-
Marta, naprawdę? Kto on w ogóle wziąłby na świat? Dla nas? Dla siebie? Codziennie wracam z pracy, chcę zjeść kolację, odpocząć, spędzić chwilę z tobą, a zamiast tego muszę siedzieć przy obcym dziecku!
To nie do końca obce, westchnęła Żaneta, wzdrygając się. Szczerze mówiąc, i mnie to nie kręci. Ale Zuzanna potrzebuje obciąć paznokcie, a w salon nie wolno wchodzić z dzieckiem.
Jakub nerwowo odpiął marynarkę i rzucił ją na krzesło. Musiał nakarmić siostrzeńca, a w domu wyluzowany strój jest wygodniejszy. Ryzyko poplamienia się dziecięcym puree jest 100% pewne.
Rozumiem, ale bez manicure nie da się, prawda? Jesteś jedyną, co mu pomaga. Czemu nasza rodzina zamienia się w przedszkole?
Mamy mamę, ale nie może codziennie, odparła Żaneta, wyciągając makaron z szafki. A ty, chyba, możesz
Możesz dla wszystkich, oprócz siebie i mnie, przeciął ją Jakob.
Najpierw zmarszczył brwi, potem westchnął i nieco się rozluźnił. Twarz złagodniała: żona nie jest wrogiem, a po prostu niezawodna.
Żaneto, dopóki nie odetniesz go od swojej szyi, będzie się wisił cały czas. I będziesz za to odpowiedzialna, bo kto wozi, ten jedzie.
Żaneta udawała, iż całkowicie pochłonięta gotowaniem, ale w środku wiedziała, iż mąż ma rację. Nie wiedziała, jak z tym żyć: nie chciała być drugą mamą dla siostrzeńca, a jednocześnie nie chciała kłócić się z rodziną.
Wszystko zaczęło się niewinnie.
Marto, jestem przeziębiona, a Saszek mam w ramionach. Muszę iść do apteki, a dziecko nie może samego zostać. Nie dam rady sama. Pomóż, proszę.
Żaneta rzuciła się do akcji bez namysłu, nie myśląc o transporcie. Siostra jest chora trzeba ją ratować, choćby jeżeli to trudne.
Potem ratowanie stało się nawykiem.
Czy trzeba odebrać telefon ze sklepu? Zuzanna dzwoni. Skończyły się produkty? Marta znów w akcji. Przyszła paczka do punktu odbioru? Marta pędzi jak prywatny kurier.
Marta mogła pozwolić sobie na takie wyczyny: pracowała zdalnie w elastycznym grafiku, więc mogła odrywać się od domu. Nie znaczyło to jednak, iż było jej wygodnie. Do domu Zuzanny piętnaście minut, a droga tam i z powrotem, kolejki, czekanie i drobne sprawy życia zabierają co najmniej godzinę.
Teraz Marta pracuje głównie wieczorami i czasem w nocy, kiedy w mieszkaniu nikt nie hałasuje. Jej mąż, oczywiście, nie jest zadowolony, a ona sama też. Próbowała porozmawiać z siostrą.
Zuzanno, jak tam z Pawłem? On w ogóle nie pomaga? zapytała ostro Marta, podając kolejną paczkę z Allegro.
Pomaga, odpowiedziała siostra. Po prostu pracuje, wraca zmęczony. Niech Bóg da mu chwilę, żeby usiedział przy maluchu, kiedy ja idę pod prysznic, a resztę załatwię ja.
Zuzanna dbała o swojego męża, a o cudze nie myślała i o ciebie, Marta, też nie. Marta zmrużyła oczy i milczała.
A jego mama? Nie mieszka niedaleko?
Nie przypominaj! Zuzanna przewróciła oczami. Nie chcę mieć nic wspólnego z tą żabą. Kiedy przychodzi, ból głowy trwa do wieczora. To nie kobieta, a źródło niechcianych rad. Lepiej umrzeć z głodu, niż poprosić ją o cokolwiek.
Nie ma już nikogo? Oksana ma też malucha, prawie takiego samego jak twój. Mogłybyście się dogadać: jedna opiekuje się, druga biega. Albo Krystyna, ona nie pracuje wcale.
Nie chce mi się obciążać obcych, przyznała Zuzanna. Przecież nie muszą tego robić.
A własnych obciąża się wygodnie, westchnęła Marta.
Po tym zdecydowała się odmówić siostrze. Już wtedy, bez podpowiedzi męża, wiedziała, iż tak nie może być.
Przypadek pojawił się od razu: następnego dnia Zuzanna zadzwoniła, mówiąc, iż zapisała się do salonu.
