Jeśli się sprzeciwisz, mój syn wyrzuci cię na ulicę — oznajmiła teściowa, zapominając, czyje to mieszkanie.

— Kasia, upiecz na jutro kapuśniak — powiedziała stanowczo Barbara Nowak, siadając przy stole.

— Dawno nie jadłam porządnego ciasta — dodała, poprawiając swój bordowy sweter.

Kasia odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyła kotlety.

Teściowa patrzyła na nią z tym samym niezadowolonym wyrazem twarzy.

— Jestem uczulona na kapustę, Barbaro — odpowiedziała spokojnie Kasia.

— Co znaczy, iż nie upieczesz? — głos teściowej stał się ostry.

— Za moich czasów synowe szanowały starszych!

— To nie kwestia szacunku — odparła Kasia, przesuwając patelnię.

— jeżeli ugotuję kapustę, dostanę reakcji alergicznej.

— Żebym ja sama? — Barbara zerwała się z krzesła.

— Jesteś panią domu, więc gotuj, co ci każę!

— Ta twoja alergia to tylko wymówka!

— Barbaro, co ma lenistwo do rzeczy? — Kasia zwróciła się w jej stronę.

— Gotuję codziennie, sprzątam, pierzę.

— Nie możesz, czy nie chcesz? — teściowa podeszła bliżej.

— Myślisz, iż skoro mój syn cię poślubił, możesz mi rozkazywać?

— Zobaczymy, kto tu naprawdę rządzi!

W przedpokoju zadźwięczały klucze.

Wrócił Marek.

Twarz Barbary natychmiast przybrała wyraz cierpienia.

— Marku, synu — rzuciła się do niego.

— Twoja żona jest kompletnie bezczelna!

Marek zdjął kurtkę i spojrzał na żonę zmęczonym wzrokiem.

— Kasia, o co chodzi? — zapytał.

— Dlaczego odmawiasz mojej matce?

— Jestem uczulona na kapustę, Marku — odparła cicho Kasia.

— Już to Barbarze wyjaśniłam.

— Uczulenie? Jakie uczulenie? — Marek machnął ręką.

— Mamo, nie martw się. Kasia upiecze ciasto jutro.

Kasia milczała, patrząc na męża, potem na teściową.

Serce ścisnęło jej się z bólu.

— Nie, nie upiekę — powiedziała stanowczo, zdejmując fartuch.

— Możecie zjeść obiad sami.

Weszła do sypialni i zamknęła drzwi.

Za ścianą słychać było stłumione głosy.

Marek i jego matka spokojnie jedli kolację.

Jakby nic się nie stało.

Rano Kasia wstała wcześniej niż zwykle.

Barbara jeszcze spała.

Marek siedział przy stole z kubkiem kawy.

— Marku, musimy porozmawiać — Kasia usiadła naprzeciwko.

— O twojej matce.

— Mam dość ciągłego narzekania.

— Barbara krytykuje wszystko.

— Mam dość podporządkowywania się jej we własnym domu.

— Kasia, co ty mówisz? — Marek odłożył telefon.

— Może czas znaleźć twojej matce wynajęte mieszkanie?

— Jesteśmy młodzi, potrzebujemy własnej przestrzeni.

Marek trzasnął kubkiem o spodek.

— Sugerujesz, żeby wyrzucić moją matkę na ulicę?

— Poprosiła, żeby z nami zamieszkać, a ty chcesz ją wykopać?

— Nie mówię tego — sięgnęła do niego, ale się odsunął.

— Mogłabyś pomóc z czynszem.

— Nie podoba mi się to — Marek wstał od stołu.

— Mama nikomu nie przeszkadza.

— Kiedy ona gotuje? — Kasia też wstała.

— Marku, otwórz oczy!

— Twoja matka tylko krytykuje!

— Dosyć — przerwał jej, nakładając kurtkę.

— Mama zostaje z nami. I koniec.

Drzwi zatrzasnęły się za nim z metalicznym dźwiękiem.

Kasia została sama, wpatrując się w niedopitą kawę.

Gorycz rozlała się w niej jak ta zimna kawa.

Umyła kubek i odstawiła go do suszenia.

Drażniła ją ta niesprawiedliwość.

Jej teściowa oddała swoje mieszkanie córce.

A potem uparła się, żeby zamieszkać z nimi.

I Marek nie widział w tym nic dziwnego.

To było jej mieszkanie, nie Barbary.