Jedyny mężczyzna w rodzinie Przy śniadaniu najstarsza córka, Weronika, nie odrywając wzroku od sma…

Jedyny mężczyzna w rodzinie

O poranku przy śniadaniu najstarsza córka, Weronika, wpatrzona w ekran swojego telefonu, zapytała:

Tato, widziałeś dzisiejszą datę?

Nie, a co z nią nie tak?

Weronika obróciła telefon w jego stronę. Na ekranie ciąg cyfr 11.11.11, czyli 11 listopada 2011 roku.

To przecież twoja szczęśliwa liczba jedenastka, i dzisiaj aż trzy pod rząd. Na pewno będzie to dla ciebie wyjątkowy dzień.

Oby prorocze były twoje słowa uśmiechnął się Walerian.

Tak, tatusiu wtrąciła młodsza, Jagna, nie odrywając wzroku od swojego telefonu. Dzisiaj dla Skorpionów szykuje się miłe spotkanie i prezent na całe życie.

Rewelacyjnie. Pewnie gdzieś w Europie albo w Ameryce umarł nieznany nam krewny, a my, oczywiście, jedynymi spadkobiercami jesteśmy. I to milioner…

Raczej miliarder, tato podłapała Weronika, żartując. Milion to by dla ciebie nie było dość.

No właśnie, sam pomyślałem przytaknął Walerian. Co będziemy robić z takim majątkiem? Może najpierw kupimy willę gdzieś we Włoszech albo na Mazurach, potem jacht

I helikopter, tato! połączyła się w marzenia Jagna. Chcę własny helikopter

Nie ma sprawy! Będziesz miała helikopter. A ty, Weronika? Co sobie życzysz?

Chciałabym zagrać w filmie w Bollywood, z Salmanem Khanem.

Phi, drobiazg. Zadzwonię do Amitabha Bachchana i wszystko załatwię… Dobra fantazje, dziewczyny, kończcie śniadanie musimy zaraz wychodzić.

No proszę, choćby pomarzyć nie można wzdychnęła Jagna.

Można i trzeba marzyć odparł Walerian, dopijając herbatę i wstając od stołu. Pamiętajcie tylko o szkole…

Nie wiadomo czemu, ten poranny dialog wrócił mu przed oczami teraz, pod koniec dnia, kiedy układał zakupy z wózka do toreb w supermarkecie. Dzień dobiegał końca, wcale nie był rewelacyjny pracy przybyło, musiał zostać dłużej, był wykończony. Miłego spotkania nie było, prezentów tym bardziej.

Szczęście przeleciało obok jak bocian nad Żyrardowem ironizował Walerian, opuszczając sklep.

Przy jego wiernie służącym od ćwierci wieku Polonezie kręcił się chłopak, na pierwszy rzut oka bezdomny. Wszystko w jego wyglądzie krzyczało o biedzie nieuczesany, ubrany w jakieś łachmany, na jednej nodze wyblakły trampek, na drugiej rozdarty gumofilc przewiązany drutem, czapka uszanka tak znoszona, iż jedno nauszniki było nadpalone.

Proszę pana… głodny jestem, dałby pan… kromkę chleba… odezwał się chłopiec, gdy Walerian był już przy samochodzie.

Słowa zabrzmiały z ledwie zauważalnym zająknięciem. Nie żałosny widok, nie ta niedzisiejsza prośba wywołały w Walerianie burzę wspomnień. Przypomniały mu się dawne lata teatr amatorski w Domu Kultury, ćwiczenia dykcji. Nauczyciel powtarzał: po takim zająknięciu poznasz prawdę u aktora czy naprawdę czuje, czy tylko recytuje.

Chłopiec kłamał. To zająknięcie zadziałało jak alert cały obraz zmienił się w oczach Waleriana. Farsa, maskarada. Po co? jeżeli istnieje szósty zmysł, to właśnie nim Walerian poczuł: cały ten teatrzyk zagrany jest tylko dla niego. „Dobrze, kolego pomyślał zagram w twoją grę. Moje córki oszaleją uwielbiają zabawy w detektywa”.

Samym chlebem człowiek nie żyje. Co powiesz na miskę barszczu, do tego ziemniaki z śledziem, kompot z suszu i na deser drożdżówka? Pasuje?

Chłopiec na sekundę się zdezorientował, ale natychmiast wrócił do roli zesztywniał, zmrużył oczy.

„Dobrze, coraz mniej gry coraz więcej życia”, uznał Walerian i kontynuował:

No to jak? Tak czy nie?

