuty o pieniądze?
— Mamo, wydała je na byle co!
— Jesteśmy rodziną! Wstyd być taką sknerą!
— A ona nie wstydzi się brać bez pytania?
— Ona jest dzieckiem! Lepiej pozmywaj naczynia!
Joanna świetnie zdała maturę i wyjechała na studia do dużego miasta.
Dostała pokój w akademiku, życie stało się lżejsze.
Uczyła się, dorabiała w kawiarni, bibliotece, sklepie.
Trudne dzieciństwo nauczyło ją nie bać się pracy.
Matka dzwoniła tylko z przypomnieniami o urodzinach Kasi.
Joanna przesyłała pieniądze, na tym kończył się ich kontakt.
Na ostatnim roku dostała pracę asystentki księgowej.
Zaczęła dobrze zarabiać, matka dzwoniła częściej, wypytywała o pensję.
Joanna wysyłała drobne sumy, ale z Tomkiem zbierali na kredyt.
Wkrótce wzięli ślub.
Teraz matka chciała wprowadzić do ich mieszkania Kasię.
Joanna wiedziała, co to oznacza.
Znowu miała ustąpić.
Tym razem powiedziała sobie: nie.
















