Jedyny syn zaskoczył nas swoim pragnieniem ożenku ma przecież zaledwie 22 lata. Jednak z mężem uznaliśmy, iż nie powinniśmy mu tego odradzać, w końcu sami pobraliśmy się bardzo młodo. Mój mąż ledwo skończył 22 lata, a ja byłam wtedy dziewiętnastolatką. Widocznie taki los. Narzeczona też przypadła nam do gustu: Jagoda studiowała z naszym synem na jednym kierunku. Kiedy zrozumieliśmy, iż decyzja już zapadła, zaczęliśmy szykować się do wesela. Skoro Wojciech jest naszym jedynakiem, postanowiliśmy wyprawić mu prawdziwe, porządne wesele.
Jak nakazuje tradycja, wybraliśmy się z mężem do rodziców tej Jagody, żeby poznać rodzinę przyszłej synowej. O dziewczynie wiedzieliśmy niewiele, widzieliśmy ją kilka razy z naszym Wojtkiem. Jagoda wspominała, iż mieszka wraz z mamą na wsi, niedaleko Łodzi. Umówiliśmy się więc na spotkanie. Oczywiście uprzedziliśmy przyszłą swatkę o swoim przyjeździe.
Mąż kupił piękny bukiet kwiatów, ja upiekłam sernik i ruszyliśmy w drogę. Po przyjeździe pierwsze, co nas uderzyło, to niezwykle zadbane podwórko.
Sam dom, choć już wiekowy, również był bardzo czysty i schludny. W drzwiach powitała nas przyszła swatka, pani Małgorzata. Od razu zrobiła na nas świetne wrażenie elegancka, serdeczna kobieta. Zaprosiła nas do stołu. Poczęstunek był naprawdę pyszny, widać było, iż się starała. Miło spędziliśmy czas, Małgorzata okazała się bardzo dobrą gospodynią, ale w sprawie wesela przez cały czas nie doszliśmy do porozumienia. Swatka od razu, wprost oznajmiła, iż nie ma pieniędzy na wesele. Po tych słowach widać było, jak bardzo skrępowana jest Jagoda. Nasz syn również nie krył rozczarowania. Wcale nie pragnął wesela dla siebie: wiedział, jak bardzo marzy o nim Jagoda. Z mężem zdecydowaliśmy, iż nie zrezygnujemy ze ślubu. Obiecaliśmy synowi, iż zorganizujemy wszystko na własny koszt, a życie pokaże, co będzie dalej.
Poprosiliśmy Małgorzatę, żeby zaprosiła kilka bliskich sobie osób. Przecież każdy gość przyniesie prezent, choćby kopertę z pieniędzmi, co zwykle pokryje koszty ich udziału w przyjęciu. Mimo początkowych oporów, udało nam się przekonać Małgorzatę, by wsparła dzieci.
W środę, na kilka dni przed weselem, usłyszeliśmy dzwonek do drzwi. W progu stała Małgorzata. Byliśmy nieźle zaskoczeni jej wizytą, zaprosiliśmy ją na herbatę. Swatka długo zbierała się w sobie, a potem wyciągnęła z torebki biały kopertę z pieniędzmi. Okazało się, iż było jej bardzo niezręcznie, iż to my finansujemy wesele, więc wzięła kredyt w banku i przyniosła nam pieniądze. Próbowaliśmy ją przekonać, by oddała je do banku, bo widzieliśmy przecież, jak skromnie żyje z córką i nie chcieliśmy, by się zadłużała. Małgorzata jednak była nieugięta podjęła już decyzję.
Wesele wyszło naprawdę wspaniale. Dzieci były bardzo szczęśliwe. W trakcie imprezy Małgorzata zaskoczyła nas raz jeszcze zobaczyliśmy w niej nie tylko dobrą, ale i piękną kobietę. Ma zaledwie 45 lat, od lat sama wychowywała córkę. Podczas ślubu wręcz promieniała: fryzura, makijaż, piękna sukienka wszystko dodało jej uroku. Zauważyli to również inni goście, a wśród nich mój młodszy brat, Artur. Artur, 46-latek, też był po rozwodzie, od dekady mieszkał i pracował w Warszawie. Tym razem przyjechał specjalnie na wesele siostrzeńca. Przez cały wieczór nie odrywał wzroku od Małgorzaty, a po weselu zwierzył się, iż chętnie zostanie jeszcze w Łodzi. O jego zamiarach domyśliłam się od razu
Już w następną niedzielę znowu jechaliśmy do Małgorzaty na wieś, tym razem w zupełnie innym celu Artur poprosił ją o rękę. Z Małgorzatą wszystko się ułożyło, pobrali się i już po kilku miesiącach brat zabrał żonę do Warszawy. Małgorzata stała się nie tylko moją swatką, ale i rodziną. Uważam, iż zasłużyła na swoje szczęście i bardzo jej kibicuję.