Tak… wykrztusił chłopak.

No to świetnie. Trzymaj, proszę, torbę.

To był test. Walerian wiele razy sprawdzał tak zachowanie bezdomnych dzieci. Prawdziwy przeważnie natychmiast uciekał z siatką pełną jedzenia, zapominając o własnych słabościach. Znów bez trudu dogoniłby uciekiniera, pogroził palcem i rzekł:

Nie bądź dziki, jesteś dzieckiem, nie zwierzęciem…

Tym razem celowo długo szukał kluczy, wyciągnął telefon, odwrócił się plecami do chłopca:

Weroniko, ziemniaki już się gotują? Surówka zrobiona? Super. Wlej trochę barszczu do małego garnuszka i podgrzej, będę za dwadzieścia minut. Pa.

Chłopak nie uciekł stał skulony, trzymając mocno torbę, nosem rysując wzory na asfalcie.

Dzięki, kolego,” mruknął Walerian. „Dziś nie mam siły na biegi sprinterskie.”

Klucze wreszcie znalazły się, torby powędrowały na tylne siedzenie.

Zapraszam, panie i panowie powiedział, otwierając drzwi. Karoca czeka!

Chłopak dziwnie westchnął, ale posłusznie wsiadł do samochodu.

Przez kilka minut jechali w ciszy. Walerian z córkami mieszkał we wsi, siedem kilometrów od Skierniewic, gdzie pracował jako spawacz w pogotowiu technicznym. Był byłym wychowankiem domu dziecka, bliskich nie miał tylko córki, które kochał nad życie i one jemu odwzajemniały uczucie. Sam nieraz pomagał bezdomnym dzieciom, próbując uczynić ten świat lepszym, zabierając je do swojego domu, a potem szukając dla nich rodzin. Gdyby nie ten durny system i bezduszni urzędnicy, dawno adoptowałby gromadkę dzieci. Ale zawsze te same argumenty: iż warunki mieszkaniowe nie pozwalają, samotny ojciec, iż ma już dwoje dzieci, i tak w kółko…

Jakby w domu dziecka było im lepiej. Wielokrotnie gorzej! myślał rozgoryczony Walerian. Urzędnicy nie rozumieją, iż najważniejsza dla dziecka jest miłość, która w takich miejscach to rzadkość, a u mnie by jej nie zabrakło.

Chłopak siedział skulony, głowa schowana w ramionach, czapka zsunęła mu się na oczy. Ciężko oddychał, czasem wzdychał. Może i w jego głowie kłębiły się teraz myśli.

Dziwny dzieciak poprzedni byli bardziej pewni siebie, ci z ulicy. Ten raczej milczący. Nie dziecko z domu dziecka swoich poznałbym wszędzie. Może uciekinier z domu, dopiero od niedawna na ulicy, jeszcze się gubi

Może pospieszyłem się z oskarżeniem o kłamstwo. Może chłopak w szoku: rzeczywistość nie spełniła oczekiwań. Nic, kolego, zaraz dotrzemy do domu, nakarmimy cię, ogrzejemy, nasączymy miłością, a potem sam wszystko wyjaśnisz. Będzie dobrze!

Córki już czekały na progu. Gdy zatrzymał się samochód, natychmiast podbiegły, otworzyły drzwi, zabrały torby.

A to kto, tato? w końcu zauważyły chłopca.

To? To wasza zapowiadana rano miła niespodzianka i prezent na całe życie zażartował Walerian.

Super, tato Jagna zbliżyła się do chłopca, zaglądając mu pod czapkę Prezent jak się patrzy. A może się pomyliłeś i zabrałeś czyjegoś?

Gdzie tam Przykleił się do mnie, krzyczy: twoja nagroda, twoja. Nie mogłem się opędzić.

A jak ten prezent się nazywa? dopytywała Weronika, gdy już poradziła sobie z zakupami.

Bez nazwy.

Co, metki i ceny nie było?

Nie było.

No to wiadomo, tato teatralnym tonem odezwała się Jagna Dostałeś wadliwy Nie martw się, i tak się wyrzuca.

Chłopiec się spiął jeszcze bardziej, jakby zaraz miał uciec. Jagna najwyraźniej to wyczuła, bo błyskawicznie złapała go za ramię, drugą dłonią poklepała po czapce:

Halo, kto tam w środku mieszka?

Chłopak milczał, wciągając głowę w kurtkę jak żółw do skorupy.

