Jesteście zamożniejsi od innych, więc wasze prezenty też powinny to odzwierciedlać – narzekała teściowa. Był to spokojny wieczór w Krakowie, gdy Ryszard opadł na kanapę obok żony Amelii. — Co damy twojej mamie na urodziny? Kompletnie nie mam pomysłu — zamyślił się. Amelia westchnęła. Wybór prezentu dla jej teściowej zawsze był wyzwaniem. Relacje z Magdaleną Maj od początku były napięte. Ryszard od razu rozumiał negatywny stosunek matki, więc para postanowiła zachować dystans. Nikt nie był nikomu nic winien. Sporadyczne telefony i rodzinne uroczystości — jeżeli obydwu stronom na tym zależało — stanowiły całą komunikację. W tym roku Magdalena zdecydowała się na huczne obchody swoich okrągłych urodzin i zaprosiła niemal całą rodzinę, także młode małżeństwo. — A propos, mama powiedziała, iż cieszy się z każdego prezentu — przypomniał sobie nagle Ryszard. — Ona zawsze tak mówi, a potem i tak kręci nosem — przypomniała sobie Amelia, marszcząc czoło. — Twoja siostra może jej dać byle co, a my nie! Amelia doskonale pamiętała, jak Magdalena była niezadowolona z każdego prezentu, jaki od nich otrzymała. — Przypomnij sobie ostatni Dzień Matki. Co jej podarowaliśmy? Luksusowy zestaw kosmetyków. Jak zareagowała? Płaczem i pretensjami, iż uważamy ją za starą i nieatrakcyjną — westchnęła Amelia. — Czy którykolwiek z naszych prezentów kiedykolwiek jej się spodobał? Złoto albo elektronika, bo ich wartość można ocenić od razu. — Może jednak do niej zadzwonię i zapytam wprost — zaproponował nieśmiało Ryszard. — Rób jak chcesz — pokręciła głową Amelia. Ryszard wybrał numer matki, licząc, iż podpowie mu, o czym marzy na urodziny. — Synku, niczego mi nie brakuje. Już wasza obecność będzie dla mnie prezentem — odpowiedziała skromnie Magdalena. — Naprawdę, mamo? I nie będziesz potem na nas zła? — dopytywał Ryszard. — Oczywiście, iż nie! Cieszę się z każdego drobiazgu — zaśmiała się i Ryszard postanowił się do tego zastosować. — Mama mówiła, iż możemy jej kupić, co chcemy — przekazał żonie. Amelia spojrzała z niedowierzaniem na męża. Nie ufała słowom teściowej. Skoro jednak Ryszard upierał się, iż wybiorą prezent wedle własnego uznania, ustąpiła. — Proponuję kupić jej robota odkurzającego, żeby nie musiała już biegać z rurą po domu — powiedziała Amelia, przeliczając budżet. Tak postanowili. Kupili Magdalenie Maj prezent wart ponad cztery tysiące złotych i pojechali na uroczystość z lekkim sercem. Jubilatka powitała syna i synową z radością, ale jej mina zrzedła na widok pudełka z odkurzaczem. — Ale po co to? — mamrotała, głęboko wzdychając. — Postaw to w pokoju, synu. Amelia stała przez chwilę zaskoczona, iż teściowa nie doceniła prezentu. Chwilę po nich do mieszkania weszła też szwagierka z mężem. Radośnie rzuciła się matce na szyję: — Mamusiu, to dla ciebie! — Dziękuję, kochanie! Jesteście cudowni! — zawołała Magdalena, obejmując córkę. Amelia była ciekawa, jaki to drogi prezent wręczyła szwagierka, iż teściowa była tak zachwycona. Ze zdumieniem zobaczyła, iż to zwykły kosmetyczny zestaw z drogerii za dziesięć złotych. Amelia spojrzała pytająco na Ryszarda, który również widział, co Magdalena dostała od córki. W wyrazie twarzy Ryszarda Amelia dostrzegła złość na reakcję matki na ich prezent. Przez długie godziny się powstrzymywał, ale kiedy Magdalena po raz kolejny pochwaliła prezent córki, nie wytrzymał. — Mamo, możemy porozmawiać? — poprosił Ryszard, zabierając matkę na bok. — Co się stało? — spytała kobieta. — Jest jakiś problem? — Tak, mamo! Pamiętasz, co mi obiecałaś w sprawie prezentu? — zapytał z wyrzutem Ryszard. — Tak, pamiętam. — To czemu potraktowałaś nasz prezent z pogardą, a z tego taniego kompletu się tak cieszysz? Nie mów, iż mi się wydaje! — Nie powiem tego. Jesteście zamożniejsi od Leny, więc wasze prezenty powinny być odpowiednio wartościowe — mruknęła Magdalena Maj. — A twoim zdaniem co to za prezent? Tandetny? Mamy do każdego prezentu dołączać paragon, żebyś była zadowolona? — zapytał Ryszard marszcząc brwi. — O nie, znowu zaczynasz — odpowiedziała kobieta, dając do zrozumienia, iż nie zamierza dłużej prowadzić tej rozmowy. — Co mam poradzić, skoro prezenty Leny podobają mi się bardziej? — Bo naszego nie znasz ceny? Dla twojej wiadomości, kosztował ponad cztery tysiące złotych! — odburknął Ryszard. — Taki drogi? — zawołała Magdalena Maj, udając zaskoczenie. gwałtownie znalazła sposób, by z tej niezręcznej sytuacji wybrnąć. — Wiesz, dlaczego bardziej cenię prezenty od Leny i jej rodziny? Bo kupują na miarę swoich możliwości, a wy tylko, żeby coś odfajkować — powiedziała niespodziewanie. — Mamo, mówisz poważnie? — Ryszard przeczesywał nerwowo włosy. — Wydaje ci się, iż żartuję? Przy waszych zarobkach bardziej pasowałby turnus w sanatorium — podniosła głowę z dumą. Ryszard był tak zszokowany słowami matki, iż kilka sekund patrzył na nią bez mrugnięcia. — Myślisz, iż pieniądze nam z nieba spadają? — rzucił, gdy odzyskał głos. Awantura przyciągnęła Amelię i szwagierkę, obie stanęły w drzwiach, zaskoczone kłótnią. Lena szybciej niż Amelia zorientowała się, o co poszło, i zaraz stanęła po stronie matki. — Mamie nie trzeba odkurzacza-robota, chciała nawilżacz powietrza. Jej się zepsuł trzy dni temu. Gdybyście interesowali się jej życiem, to byście wiedzieli — zganiła ich szwagierka. — Pytałem dokładnie o prezent! — syknął Ryszard przez zaciśnięte zęby. — Robicie sobie ze mnie żarty?! Od dzisiaj nie będzie już prezentów! Staramy się, żeby ci zrobić przyjemność, a ty tylko narzekasz! Robot ci nie odpowiada, ma być nawilżacz! Przepraszam, iż nie spełniliśmy oczekiwań! Wychodzimy! — rzucił i zwrócił się do Amelii. Magdalena Maj zalała się łzami, a Lena próbowała ją pocieszyć, gdy Ryszard i Amelia, skamieniali ze złości, wyszli z domu. Ryszard dotrzymał słowa. Żeby więcej nic nie kupować i nie narażać się na śmieszność, postanowił nie odwiedzać rodzinnych uroczystości i oszczędzić sobie kolejnych nerwów.