— jeżeli będziesz się sprzeczać, mój syn wyrzuci cię na ulicę — oświadczyła teściowa, zapominając, czyje to mieszkanie.
Halina Stanisławowa weszła do kuchni jak do siebie.
Usiadła przy stole i poprawiła bordowy sweter.
— Krysia, upiecz jutro pierogi z kapustą — rzuciła bez pytania.
Krysia odwróciła się od kuchenki, gdzie smażyły się kotlety.
— Jestem uczulona na kapustę, Halino Stanisławowo.
— Jak to nie zrobisz? — teściowa zmierzyła ją wzrokiem.
— Za moich czasów synowe nie dyskutowały ze starszymi.
— To nie upór, to zdrowie — odpowiedziała Krysia spokojnie.
— jeżeli tak ci zależy, zrób je sama.
— Ja? Służąca ci się znalazła! — Halina Stanisławowa wstała gniewnie.
— Gotuję, piekę, sprzątam, piorę codziennie — przypomniała Krysia.
— Ale pierogów z kapustą nie zrobię, bo nie mogę.
— Nie możesz, czy nie chcesz? — teściowa podeszła bliżej.
— Myślisz, iż jak mój syn cię poślubił, to rządzisz w tym domu?
Czy ktoś w tej rodzinie pamiętał, czyje to mieszkanie?
W przedpokoju zabrzęczały klucze.
Marek wrócił z pracy, zmęczony i głodny.
Teściowa natychmiast zmieniła ton na żałosny.
— Synku, twoja żona się wymądrza i nie chce mi ugotować.
Marek spojrzał na Krysię pytająco.
— Dlaczego odmawiasz mojej mamie?
— Mam uczulenie, Marku, mówiłam ci to już wcześniej.
— Jakie uczulenie, przestań wymyślać — machnął ręką.
— Upieczesz jutro, prawda, kochanie?
Krysia spojrzała na niego, potem na uśmiechniętą teściową.
— Nie, nie upiekę — powiedziała i zdjęła fartuch.
Wyszła z kuchni bez kolacji, zamykając za sobą drzwi sypialni.
Za ścianą słyszała spokojne rozmowy matki z synem.
Jakby nic się nie wydarzyło, jakby była przezroczysta.
Rano wstała wcześniej niż zwykle, zanim teściowa się obudziła.
Marek siedział przy stole z kawą i telefonem.
— Musimy porozmawiać, poważnie — usiadła naprzeciw niego.
— O czym tym razem? — zapytał, nie odkładając telefonu.
— O twojej mamie, Marku, mam już dość.
— Krytykuje wszystko, co robię w tym domu.
— To tylko jej przyzwyczajenia — odpowiedział obronnie.
— Może czas, żeby zamieszkała sama, osobno?
Marek odłożył kubek gwałtownie, aż brzęknął o spodek.
— Chcesz wyrzucić moją matkę na ulicę?
— Nie to mówię, tylko o własnym kącie dla niej.
— Moglibyśmy pomóc jej z czynszem, naprawdę chcę pomóc.
— Mama nikomu nie przeszkadza, pomaga nam w domu — uciął Marek.
— Kiedy ona pomaga? — spytała Krysia z goryczą.
— Ja pracuję, gotuję, sprzątam, a ona tylko komentuje.
— Dość tego, mama zostaje, koniec rozmowy — wstał od stołu.
Drzwi zatrzasnęły się za nim głośno, metalicznie.
Krysia została sama z niedopitą kawą męża.
Umyła kubek powoli, czując zimną gorycz w sercu.
Czy to jej dom, czy tylko miejsce, gdzie mieszka?
Dlaczego to ona musi się tłumaczyć we własnym mieszkaniu?
Wiedziała jedno — nie będzie już milczeć.
Następnego dnia postanowiła sprawdzić dokumenty własnościowe.
To mieszkanie było jej, zapisane jeszcze przed ślubem.
Teściowa o tym nie wiedziała, a Marek wolał nie pamiętać.
Czas było przypomnieć obojgu, kto tu naprawdę gospodarzy.
Krysia wzięła głęboki oddech i wybrała numer do notariusza.
Koniec rozdziału, początek odpowiedzi.

















