Jak ja teraz bez ciebie? Co mam zrobić? Po co mam dalej żyć? Po policzkach Zbigniewa spływały łzy, a w duszy czuł ogromną pustkę. Zamiast serca tkwiła tam teraz wielka, czarna dziura.
Zbigniew zakochał się w Milenie jeszcze w czasach szkoły podstawowej. Była drobniutka, delikatna, z mnóstwem piegów na nosku. Taką zobaczył ją po raz pierwszy w szóstej klasie i wtedy już zakochał się w niej po uszy.
Milena była o trzy lata młodsza od niego. Zawsze miała piątki, była najlepszą uczennicą w klasie, a do tego niezwykle skromna i nieśmiała.
Z każdego roku Zbigniew coraz mocniej ciągnął do niej sercem. Podglądał ją podczas przerw, gdy z koleżankami skakała na skakance na szkolnym podwórku. Lekka jak kolorowy motyl. Marzył, iż kiedyś zostaną małżeństwem.
Kiedy wrócił z wojska, tego samego dnia przyszedł do Mileny z bukietem kwiatów poprosić o jej rękę.
Ojciec Mileny był surowym i poważnym człowiekiem. Długo rozmawiał ze Zbigniewem osobno, a potem, z uśmiechem na twarzy, uścisnął mu dłoń i dał błogosławieństwo.
Ślub był huczny i bardzo wesoły. Przyjechali choćby najbardziej oddaleni krewni. Młodych witano przez trzy dni. Oczy Mileny promieniały szczęściem, a Zbigniew pękał z dumy. Wierzył, iż ma najpiękniejszą żonę w całej wsi.
Po dwóch latach, z pomocą rodziców, Zbigniew postawił własny dom. Milena była w siódmym niebie trzy miesiące przed narodzinami pierwszego dziecka wprowadzili się w końcu na swoje.
Urodziła im się córka, którą nazwali Bronisławą na cześć babci Mileny. Dziewczynka była zdrowa i silna, tylko Milenie poród dał się bardzo we znaki.
Cały rok po narodzinach córki była blada i osłabiona. Zbigniew woził ją po lekarzach, ale ci tylko rozkładali ręce i mówili: potrzeba czasu, organizm musi się zregenerować.
Gdy córeczka miała już półtora roku, Milena dowiedziała się, iż znów jest w ciąży. Lekarze radzili zrezygnować z dziecka organizm słaby, może nie dać rady donosić. A choćby jeżeli się uda, może zagrażać życiu obydwu.
Zbigniew namawiał Milenę, jak i lekarze, ale ona była nieugięta.
Nie zamierzam pozbywać się mojego dziecka! Ono nie jest niczemu winne. Co ma być, to będzie mówiła wszystko w rękach Boga!
Ostatni miesiąc ciąży był szczególnie trudny Milena leżała już w szpitalu. W domu czekała stęskniona córeczka, a Zbigniew nie mógł znaleźć sobie miejsca.
Przeczucie niedobre nie dawało mu spokoju. Niestety, nie pomylił się. Milena porodu nie przeżyła, jej serce po prostu się zatrzymało. Ale na świat przyszły piękne bliźniaczki.
Zbigniew nie mógł się pozbierać po stracie. Na cmentarzu patrzył na świeżą mogiłę pustym, nieobecnym wzrokiem.
Przed oczami przesuwały mu się obrazy całego ich wspólnego życia. Szczęśliwe dni, jej uśmiech. W uszach dźwięczał jej radosny śmiech. Zbigniew padł na kolana i głośno płakał, jak ranne zwierzę.
Jak, jak ja teraz bez ciebie? Co mam zrobić? Po co dalej żyć? łzy płynęły po policzkach, w duszy pustka, w sercu czarna dziura.
Po pogrzebie przestał wychodzić z domu, pił, jakby chciał zapomnieć, by nie słyszeć w głowie jej głosu i śmiechu.
Rodzice Mileny zabrali dziewczynki do siebie, uznali, iż Zbigniew raczej już się nie pozbiera i nie będzie dobrym ojcem dla córek.
W czterdziesty dzień po śmierci Mileny, po raz kolejny się upił i usnął na sieni. I miał sen: do domu wchodzi Milena, w białej lnianej sukni, z rozpuszczonymi rudymi włosami, które błyszczą w promieniach słońca.
Podeszła do niego, pogłaskała po głowie, mówi tak ciepło i łagodnie, jak dawniej:
Zbyszku, no co ty wyprawiasz? Nie wstyd ci? zmrużyła swoje zielone oczy i palcem pogroziła. Córki już nie widują ojca, tęsknią. One cię tak potrzebują, jak ty mnie. jeżeli naprawdę mnie jeszcze kochasz, nie zostawiaj ich, kochaj tak, jak mnie kochałeś.