Abonent poza zasięgiem zachichotała Weronika. Może w domu sygnał lepszy. Chodźmy!

Weronika rzuciła ojcu pełne porozumienia spojrzenie. Zdążyli wypracować własny język gestów przez wszystkie wspólne lata. Wymiana spojrzeń: Pięć minut, nie więcej pokazał Walerian na dłoni.

Oj, szefie, w trzy minuty wyciągniemy z niego wszystko! odpowiedziała wzrokiem córka.

Jagna, zanieś prezent do domu. Przeanalizujemy, co to za Nieznany Chodzący Obiekt!

W jednej chwili Jagna ściągnęła chłopca z siedzenia jak szmacianą lalkę. Zasapał, coś wymamrotał pod nosem.

Tato, coś mu tam dzwoni w środku zaśmiała się Jagna, mocno trzymając prezent.

Może nakrętka odpadła, albo styk się odlutował podchwyciła Weronika. Tato, wychodząc z garażu, weź kombinerki, szczypce i lutownicę. My się zabieramy za rozbiórkę.

Dziewczyny, zabierając ze sobą chłopca, jakby wciskając go pomiędzy siebie, weszły do domu. Walerian zajął się tym, co każdego wieczora zaprowadził samochód do garażu, posprawdzał wszystko, żeby rano zapalił jak złoto.

Zanim skończył, minęło dobre piętnaście minut. Wtem wbiegła rozgrzana Jagna:

Tato, on kłamie!

Skąd to wiesz?

To oczywiste, Watsonie! zachichotała. On nie pachnie jak dziecko ulicy, jest domowy do szpiku kości.

Wąchałaś go?

A jak! Wiesz czym pachnie?

Zgaduje… drożdżówkami? Mydełkiem? Mlekiem?

Stary, trzy próby minęły. Tym pachnie pokazała rękę umazaną na czarno.

Sadzą?

Ależ nie Jagna sunęła ręką pod nos ojca Powąchaj sam.

Walerian potrącił i trochę zdrapał pod paznokciem plamę.

To make-up?

Bingo! parsknęła Jagna Tak, tato, to charakteryzacja. Chłopak nałożył jej tyle, żeby wyglądać na biednego dzieciaka.

Biednego byka doprecyzowała Weronika. Powiedział, iż nazywa się Bawół. Mówił, sprawdzałam w Google. Bawół czyli byk reproduktor…

Byka dobrze się utuczy będzie na rosół…

Tato! przerwała Jagna Żarty się skończyły. Serio, jestem pewna, iż ten byczek sam się do ciebie przyczepił. Uliczny outfit, gruba charakteryzacja i rola. To Teatr Jednego Aktora!

Po co?

No właśnie: po co? dodała Weronika. Nic nie mówi, jak partyzant. Dajmy mu jeszcze chwilę, zaraz się otworzy…

Nie zdążyła dokończyć z kuchni zawołała Weronika:

Mamy jeszcze kwas siarkowy?

Jest pół bańki! odkrzyknęła Jagna, sięgając po kanister i biegnąc przez korytarz. Teraz rozpuszczamy w kwasie i spuszczamy w kanalizację…

Potwory.

Potworzyce poprawiła Jagna z uśmiechem, znikając w kuchni.

Tato, myj ręce, wszystko gotowe! wybiegła z kuchni Weronika, gdy Walerian wszedł do domu.

Jesteśmy głodne jak wilczyce, mamy ochotę pogryźć naszego byczka.

Chętnie bym mu pogryzła kosteczki śpiewała Jagna, mrugając porozumiewawczo do siostry.

Ależ z nich łobuziary rozbawiony poszedł do łazienki. Ciekawe, czy chłopca już nie rozwaliły psychicznie… Trzymaj się, kolego, idę!

Chłopiec już siedział w kuchni na stołku dziewczyny kończyły nakrywać stół, szeptały coś do siebie, chichocząc. Teraz Walerian wreszcie mógł mu się przyjrzeć: na oko dziesięciolatek, prawdziwy rudy jak w wierszu Broniewskiego: rudy jak rydz. Miał na sobie pasiastą koszulkę coś jak marynarską, tylko paski czerwono-czarne, z przodu wielki napis PRL, podrwane dżinsy. Gołe stopy ukrywał pod taboretem. Mokrą głowę wycierał ręcznikiem.

Siadaj do stołu byczku rzuciła Jagna. Jadłeś kiedyś coś takiego? Czy przynieść ci może siano?