Marto, przyjdź do nas, zostań z dzieckiem na godzinę.
Ton siostry stał się rozkazowy. Nie prosiła już, ale żądała. To wkurzyło Martę: po co zmieniać własne plany, żeby Zuzanna mogła zrobić manicure?
Nie, Zuzanno, dziś nie dam rady. Przepraszam.
Co masz na myśli, iż nie możesz?
Nie mogę rozwiązywać wszystkich twoich problemów. Mam własne życie.
Rozumiem, ale co mam zrobić? Nie mam nikogo bez ciebie. Już się zapisałam, nie mogę zawieść. Jesteś z charakterem, nie wybaczy mi.
Nie pytałaś mnie, kiedy się zapisywałaś. Nie jestem dziewczynąpłotkiem ani mamusią. Rozwiąż to sama.
Widać, iż to łatwo mówić, bo nie masz dzieci. Nie wiesz, jak to jest ciężkie.
Zuzanna wiedziała, iż siostrzeniec stopniowo staje się jej synem, ale Marta milczała. Była niekonfliktowa, a even taka odmowa była dla niej wyczynem.
Zuzanna nie poddawała się i wezwała matkę.
Marto, jak możesz? zaczęła matka. Siostra z dzieckiem, a ty odmawiasz! Ona jest sama! Kto jej pomoże, jeżeli nie my?
Mamo, kiedy poprosiła mnie o leki, poszłam, bo to ważne. Teraz dzwoni codziennie o błahostki. Dziś choćby zapisała się do salonu! Czy to naprawdę tak pilne?
Chce być piękna, jak każda kobieta. Zrozum ją.
Marta uniosła brew. Nikt nie znał jej sytuacji.
Mamo, skoro tak mądrze myślisz, pomóż jej. mówiła matka.
Ja? zaskoczona matka. Ledwo się ruszam! Ty jesteś młoda, ci to łatwiejsze.
Młoda, bezdzietna, i tak w domu siedzisz te słowa Marta słyszała nieustannie i była zmęczona. Tego dnia odmówiła pomocy siostrze.
W odwecie jej zaaranżowano milczenie: tydzień matka i Zuzanna zachowywały się, jakby jej nie było. Inni mogli by zareagować spokojnie, ale nie Marta. Nie mogła znaleźć swojego miejsca i rozmyślała, jak pogodzić się z rodziną.
Po tygodniu Zuzanna znów zadzwoniła, prosząc o opiekę nad dzieckiem, gdy robi manicure. Marta zgodziła się, chociaż nienawidziła siebie za to. Wybierała między wykluczeniem z rodziny a cierpliwością.
Marto, jesteś raz miękka, raz ostra powiedział mąż, wysłuchawszy. Bądź ostrożniejsza, inaczej ona nigdy nie odejdzie.
Marta westchnęła i skinęła głową. Późną nocą rozmyślała, jak odmówić bez pretensji.
W ciągu dnia telefon dzwonił, jak zwykle.
Marto, nie dam rady. Maluch ma gorączkę, krzyczy od rana, a ja biegam jak wiewiórka w kołowrotku! Nie mogę usiąść, ani iść do toalety. Przyjdź, może weźmiemy czwórka.
Nie mogę, mam pracę. Teraz mamy surowy nadzór: programy śledzą aktywność, choćby przerwa obiadowa nie może być odłożona. Jak w biurze.
Cisza w słuchawce. Zuzanna wydawała się szukać słabego punktu.
Proszę! Jeden raz, ostatni raz! Poproś kogoś, żeby mnie zastąpił, albo weź wolne.
Marta nie miała wyjścia. Udawała, iż ustępuje.
Dobrze, wymyślę coś.
Marta odłożyła słuchawkę i napisała do Pawła, pytając o numer teściowej. Paweł nie odmówił, a teściowa zgodziła się odwiedzić Zuzannę.
Marta dokładnie wiedziała, kiedy teściowa przyjdzie, bo ta wysyłała wiadomości.
Co ty, kompletnie zwariowałaś?! pisała Zuzanna. Po co ją na mnie napchnęłaś?
Potrzebowałam pomocy. Zadzwoniłam do niej, odpowiedziała Marta, udając, iż nic się nie stało. Nie mogę sama przyjść, wiesz to.
Zuzanna przeczytała, ale nie odpowiedziała. Marta poczuła zwycięstwo: małe, ale swoje. Zuzanna będzie marudzić, mama prawdopodobnie znów się obrazi, ale teraz siostra będzie musiała radzić sobie sama lub nauczy się szukać pomocy u tych, którzy naprawdę chcą pomagać.
