Jak ona mogła?! choćby nie zapytała! Nie poradziła się! Wpadła do cudzej kawalerki i zachowuje się ja…

Jak ona mogła?! choćby się nie spytała! Nie poradziła się! Trzeba mieć tupet, żeby wejść do czyjegoś mieszkania i zachowywać się tam jak u siebie! Zero szacunku! Boże, za co mnie to spotkało? Całe życie nad nią się trudziłam, a oto jej wdzięczność! Ona mnie choćby za człowieka nie uważa! Nina otarła łzy, które napłynęły jej do oczu. Jej się nie podoba moje życie! Niech najpierw na swoje popatrzy! Siedzi w tej swojej kawalerce i myśli, iż złapała Pana Boga za nogi. Ani porządnego męża, ani solidnej pracy jakaś praca zdalna. Z czego ona żyje? A jeszcze śmie mnie pouczać! Ja już dawno zapomniałam to, na co ona dopiero wpada!

Ostatnia myśl poderwała Ninę z fotela. Poszła do kuchni, wstawiła czajnik, podeszła do okna.

Patrzyła na panoramę świątecznej Warszawy, oświetlonej tysiącem świateł, i znów się rozpłakała:
Wszyscy szykują się do Nowego Roku tylko ja nie mam żadnego święta… Sama, zupełnie sama…

Czajnik zagwizdał. Nina, pogrążona we wspomnieniach, choćby tego nie zauważyła…

Miała dwadzieścia lat, kiedy jej mama, mając czterdzieści pięć, urodziła drugą córkę.

Zdziwiło ją to wtedy: po co mamie znów tyle kłopotów?
Nie chcę, żebyś została całkiem sama wyjaśniła mama To cudowne, mieć siostrę. Zrozumiesz to. Kiedyś.
Ja to już teraz rozumiem odpowiedziała wtedy obojętnie Nina tylko nie licz na to, iż będę się nią zajmować. Ja mam swoje życie.
Już nie masz tylko swojego życia uśmiechnęła się mama.

Te słowa okazały się prorocze. Gdy młodsza miała zaledwie trzy lata, mama odeszła… Tata zmarł jeszcze wcześniej.

Cała odpowiedzialność za siostrę spadła na Ninę, która stała się dla Małgosi niemal matką. Ta do dziesiątego roku życia mówiła na nią „mamo”.

Nina nigdy nie wyszła za mąż. To nie przez siostrę po prostu nie spotkała tego jedynego, który podbiłby jej serce. Zresztą kilka wychodziła z domu: dom, praca, siostra; dom, praca, siostra…

Szybko dorosła po śmierci rodziców i całą swoją młodość poświęciła Małgosi: wychowała ją, wykształciła.

Teraz Małgosia mieszka już sama, dorosła, planuje ślub.

Często odwiedza Ninę siostry są bardzo bliskie, choć dzieli je duża różnica wieku, charakterów i poglądów na życie.

Nina to typ oszczędnej gospodyni. Jej mieszkanie od dawna przypomina magazyn starych, zupełnie niepotrzebnych rzeczy. Można u niej znaleźć szlafrok, który nosiła dziesięć lat temu, czy rachunki czynszowe z czasów, gdy złoty miał jeszcze inne wartości.

W kuchni piętrzą się popękane filiżanki, obite emaliowane garnki, patelnie bez rączek. Już od dawna z nich nie korzysta, ale też nie wyrzuca szkoda, może się przydadzą?

O remoncie choćby nie myśli nie dlatego, iż brakuje jej pieniędzy, ale bo… tapety jeszcze całe.

Przyzwyczajenie do oszczędzania na sobie, odkładania własnego komfortu dla siostry, dało się jej we znaki.

Małgosia to zupełnie inna osoba: radosna, energiczna. W jej mieszkaniu jest tylko to, co potrzebne żadnych zbędnych przedmiotów!

Wprowadziła choćby własną zasadę: „Jeśli czegoś nie użyłaś przez rok pozbądź się tego!”

Dzięki temu u Małgosi jasno, przestronnie, lekko się oddycha.

