Jak nie być upierdliwą

Sekret jest tylko jeden, i tak, to jest właśnie to, o czym myślicie (odpowiedź znajdziecie na końcu wpisu).

Jak każda królowa przyjmuję wizyty. Dziś kolejna koleżanka, co prawda musiałam się trochę ogarnąć, umyć głowę, zmienić piżamkę, ale fajnie jest jak ktoś chorego odwiedzi.

Z Mi siedzimy już sobie trochę na głowie, po początkowej mobilizacji, kiedy człowiek jest wrzucony w całkiem inną rzeczywistość, przychodzi nowa codzienność, która jest po prostu męcząca. I tak mam szczęście, iż ma urlop, więc może służyć jako przynieś, podaj, pozamiataj, ale to, jak wiadomo jest dość męczącą rolą. Staram się nie być upierdliwą babą, której wszystko przeszkadza, i muszę przyznać, iż dragi w tym wybitnie pomagają. Nie wchodzę zatem do kuchni i nie kontroluję, czy posprzątał blat, przecież wystarczy, iż mam podanie śniadanie, obiad, kolację, herbatkę, kołderkę, książeczki, jabłuszko i leki. Kołdrę z góry przyniesioną, nadmuchiwaną poduszkę do trzymania stopy w górze nadmuchaną i sto trzy inne rzeczy, które nagle robią się niezbędnie potrzebne.

Stan ducha pozytywny, nastrój stabilny, emocje zrównoważone, na razie wygląda na to, iż to przeszkoda, którą się pokonuje, wymaga to wysiłku i kombinowania, wszystko jest trudniejsze, ale przecież nie niemożliwe.

Podobno, żeby zachować pogodę ducha na starość trzeba robić rzeczy trudne i frustrujące, sprawdziłam zatem dziś dwa eseje, walcząc w dodatku z zamykającymi się powiekami, od razu karma na starość podskoczyła.

(Kupiłam sobie w nagrodę trzy sweterki z benettona, jest przecena, a zanim zrobię swój upłyną eony. A swetrów nigdy za dużo, zwłaszcza w Irlandii. Powinnam wyczaić też jakieś staniki, bo nic tak kobiecie nie poprawia humoru, ale na razie fundusze się skończyły – muszę zapłacić za gabinet, z które na razie nie korzystam, hehe.)

Poza tym solapadine ma w sobie kodeinę, która w wątrobie zamienia się w morfinę, no i już wiem dlaczego cały dzień jestem jak kwiat lotosu, podsypiam i wkręcają mi się jakieś delulu. Ale najważniejsze, iż do przodu.