Dziś chcę podzielić się z Tobą historią, która nie daje mi spokoju. Jechaliśmy z mężem drogą krajową nr 16, prowadzącą przez piękne, ale dzikie Mazury. Wszędzie wokół lasy, cisza, powietrze gęste od zapachu wilgotnej ziemi. To miała być zwyczajna podróż już rozmawialiśmy, jak przyjemnie będzie wrócić do domu w Mrągowie, napić się ciepłej herbaty i odpocząć po długim dniu.
Nagle, spośród drzew wyskoczył przed maskę ogromny niedźwiedź brunatny. Mój mąż Łukasz gwałtownie zahamował samochodem szarpnęło, a moje serce zamarło. Przez chwilę mogłam patrzeć tylko na te wielkie ślepia patrzące prosto na nas, na tułów bestii, który prężył się na tylne łapy. Wydawało mi się, iż już sekunda i rzuci się na nasz samochód. Zamarłam ze strachu. Zamknięte drzwi i szyby nagle wydawały się papierowe.
Niedźwiedź nie odrywał od nas wzroku spojrzenie miał skupione, zupełnie jakby próbował coś zrozumieć. Ruszył w naszą stronę ociężałym, zdecydowanym krokiem. Byłam przekonana, iż jest głodny i zaraz aż nagle Łukasz wrzucił wsteczny bieg. Zaczęliśmy bardzo powoli cofać, zerkając na zwierzę czuliśmy, iż jeżeli rzuci się do ataku, nie zdążymy uciec.
Wtedy wydarzyło się coś kompletnie niespodziewanego. Tuż przy poboczu, na którym stał nasz samochód, z trzaskiem zwaliło się stare drzewo ogromna brzoza. Gdyby upadła kawałek dalej, przygniotłaby nas bez szans na ratunek. Poczułam, iż los nam sprzyja.
Zaskoczony hukiem niedźwiedź rzucił się do lasu. Zdążyłam jeszcze przez chwilę zobaczyć, jak niknie w gęstwinie i nagle wszystko ucichło. Zostaliśmy sami na opustoszałej drodze, tylko nasze oddechy przerywały ciszę.
Jak wróciliśmy do domu, długo nie mogłam się uspokoić. Czy niedźwiedź naprawdę miał zamiar nas zaatakować? A może po prostu był równie zaskoczony spotkaniem z ludźmi? Albo próbował nas ostrzec przed niebezpieczeństwem? Odpowiedzi nie znalazłam. Ale jego spojrzenie przenikliwe, skupione, niemal ludzkie chyba zostanie w mojej pamięci na zawsze.
Taki dzień, który porusza coś w człowieku i każe jeszcze mocniej docenić każdy spokojny wieczór z kubkiem herbaty za oknem domu w Mrągowie.
