Jak ptak na wabia – historia Ksenii: Dlaczego wierzyłam w jedną miłość na całe życie, jak rodzice pr…

JAK PTAK NA ZEW

Dziewczyny, ślub bierze się raz na całe życie. Być z ukochanym człowiekiem aż po ostatni oddech. A nie włóczyć się po świecie w nieskończoność, szukając drugiej połówki. Inaczej zostaniesz ogryzkiem jabłka.

Żonaty facet to temat tabu. choćby nie próbujcie się z takim wiązać. Myślisz: poflirtuję, rozejdziemy się i tyle. Obie popędzicie w przepaść. Szczęście omija taką drogę szerokim łukiem.

Moi rodzice są razem już ponad pięćdziesiąt lat. Są dla mnie prawdziwym wzorem. Chciałem znaleźć swój los i strzec go jak największego skarbu tak myślałem w gronie koleżanek w dniu moich dwudziestych urodzin. Takie mądre słowa wpoiła mi babcia. Wierzyłem jej bez zastrzeżeń.

Dziewczyny śmiały się:
Nie rozśmieszaj nas, Kinga. Jak się zakochasz w żonatym, zobaczymy czy tak łatwo zrezygnujesz

Nie powiedziałem im, iż moja mama przed ślubem urodziła moją starszą siostrę, nie wiadomo od kogo. To był wstyd na całą wieś. Pięć lat po tym przyszedłem na świat już z prawowitym ojcem. Tata zakochał się w mamie po uszy i razem przeszli przez całe życie, choć musieli wyjechać z rodzinnej miejscowości. Dlatego od młodości obiecałem sobie: żadnych dzieci poza małżeństwem, żadnych żonatych.

Los napisał własny scenariusz.

Z siostrą Zofią nigdy się nie dogadywałem. Jej się wydawało, iż rodzice bardziej mnie kochają niż ją. Ciągła zazdrość i niepisane współzawodnictwo: kto zdobędzie więcej rodzicielskiej uwagi. Dziecinne to było, ale tak to wyglądało.

Z Wojtkiem poznaliśmy się w klubie. On był podchorążym, ja pielęgniarką. Wieczór tańca, a między nami od razu pojawiła się chemia. Po miesiącu wzięliśmy ślub. Byłem szczęśliwy jak nigdy, chodziłem za Wojtkiem jak ptak na zew.

Kiedy skończył szkołę oficerską, wyjechaliśmy do przydzielonej jednostki, daleko od domu. Zaczęły się sprzeczki, nieporozumienia Komu się wygadać? Z kim popłakać? Mama w innej części Polski.

Urodziła się nasza Terenia. Były lata dziewięćdziesiąte, czas niepewności. Wojtek odszedł z wojska i zaczął zaglądać do kieliszka. Początkowo mu współczułem, pocieszałem, przekonując: to się ułoży, przetrwamy.

Wojtek pół uchem słuchał:
Rozumiem cię, Kinga, ale nie umiem przestać. Wypiję i wszystko wydaje się łatwiejsze.

Później zaczął znikać na dzień, na tydzień, choćby na miesiąc. Po którymś powrocie położył mi na stół walizkę wypchaną pieniędzmi.
Skąd je masz? zapytałem podejrzliwie.
Co za różnica, Kinga? Bierz, wydawaj. Przywiozę więcej odpowiedział z dumą.

Ukryłem tę walizkę. Nie brałem ani złotówki. Wolałem trzymać się z daleka.

Wojtek znów zniknął. Wrócił po pół roku. Zmarnowany, wychudzony, z pustym wzrokiem.
Kinga, zdejmij swoje złote pierścionki i łańcuszki. Muszę oddać dług poważnym ludziom patrzył spode łba.
Nie oddam! To prezenty od rodziców. Co się z tobą dzieje?! Przypominam, masz rodzinę! krzyczałem już.
Przestań wrzeszczeć! Są sprawy, których nie zrozumiesz Pomóż mi, żono zbliżył się do mnie.
Przerażony wyciągnąłem walizkę:
Weź swoje pieniądze. Ja i Terenia damy sobie radę.
Otworzył ją:
Brałeś coś?
Ani grosza. Te pieniądze nie dla nas
I tak za mało westchnął. Dobra. Coś wymyślę.

