Dlaczego nie powinniśmy jeść jak pies ani jak wilk
Jedzenie to bardzo istotny element życia, a śmierć głodowa oznacza wielkie cierpienie. Tylko czy my umiemy jeść? Tak, gryźć umiemy, gdy wyrosną nam zęby, a połykać potrafimy jeszcze przed narodzinami – każdy płód opił się co nieco płynu owodniowego. Mnie chodzi jednak o coś zupełnie innego, ale zanim do tego przejdę, chciałabym zwrócić uwagę na to, co zrobiliśmy zwierzętom, udomawiając je.
Najpierw spróbujmy odpowiedzieć na pytanie: dlaczego nie powinniśmy jeść jak pies ani jak wilk? Większość psów ma wręcz nieograniczony apetyt. Nie znają umiaru i bardzo łatwo je utuczyć. Chyba nigdy nie miałam psa niejadka, a psów na pewno przewinęło się przez mój dom kilkadziesiąt. Ktoś może powiedzieć, iż wynika to z ich wcześniejszych losów. Prawie wszystkie zostały zabrane z niedoli i można je podejrzewać o jedzenie „na zapas”, bo w ich głowach zakodowało się, iż może zabraknąć pożywienia. ale takie zachowanie psów jest też wynikiem spuścizny po wilczych przodkach.
Wilki to średniej wielkości społeczne drapieżniki. Zdobywanie pokarmu odbywa się u nich zwykle grupowo podczas znakomicie zorganizowanych polowań na „grubego zwierza”. jeżeli polowanie się uda, wszyscy najedzą się do syta. A iż udaje się raz na kilka prób, sycące posiłki są dostępne od czasu do czasu. Pomiędzy nimi pozostają małe przekąski zdobywane indywidualnie. W zależności od pory roku są to słodkie leśne owoce, korzonki i młode pędy traw, owady, gryzonie i jeżeli się danemu osobnikowi poszczęści – „resztki z czyjegoś stołu”.
Gdy grupowe polowanie zakończy się sukcesem, wilki zasiadają do uczty i… zjadają wszystko, co jest na stole i co da się zgryźć wilczymi zębami. Dodatkowo robią to w pośpiechu, bo przecież chętnych na ich łup zbiera się wokół cała rzesza. Nie można wykluczyć, iż pojawi się niedźwiedź albo choćby dwa. Po takiej uczcie wszystkie wilki wyglądają, jakby były w zaawansowanej ciąży.
Bardzo dużo psów zachowało ten wilczy nawyk, by zjeść wszystko, co mają w misce, na jeden raz, choć w ich obecnej sytuacji nie ma to żadnego sensu. Oczywiście mam na myśli takie jedzenie, które im naprawdę smakuje. Wilki same ustalają swoje menu, psy są skazane na opiekuna.
Moje psy jedzą raz dziennie, rano. Przygotowane poprzedniego dnia miski stoją w lodówce,
Fragment książki Doroty Sumińskiej Bądź jak wilk, a staniesz się człowiekiem. Czego możemy się nauczyć od zwierząt?, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2026
Post Jedz jak goryl pojawił się poraz pierwszy w Przegląd.
