Jedyny mężczyzna w rodzinie
Poranek, w kuchni pachniało kawą, a starsza córka, Wioletta, pochyliła się nad telefonem i rzuciła w stronę ojca:
Tato, patrzyłeś dziś na datę?
Nie, a co z nią nie tak? mruknął pan Walerian, poprawiając okulary.
Zamiast odpowiedzi, dziewczyna natychmiast obróciła do niego ekran: widniał na nim rząd cyfr 11.11.11, czyli jedenasty listopada 2011 roku.
To przecież twoja szczęśliwa liczba jedenaście. Dziś masz jej aż trzy razy pod rząd! Na pewno spotka cię dziś coś świetnego.
Gdyby twoje słowa były miodem, dziecko, życie by było słodkie parsknął śmiechem Walerian.
Oj, tato wtrąciła się młodsza, Jagna, również z nosem w telefonie dla Skorpionów horoskop głosi dzisiaj wyjątkową znajomość i prezent na całe życie!
Super! uśmiechnął się Walerian Pewnie jakiś nieznany krewny z Europy lub Ameryki umarł i nagle okazuje się, iż to my jedyni spadkobiercy… Milioner.
Milioner? Wioletta podchwyciła z humorem Dla ciebie to za mało, tato. Powinniśmy od razu zainwestować w miliardera!
Otóż to! zaśmiał się Walerian. Ale co zrobimy z taką kupą pieniędzy? Na początek kupimy willę we Włoszech albo na Mazurach, potem jacht…
I helikopter, tato! Jagna błysnęła oczami Chcę własny helikopter!
Nie ma sprawy, będzie i helikopter. A ty, Wioletta? Co sobie zażyczysz?
Zagrać w filmie w Bollywood, u boku… hmmm może Salmana Khana.
Pfff, łatwizna! Zadzwonię do Amitabha Bachchana, wszystko załatwię. Dobra, dziewczyny, kończcie z tymi fantazjami. Czas się zbierać.
Eh, człowiek choćby pomarzyć nie może… westchnęła Jagna.
Marzyć zawsze wolno, a choćby trzeba poważnie powiedział Walerian, dopijając herbatę. Tylko nie zapominajcie o szkole…
Ten poranny dialog wrócił do niego wieczorem, gdy pakował zakupy do reklamówek w osiedlowym markecie pod Krakowem. Dzień dobiegał końca, a wcale nie był taki klasowy. Roboty przybyło, musiał zostać po godzinach, zmęczenie dawało w kość. Nowa znajomość? Prezent na całe życie? Raczej widmo rachunków i zmęczenie.
Szczęście przeleciało mi obok nosa, jak flądra nad Wisłą… Walerian zaśmiał się gorzko pod nosem.
Przy jego stareńkiej, wysłużonej lublinie kręcił się chłopiec. Typ celko z ulicy niechlujny, brudny, na lewej nodze wyblakły adidas, na prawej zniszczony kufajek, but bez sznurówek, na głowie podziurawiona czapka-uskarka, z jednym uchem przypalonym.
Proszę pana ja jestem głodny dałby pan chleba szepnął chłopak, kiedy Walerian zbliżył się do auta.
To brzmiało dziwnie, jakby z własnej niepewności albo wyuczone. Walerian, wychowany na podkrakowskich scenach amatorskich, w lot wyłapał fałsz w głosie. Przełknął ślinę, ale już wiedział chłopak kręci. Zabawny teatrzyk pomyślał. Ciekawe, czemu akurat ja mam być widzem
Samym chlebem się nie najesz. Może zjesz miskę barszczu, do tego ziemniaki ze śledziem i kompot ze śliwek, jeszcze ciepłe jagodzianki? Pasuje taki zestaw?
Chłopak przez moment był zaskoczony, po czym coś się w nim napina, w oczach czujność.
Robi się ciekawie, mruknął w duchu Walerian.
No? Tak czy nie?
Tak padło cichutko.
Dobrze. Trzymaj te siatki na chwilę.
To był test. Zawsze przy takich okazjach Walerian dawał bezdomnym torby pełne jedzenia. Większość brała nogi za pas i znikała za rogiem. Ale ten pozostał. Stał, spuszczony wzrok, wiercąc czubkiem buta po asfalcie.
Klucze w końcu odnalezione, zakupy już na tylnym siedzeniu.