Obudził się, zupełnie trzeźwy, a słońce przez okno ogrzewało mu twarz.
Jak tylko się rozwidniło, Zbigniew przyszedł do domu rodziców Mileny ogolony, schludny i poważny, z mądrością w oczach, jakby postarzał się o pięćdziesiąt lat.
Ucałował rękę teściowej, mocno objął teścia, zabrał dziewczynki i wrócił z nimi do siebie.
Od tego czasu zamieszkali we czwórkę. Starał się być dla córek i ojcem, i matką. Nauczył się gotować, prać, cerować.
A w zaplataniu warkoczy był lepszy niż niejedna mama. W szkole chwalono dziewczynki, dobrze się uczyły, były grzeczne i pomocne.
Jeśli ktoś próbował je skrzywdzić, Zbigniew od razu stawał w obronie.
Sąsiedzi pytali często Zbigniewa:
Czemu drugi raz się nie ożeńsz? Przecież jesteś jeszcze młody, przystojny, zdrowy. Tyle kobiet na ciebie patrzy.
A on ze zdziwieniem zawsze odpowiadał:
Ja już dawno żonaty.
Zobaczcie, mam w domu już trzy panny i mam jeszcze jedną przyprowadzić? Z czterema sobie nie poradzę
Tak żartując, kosztem nieprzespanych nocy, skromnego życia i ciężkiej pracy wychował Zbigniew swoje córki na piękne dziewczyny.
Gdy dziewczynki były już w liceum, jedna z sąsiadek zaczęła przychodzić do Zbigniewa to grzyby suszone przyniesie, to śledzie w occie. Próbowała go sobie zjednać.
Widział, iż nie odpuści. Ale nie chciał jej skrzywdzić. Wtedy wymyślił co następuje zaprosił ją kiedyś wieczorem i pyta:
Którą z moich córek lubisz najbardziej?
A ona:
A córki mnie nie obchodzą, zaraz idą w świat. A co, chcesz całe życie być sam? Ja kocham ciebie, nie twoje dzieci!
Zbigniew popatrzył na nią:
O, tu masz moje zdjęcie, kochaj mnie sobie w domu, ile chcesz.
Sąsiadka poszła z fotografią do domu, zawiedziona.
Córki dorosły, poszły na studia, ale ojca nie opuszczały. Na każdy weekend przyjeżdżały razem, pomagały mu w gospodarstwie i ogrodzie.
Później Zbigniew wydawał je za mąż. Z każdym przyszłym zięciem rozmawiał osobno, jak kiedyś teść z nim. Zawsze życzył swoim trzem księżniczkom szczęścia.
Córki dorosły. Każda ma rodzinę, dzieci, swoje obowiązki. Ale żadna nie zapomina o ojcu!
W każde święto, każdy wolny dzień, całą rodziną zjeżdżali do Zbigniewa na wieś. I córki, i wnuki, i malutki prawnuk naprawdę go kochali.
Kiedy Zbigniew świętował swoje osiemdziesiąte pierwsze urodziny, znów przyśniła mu się Milena.
Stoi na polu, młody, silny, z szerokimi ramionami, czarne włosy opadające na czoło. Naprzeciwko biegnie do niego jego Milenka!
W lnianej sukience, boso, a w jej włosach tańczące promienie słońca, jakby chciały uwolnić się na świat.
Rozstawił szeroko ramiona, a serce waliło mu mocno, aż wydawało się, iż zaraz wyskoczy z piersi. Spotkali się, objęli, Milenka spojrzała mu w oczy i cicho wyszeptała:
Zbyszku, kochany mój, jakim ty jesteś dobrym człowiekiem! Dałeś dziewczynkom szczęśliwe życie. Wszystko widziałam, codziennie za ciebie modliłam się z góry powiedziała, delikatnie ujmując jego dłoń.
Chodź. Teraz już razem będziemy zawsze.
Złapali się za ręce i poszli przez bujną, zieloną łąkę.
Na pogrzeb Zbigniewa przyjechała cała rodzina. Córkom było ciężko żegnać ojca, ale każda z nich wiedziała, iż teraz jest tam, gdzie czekała na niego największa miłość jego życia.
To prawdziwa historia dobrego człowieka, ojca z wielkiej litery, o którym opowiedziała mi moja babcia.
Wszyscy we wsi go znali i szanowali. Czasem tak jest, iż mężczyzna wybiera życie pełne poświęceń dla ukochanych dzieci, a nie dla siebie. Niech pamięć o nim będzie wieczna.
Bo życie uczy, iż miłość i oddanie dla rodziny są najcenniejszą wartością, której żadne pieniądze nie są w stanie zastąpić.