Albo zrobimy ci mesz dołączyła Weronika.

Dziewczyny… zmarszczył brwi ojciec Koniec żartów, jedzcie.

Ok odpowiedziały zgodnie.

Walerian, zerkał ukradkiem na chłopca: Bawół zmieniał się w oczach wyprostował się, podniósł głowę, nie śmiał unikać ich wzroku. Zachowywał się tak, jakby siedział z własną rodziną, a nie był gościem w zupełnie obcym domu. Dziewczyny także to zauważyły wymieniły zaskoczone spojrzenia.

Cóż to za historia? myślał Walerian. Cały ten teatr, aby dostać się do nas? Jagna ma rację: to dziecko domowe, bystre, łagodne. Więc nie po to wszedł, żeby coś ukraść. Jaka jest więc prawdziwa intencja?

Tato, tato, kuku? Weronika szarpnęła go za rękaw. Przytomny? Może dokładkę?

Dziękuję, najadłem się. Złote ręce, dziewczyny. Ile byłem nieprzytomny?

Oj tatku zażartowała Jagna Twoje córki już urosły i wyszły za mąż. Poznaj, to twoje wnuczki.

A to co, narzeczony? zażartował Walerian, zerkając na chłopca i przejmując herbatę od Weroniki.

Tato, to nasz domowy bawół. choćby milutki… Jagna pogłaskała chłopca po głowie.

Tuczmy go dodała Weronika. Latem ponoć wzrośnie popyt na byczą cielęcinę.

Wołowinę raczej Jagna kontynuowała żarty, tymczasem niepostrzeżenie złapała pasmo jego włosów i zaczęła je kręcić palcem.

Wystarczy! nagle chłopiec zerwał się z miejsca, potem, kaszląc, przemówił ciszej, trochę zduszonym głosem: Weroniko, Jagno, już… poddaję się. Panie Walerianie, przepraszam, wszystko zrobiłem głupio…

Usiądź, opowiedz skinął głową Walerian.

Tak, tylko szczerze zagrażała Jagna. Nie próbuj kantować, zaraz wyczuję…

Nie będę, obrzydza mnie kłamstwo

Prawda, chociaż prosta, wstrząsnęła rodzinną sceną. Spodziewali się różnych wersji, ale na tę być może nigdy by nie wpadli.

Chłopiec nazywał się Szymon Bykowicz (nawet pokazał metrykę dla dowodu), miał zaledwie dzień więcej niż Jagna też jedenaście lat. Ojciec zginął na misji wojskowej, matka wtedy była w zaawansowanej ciąży z powodu szoku dostała przedwczesnego porodu, uratowali tylko siostrzyczkę, również Jadwigę. Zostali czwórka niemal bez krewnych. Najstarsza siostra była ledwie pełnoletnia, chcieli im odebrać dzieciaki i powsadzać do domów dziecka. Dzięki pomocy znajomych udało się temu zapobiec. Żyli, radząc sobie jak mogli. Szymon z siostrą Zofią przedwcześnie dojrzeli byli jak rodzice dla Jadwigi i Lubci.

Z początkiem października Szymon zauważył coś niepokojącego w Zofii: wyglądała na chorą, zamyśloną. Przestraszył się, iż ją też straci… W końcu okazało się, iż zakochała się bez pamięci i zżera ją uczucie. Byli sobie bardzo bliscy, ale tym razem Zofia nie mogła wyznać mu wszystkiego, mając nadzieję, iż przezwycięży miłość. Nie udało się. Im bardziej ją tłumiła, tym była silniejsza. Gdy Szymon dowiedział się, o kogo chodzi, wybadał dokładnie: Walerian Zawiślak, spawacz, nie pije, nie pali, od dziesięciu lat rozwiedziony, wychowuje dwie córki, żona uciekła do Argentyny z kochankiem, kiedy dziewczynki były małe. Poza tym raz po raz pomaga bezdomnym dzieciom, znajduje im dom. Bo sam był sierotą. Chłopak uznał, iż to szansa: przebrać się za bezdomnego, dostać do jego domu, zobaczyć, jaki jest Walerian na co dzień, jakie są dziewczyny. Jest jedynym mężczyzną w rodzinie, musi przecież wiedzieć, gdzie odda siostrę. Czy zostanie przyjęta, czy pokochana. Nie przewidział tylko, iż trafi od razu na dobrego i złego policjanta i wyśpiewa wszystko w trzy minuty.