Proszę, wsiadaj, młody panie. Nasza kareta czeka, obiad dochodzi.
Chłopak wydał dziwny dźwięk czyżby ulga? i nieśmiało usiadł na przednim siedzeniu.
Droga do domu pod Krakowem upłynęła w ciszy. Walerian, wdowiec, sam wychowywał dwie córki, odkąd żona uciekła za ocean. Nie miał rodziny, tylko dziewczynki. Kogo mógł, wspierał miał szczególne serce dla sierot. Ileż to już razy jeździł taką trasą, odwożąc dzieci do nowych rodzin? Gdyby nie ten durnowaty system i bezduszność urzędników, sam by każde wziął do siebie. Ale nie! Według papierów, ojciec samotny, mieszkanie przeciętne i już. Jakby w domu dziecka było im lepiej! gorzko pomyślał. Tam łakniesz miłości, a tu, choćby skromnie, ale z sercem.
Spojrzał na pasażera, który wciąż kurczowo trzymał siatkę, skulony w kącie, czapka zasłaniała mu twarz. Obojgu kłębiły się w głowie myśli. Pewnie uciekł z domu, pomyślał Walerian. Ta twoja gra to obrona. Dobrze, niedługo zjesz, ogrzejesz się, wyśpisz i sam opowiesz swoją historię. Wszystko się ułoży.
Dziewczyny już czekały na progu. Dobiegły do samochodu, śmiejąc się, wyciągnęły reklamówki.
A to kto, tato?
Prezent, kochane, o którym mówiłyście rano uśmiechnął się Walerian.
Super! Jagna niemal zajrzała chłopcu pod czapkę. Obyś tylko nie pomylił i nie zabrał cudzego!
E tam uśmiechnął się. Sam się zaczepił i krzyczy: twoja jestem!
To jak się ten prezent nazywa? dopytywała Wioletta.
Nie wiem. Nie miał metki.
Tatuś, ktoś ci wcisnął podróbkę… cmoknęła teatralnie Jagna. Ale nic to, najwyżej się wyrzuci.
Chłopak patrzył spode łba, widocznie zły i zalękniony, gotów w każdej chwili uciec. Jagna jednak złapała go mocno za ramię i żartobliwie poklepała po czapce:
Halo? Kto w domku mieszka?
Chłopak milczał, schował głowę jeszcze głębiej.
Abonent czasowo niedostępny zachichotała Wioletta. Może w domu go odblokujemy.
Wzrokiem porozumieli się z Walerianem. Przez lata rozumieli się bez słów teraz spojrzeniem dał jej znać: pięć minut na dogadanie, nie więcej.
Dawaj go do domu, Jagna. Trzeba zbadać, z jakim Niezidentyfikowanym Obiektem mamy do czynienia.
Dziewczyny, przytrzymując chłopaka z obu stron, zaprowadziły go do środka. Walerian zajął się samochodem. Minęło kilka minut, aż rozgorączkowana Jagna wpadła do garażu:
On ściemnia! Tato, czuć na kilometr!
Jak to poznałaś, Sherlocku?
Wąchałam go!
No co ty? Czym pachnie? Jagodziankami? Mydłem?
Miałeś trzy szanse. Pachnie… wyciągnęła brudną rękę pod nos ojca.
Smar?
Nie. To charakteryzacja! Pomalował twarz, żeby wyglądać na bezdomniaka.
I jak się przedstawił?
Buła. Twierdzi, iż Buła go wołają. Sprawdziłam w necie, buła to taki przydomek jak… byk.
Ok, a może to taki teatr jednego aktora?
No właśnie, cała ta szopka tylko po coś. Ale po co? Wierci się, milczy. Wera już wyciąga z niego prawdę zaraz pęknie.
Wkrótce z kuchni dobiegły okrzyki, coś o kwasie siarkowym i kanistrach. Dziewczyny żartowały.
Ojciec, myj ręce, kolacja gotowa! zawołały, gdy wszedł do domu.
Jesteśmy głodne jak wilczyce, a tu taki świeży byczek! śmiała się Wioletta.
Jagna, byle nie chrupać kości, bo się zasłużysz na okład z lodu groziła żartem.
Chłopak, już wyczyszczony, zasiadł do stołu. Ubrany w pasiastą koszulkę, gołe stopy pod stołkiem, wyprostowany, z otwartym spojrzeniem. Przeskakiwał mu w oczach jakiś smutek, chyba ulga.