Ileż to razy proponowała Ninie:
Zróbmy u ciebie remont. Przy okazji posortujemy rzeczy, bo zaraz dla ciebie miejsca zabraknie!
Niczego nie wyrzucę i nie chcę niczego zmieniać odpowiadała Nina. Nie potrzebuję żadnego remontu.
Jak to nie potrzebujesz? Spójrz na swój przedpokój! Te tapety pamiętają chyba PRL! Wchodzisz, jak do piwnicy. Ten cały grat zjada tyle energii, iż choćby sobie nie wyobrażasz! Tak się tylko człowiek rozchoruje namawiała Małgosia.

Ale Nina zawsze odmawiała.

W końcu Małgosia postanowiła zrobić siostrze remont sama! Przynajmniej zobaczy, jaka to różnica.

Wybrała jako niespodziankę właśnie przedpokój, gdzie było najmniej mebli i rzeczy.

Na tydzień przed Nowym Rokiem, gdy Nina miała dyżur w pracy, Małgosia z narzeczonym Michałem weszli do jej mieszkania (obie siostry miały klucze do siebie) i położyli nowe tapety zamiast ciemnych, teraz ściany były jasnozielone ze złotym wzorem.

Potem wszystko ustawili na swoim miejscu, bo Małgosia nie chciała decydować o losie rzeczy siostry i wyszli.

Nic nie podejrzewająca Nina wróciła do domu, po czym gwałtownie wyszła z powrotem pomyślała, iż pomyliła mieszkania.

Spojrzała na numer wszystko się zgadzało…

Weszła ponownie.

I od razu zrozumiała.

Małgosia!

Jak ona mogła?!

Nina wzięła telefon i zadzwoniła do siostry, wyrzucając jej wszystko, co leżało jej na sercu, a potem się rozłączyła.

Po pół godzinie Małgosia przyszła sama.

Kto cię prosił?! powitała ją Nina.
Ninka, chciałam zrobić ci niespodziankę. Zobacz, jak teraz ładnie czysto, jasno, przestronnie tłumaczyła się Małgosia.
Nie masz prawa rządzić się w moim domu! Nina nie mogła przestać się złościć.
Obelżywe słowa sypały się na Małgosię.

W końcu Małgosia nie wytrzymała:
Dość. Żyj sobie w swoim bałaganie. Nie stanę już tutaj nogą!
Co, prawda w oczy kole?! Uciekasz?!
Żal mi ciebie szepnęła Małgosia i wyszła…

Odeszła i nie dzwoniła już tydzień. Nigdy jeszcze siostry nie były pokłócone tak długo. A tu Nowy Rok za pasem. Czyż mogą witać go osobno?

Nina wyszła do przedpokoju, przysiadła na taborecie.

„A faktycznie, zrobiło się przestronniej” pomyślała i wyobraziła sobie, jak Małgosia z Michałem kładli tapety, ile się natrudzili, iż nie ma ani jednej fałdy, jak spodziewali się jej zaskoczenia. „Po co ja się tak uniosłam? Przecież jest teraz o wiele lepiej. Jaśniej. I na sercu weselej. Może siostra ma rację?”

Nagle zadzwonił telefon…

Ninko Nina usłyszała, iż Małgosia płacze wybacz mi. Nie chciałam cię zranić. Chciałam tylko sprawić ci przyjemność…
Kochana moja, ja się już wcale nie gniewam i Ninie łzy popłynęły po policzkach i nie masz mi czego wybaczać: masz rację, tapety są śliczne. A po świętach bierzemy się za sprzątanie całego bałaganu, jeżeli się zgodzisz.
Pewnie, iż się zgadzam! Pomogę z radością! A dzisiaj? Wiesz, nie wyobrażam sobie sylwestra bez ciebie
Ja też nie
To pakuj się Małgosia mówiła radośnie wszystko już gotowe: pachnie świerk, są światełka, świeczki. Tak jak lubisz! Proszę, nie lataj po sklepach wszystko już ugotowane. Wiedziałam, iż się pogodzimy i będziemy świętować razem. Spokojnie, Michał po ciebie przyjedzie.

Nina jeszcze raz spojrzała przez okno na rozświetloną Warszawę. Tym razem patrzyła na miasto zupełnie inaczej.

Patrzyła i myślała: „Dziękuję ci, mamo… za siostrę…”

Bo prawdziwy dom tworzy nie miejsce, ale ci, którzy w nim kochają.