Bardzo mi się spodobaliście. Weroniko, Jagno, jesteście cudowne. Panie Walerianie, proszę, przyjmijcie moją siostrę za żonę. Będziecie szczęśliwi. Ona jest bardzo dobra, serdeczna, jak mama… Chciała sama przyjść, ale bała się…

Bała się czego? ostrożnie zapytała Weronika.

Że nie zgodzicie się, bo ma dzieci na głowie…

Phi! Nie gadaj bzdur, dzieci na głowie… Może czas zająć się twoim wychowaniem!

Zajmiemy się dumnie stwierdziła Jagna. Tato, no i co? Jesteś w szoku po oświadczynach? Więc co, idziemy się oświadczać? Nie chcesz się żenić?

Jak w filmie, wszystko jak w filmie uśmiechnął się lekko Walerian. Ja także już dawno zwróciłem uwagę na Zofię… Pomyślałem: byłem już żonaty, na początku też była dobra żona…

Tato, stop Weronika chwyciła go za rękę.

Spokojnie, córeczko, już nie boli… Została tylko pamięć. Moja była uciekła po dwóch latach, zostawiła dwie małe dziewczynki. A tu taka gromadka… Nie każda się zdecyduje, zwłaszcza młoda…

Już ma 23 lata podłapał Szymon niedługo będzie 24.

Tato podskoczyła Jagna Ledwie dziesięć lat różnicy! To normalne.

Tak, tato przytaknęła Weronika Jesteś doświadczony, wesprzesz ją. A my wam pomożemy, prawda, Szymon?

Pewnie.

Tato, tak? Żenimy się? córki obskoczyły ojca, tuląc się do jego ramion.

Tak… ale pytać trzeba też wybranki…

Zofia się zgadza Szymon wstał, wyciągnął rękę: Dziękuję, panie Walerianie. Jako jedyny mężczyzna w rodzinie oddaję siostrę w bezpieczne ręce…

Walerian mocno uścisnął mu rękę, przyciągnął do siebie, objął. Łzy zakręciły mu się w oczach. Weronika także zasnęła noskiem.

Tato Jagna gwałtownie wzięła ton żartobliwy Jeszcze dziś się śmiałeś, nie wierzyłeś, a wszystko się spełniło. Jest miłe spotkanie, byczek Bawół i prezent na całe życie: wielka, szczęśliwa rodzina. Właśnie o tym marzyłeś, tato. I doczekałeś sięNa moment wszyscy zamilkli, jakby bojąc się spłoszyć szczęście. Na dworze, za oknami, huczał listopadowy wiatr, a w domu biło ciepłe serce nowej rodziny. Walerian przez chwilę patrzył na dzieci swoje i nie swoje i czuł, iż pierwszy raz od wielu lat nie jest już sam z odpowiedzialnością, lękiem, pragnieniem bliskości.

Weronika, roziskrzona jak zawsze, zaczęła wywijać wesoło łyżką nad głową: To co, robimy próbne wesele? Zaraz ciasto, śpiewy! A Bawół zatańczy kozaka!

Szymon roześmiał się czysto i radośnie tego śmiechu, wolnego od trosk i masek, najbardziej brakowało dziś w domu Waleriana. Jagna podskoczyła, złapała rękę przyszłego szwagra, już planując wspólne psikusy. Walerian poczuł, iż w jeden dzień stał się ojcem, przyjacielem i po trochę bohaterem własnej rodziny.

Może kilka miał majątku, może dom był ciasny i stary, ale czuł się teraz najbogatszym człowiekiem na świecie. Takie szczęście nie mogło być przypadkowe może rzeczywiście, w tę jedenaście, jedenastego listopada, los otworzył dla nich furtkę w inne, lepsze życie.

Walerian przyciągnął córki i Szymona do siebie, śmiejąc się w głos:

No to, dzieciaki, czas wymyślić nowe zasady w naszej wielkiej rodzinie. Jedna najważniejsza: nie boimy się marzyć.

Jagna z Weroniką wtuliły się w niego mocniej, a Szymon dodał szeptem, już nie jako przebrany byczek, tylko jako brat:

I zawsze będziemy się trzymać razem, na dobre i złe.

Za oknem zapłonęła pierwsza gwiazda, a w domu zapach drożdżówek, euforii i nadziei. I tak, w cichym, starym domu na skraju wsi, narodziła się nowa rodzina. Pełna niedoskonałości, żartów i śmiechu, ale silna jak nigdy bo żeby być szczęśliwym, potrzeba tylko odwagi, by otworzyć serce.