Walerian zauważył, iż cała ta szopka była tylko pretekstem, by dostać się do ich domu. Po co? Ten chłopak nie miał w sobie agresji ulicznika, był domowy, mądry, jakby musiał kogoś poznać nie szukał okazji do kradzieży.
Tatoo, żyjesz? szturchnęła Wioletta. Przestań się gapić, czy jesz?
Oj, najadłem się, kochane kucharki. Dzięki. Co wy, już dorosłe, kawalerów przyprowadzacie?
Przestań, to nasz domowy byczek! Jagna pogładziła chłopca po głowie.
Odkarmimy go, a na wiosnę cena pójdzie w górę stroiła sobie żarty
Wioletta.
Chłopak nagle zerwał się z krzesła, twarz mu poczerwieniała.
Wioletta, Jagna, proszę, już dość Poddaję się. Panie Walerianie, przepraszam, iż tak głupio wyszło…
Siadaj, uspokój się i opowiadaj od początku powiedział cicho Walerian.
Tylko nie kłam! dodała Jagna. Mam nosa do takich jak ty.
Sam już nie dam rady udawać…
Prawda była zaskakująco prosta. Chłopak nazywał się Spartak Buła (na dowód pokazał akt urodzenia), był tylko dzień starszy od Jagny, miał jedenaście lat. Ojciec poległ pod Groznym, matka wtedy była w ciąży, po stracie męża przedwcześnie urodziła uratowali tylko młodszą siostrzyczkę, Nadzię. Ostała się im tylko jedno starsza, dorosła już siostra, Sonia. Chciano odebrać dzieci i rozdzielić po domach dziecka, ale ona wywalczyła prawo do opieki nad rodzeństwem. Spartak i Sonia gwałtownie musieli dorosnąć. Kilka tygodni temu zauważył, iż Sonia dziwnie się zachowuje zakochała się i nie mogła sobie z tym poradzić. Zwierzyła się bratu, iż nie wie, jak powiedzieć wybrankowi tej rodziny o całym pakiecie dzieci.
Tym wybrańcem miał być nikt inny, jak pan Walerian, znany jej z opowieści ludzi z miasta jako dobry człowiek, opiekuńczy, zawsze wspierający dzieci w potrzebie, wdowiec, sam wychowujący dwie córki. Spartak postanowił się przekonać, jak wygląda życie u Waleriana. Jako jedyny mężczyzna w rodzinie czuł się odpowiedzialny: musiał sam zobaczyć, czy rodzina ją przyjmie, czy będą dla niej dobrzy. Dlatego udawał bezdomnego. Ale nie przewidział, iż wpadnie pod lupan dziewczyn, które rozpracują każdą zagadkę.
Bardzo mnie ujęliście, naprawdę głos mu się załamał. Wioletta, Jagna jesteście cudowne. Panie Walerianie, proszę weź pan Sonię za żonę. Będzie pan szczęśliwy, ona jest dobra i czuła, jak nasza mama…
A co, bała się, iż Walerian odmówi przez dzieciaki? zapytała Wioletta.
Tak… Głupio się bała, iż pan nie będzie chciał, wiedząc, jaką ma gromadkę na głowie…
Phi! Dzieci to nie ciężar! oburzyły się dziewczyny razem.
Tato, czemu milczysz? Może to nasz moment? dopytywała Jagna.
Życie jak z polskiego filmu Walerian wziął głęboki oddech. Nigdy nie byłem przeciwny. A choćby cicho marzyłem O kimś takim jak Sonia.
Widzisz, tato! Wioletta objęła ojca ramieniem. To właśnie ta wyczekiwana znajomość!
W tej chwili Spartak uniósł się, podszedł do ojca i z całą powagą uścisnął mu dłoń.
Dziękuję! Ja, jedyny mężczyzna w rodzinie, powierzam panu naszą Sonię.
Walerian przytulił chłopaka z ojcowską czułością, nie ukrywając łez. Wioletta pociągnęła nosem.
Tato, sam widzisz Stało się, jak mówiłam! Prezent na całe życie wielka rodzina. Tego zawsze chciałeś, prawda?
A w powietrzu wisiało ciche, wstydliwe i wzruszające szczęście.
