Dziś zapisuję to, co wydarzyło się na trasie, bo wciąż nie mogę pozbyć się uczucia, jakbym wrócił z innego świata.
Jechałem samochodem krajową szosą przez Mazury, środek zimy, wszędzie śnieg, a wokół gęsty las. Robiłem tę trasę już tyle razy, czułem się pewnie ruch adekwatnie żaden, słychać tylko silnik i ulubioną, cicho sączącą się muzykę. Myśli krążyły gdzieś daleko, ze spokojem patrzyłem na biały krajobraz za szybą.
Aż nagle ostre światła stop przed maską. Ledwo zdążyłem zareagować. Auto przede mną zahamowało gwałtownie. Instynktownie wcisnąłem hamulec do końca i cudem udało się uniknąć zderzenia. Serce waliło mi jak młot.
Co jest, do diabła? mruknąłem pod nosem, podnosząc głowę.
I wtedy wszystko stało się jasne. Na drodze, tuż przed nami, stały wilki. Nie jeden, nie dwa, cała wataha. Wynurzały się z lasu powoli, bez pośpiechu, jakby dobrze wiedziały, iż są u siebie. Na śniegu wyglądały niczym cienie, a ich oczy błyszczały w świetle reflektorów.
Zamarłem. Wilki ruszyły prosto w naszą stronę. Jeden z nich, największy, stanął naprzeciw mojej maski, przez sekundę nasze spojrzenia spotkały się miałem wrażenie, iż widzi mnie na wylot. Zupełnie nie mogłem oderwać od niego wzroku, czas jakby stanął w miejscu. Próbowałem cofnąć, zerknąłem w lusterko i zacisnęło mi się gardło. Były wszędzie. Za mną, po bokach, między drzewami. Otoczyły mnie całkowicie.
Ręce zaczęły mi się trząść ze strachu. Ściskałem kierownicę tak mocno, iż aż zbielały mi palce. I wtedy zobaczyłem kątem oka, jak jeden z wilków nagle rzuca się, skacze prosto na maskę mojego auta. Uderzenie było głuche, pazury chrobotały po blasze. Przystawił łeb do szyby, parskając złowieszczym pomrukiem. Po plecach przeszedł mi lodowaty dreszcz.
Nie wytrzymałem i wrzasnąłem.
Jechałem przez zimowy las na Mazurach, gdy nagle drogę zastąpiła mi wataha wilków, jeden skoczył na maskę; gdy już byłem pewien, iż to mój koniec, stało się coś zupełnie niespodziewanego…
Byłem pewien, iż za chwilę szyba pęknie, a one rzucą się do środka. W głowie miałem tylko jedno: To już naprawdę koniec.
I wtedy, jakby na przekór logice, wszystko się zmieniło. Nagle z głębi lasu dobiegł dziwny dźwięk. Głęboki, niski nie wycie, nie szczek, bardziej jakby donośne wołanie. Poczuli je chyba choćby ci zamknięci w samochodach.
Wilk na masce znieruchomiał. Jego uszy poruszyły się niespokojnie, nagle poderwał głowę i spojrzał w stronę drzew. Między pniami pokazał się wódz stada. Ogromny, pewny siebie, szedł z gracją i niezachwianą siłą. Stanął na środku drogi, popatrzył na swoje wilki i wystarczyło jedno jego spojrzenie.
Wilk z mojego auta zeskoczył bezszelestnie. Inne zaczęły się wycofywać. Każdy przyjął postawę pełną szacunku. Wódz wydał jeszcze raz krótki, głuchy dźwięk. Wtedy zrozumiałem to nie był atak, a rozkaz.
Jechałem przez zimowe Mazury, kiedy na drodze stanęły wilki, jeden wylądował na mojej masce; już byłem pewien, iż to koniec, a wydarzyło się coś, czego nie zapomnę…
Czułem, jakby mówił: Tu nie polujemy. Ludzie to nie zwierzyna, a samochody nie są naszym wrogiem. Wataha słuchała go bez słowa sprzeciwu.
Wilki powoli zawróciły i zniknęły w lesie, jeden za drugim. Na końcu został wódz. Zanim odszedł, spojrzał mi jeszcze przez moment prosto w oczy. Nie widziałem w nich wściekłości raczej chłodny spokój i coś jeszcze. Jakby wiedział, co robi.
Gdy zniknął, zapanowała cisza. Siedziałem nieruchomo jeszcze kilka minut, dłonie miałem jak z lodu. Wiedziałem, iż gdyby nie ten jeden wilk, mogłoby się to skończyć zupełnie inaczej.
Dziś życie nabrało dla mnie nowego znaczenia. Pomyślałem wtedy, iż choćby kiedy wydaje się, iż nie ma ratunku, los potrafi dać drugą szansę. Od tamtej pory jeszcze bardziej szanuję naturę i wiem, jak łatwo możemy stać się tylko gośćmi w jej świecie.