Tamtej nocy Wojtek podarował mi namiętność i czułość. Kochałem go, wybaczałem wszystko.

Następnego ranka szykował się do wyjazdu.
Na długo? spojrzałem błagalnie.
Nie wiem, Kinga. Czekaj ucałował mnie i zamknął za sobą drzwi.

Czekałem. Rok, dwa

W pracy, w szpitalu, zaczął się mną interesować lekarz, Damian. Był żonaty, co mnie powstrzymywało. Zresztą nie tylko to. Formalnie byłem żonaty, choć męża nie widziałem dwa lata. Wojtek milczał, nie dawał znaku życia.

Nadchodził Nowy Rok. Wszędzie świąteczny rozgardiasz, lampki, prezenty.
Nagle dzwonek do drzwi. Wojtek na progu.
Rzuciłem się mu na szyję, całowałem jak szalony:
Wreszcie wróciłeś! Gdzie byłeś, Wojtek?
Poczekaj z czułościami Słuchaj, musimy gwałtownie się rozwieść. Mam syna, nie chcę, żeby dorastał bez ojca patrzył wszędzie, tylko nie na mnie.

Zatkało mnie. Wszystko nagle się rozmyło, z miłości pozostała we mnie tylko żarząca się iskra. Ale chyba było to nieuniknione. choćby się nie wzruszyłem.
Dobrze, Wojtek. Mówią, iż rozlanej wody nie zbierzesz. Nie będę cię zatrzymywać. Po świętach idziemy się rozwieść.

A Terenię chcesz zobaczyć? Twoja córka jest u koleżanki. Przyprowadzę ją, jeżeli poczekasz. Terenia też będzie bez ojca
Wybacz, spieszę się. Kiedy indziej przytulę Terenię i wyszedł.

Nigdy już nie zobaczył córki. Spotkanie, które już nikomu nie było potrzebne. Bliscy stali się obcymi.

Damian wyczuł moją samotność i porwał mnie w wir uczucia. Przestało mnie obchodzić, iż jest żonaty. Wszystkie blokady zniknęły. Damian potrafił uwieść kobietę nie mogłem się oprzeć. Przez trzy lata trwał nasz romans. Damian poprosił mnie o rękę.
Nie, Damian. Nie ułożymy życia na łzach twojej żony i córki. Nasze drogi są już inne słowa ledwo przeciskały mi się przez gardło.

W końcu powstrzymałem tę szaloną miłość. Musiałem zmienić miejsce pracy co z oczu, to z serca.

Moje szczęście przyniósł mi Wacław.

Wychowywał syna. Jego była żona zaczęła nowe życie, syna zostawiła Wacławowi. Poznaliśmy się w moim szpitalu, gdzie był leczony.

Wacław zagadywał mnie ciągle, żartami podbił moje serce. Jego syn, Damianek, miał siedem lat, moja Terenia była rok starsza. Wszystko nam się układało, dzieci rosły, wspólnie rozwiązywaliśmy problemy, nie mieliśmy tajemnic. Z drugim mężem naprawdę mi się poszczęściło. Strzegę tego związku jak oka w głowie. Wacek to mój światło.

Jesteśmy razem trzydzieści lat.

Ostatnio Wojtek zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety jak Kinga nigdy więcej nie spotkałem

Pojąłem wtedy bardzo istotną lekcję: Można się sparzyć, można upaść, ale życie daje drugą szansę, o ile tylko potrafisz otworzyć serce i nie zamykać się w przeszłości. Liczy się nie to, ile razy się przewrócisz, ale czy potrafisz wstać i zbudować lepsze jutro.