Jagoda nigdy nie ufała swemu mężowi. Dlatego musiała polegać wyłącznie na sobie – tak potoczyło się w jej małżeństwie

Jagoda nigdy nie wierzyła mężowi do końca.

Przez całe małżeństwo liczyła tylko na siebie.

Wiktor był piękny jak obrazek.

Zawsze w centrum towarzystwa, zawsze uśmiechnięty.

Nie pił za dużo, nie palił.

Nie znikał na mecze czy ryby.

Sąsiedzi mówili o nim „chłop na medal”.

Właśnie to niepokoiło Jagodę najbardziej.

Taki mężczyzna nie chodzi samotnie przez życie.

Zawsze znajdzie się jakaś „łowczyni”.

Jedyną pociechą była miłość Wiktora do synka.

Każdą wolną chwilę oddawał Stefanowi.

Jagoda wierzyła, iż to utrzyma ich razem.

W szkole dokuczano jej „Jadzia”.

Rude włosy, piegi na całej twarzy.

Matka mówiła córce prosto w oczy.

„Jagodo, jesteś jak kaczka między gęsiami” – powtarzała.

„Nikt cię nie poślubi z miłości. Musisz liczyć na siebie.”

„Ucz się, pracuj, a gdy trafi się dobry człowiek – nie odpychaj go.”

Te słowa wryły się w pamięć na zawsze.

Jagoda skończyła szkołę z medalem.

Poszła na studia do Krakowa.

Tam poznała Wiktora.

Długo nie rozumiała, co w niej zobaczył.

Później wyznał, iż była jedyną, do której odważył się podejść.

Jagoda nie malowała się, nie flirtowała.

Gdy zrozumiała, iż mu się podoba, działała szybko.

Sama zaproponowała mu małżeństwo.

Wiktor zamarł, ale się zgodził.

„Miłość przyjdzie z czasem” – powiedziała mu wtedy.

Pomogła też jego matka, Wiktoria.

Gdy pierwszy raz zobaczyła Jagodę, skrzywiła się.

„Syn piękny jak słońce, a ona jak piegowata plama” – pomyślała.

Pierwsze spotkanie było chłodne.

Jagoda poczuła niechęć teściowej.

Postanowiła działać sama.

Poszła do Wiktorii na herbatę.

Rozmawiały długo, szczerze.

„Przyzwyczajam się do niej” – pomyślała Wiktoria.

Jagoda obiecała wierność i posłuszeństwo.

To przeważyło wszystkie wątpliwości.

Wiktoria sama znała gorycz zdrady.

Mąż ją kiedyś zostawił, potem wrócił złamany.

Do końca życia zadawała sobie pytanie, czy dobrze zrobiła, wybaczając.

Dlatego pobłogosławiła syna i Jagodę.

Rok później urodził się Stefan.

Kopia ojca – piękny chłopiec.

Wiktor kochał go bez granic.

Miłość do żony jednak nie przyszła.

Dni mijały spokojnie, ale bez ciepła.

Pranie, gotowanie, pocałunek na dobranoc.

Rytuał, nie uczucie.

Wiktor oddawał pensję, przysyłał kwiaty na urodziny.

Po pięciu latach znalazł to, czego szukał – ale nie w domu.

Poznał Bożenę, kobietę o niezwykłej urodzie.

Spotykali się w kawiarniach, na ławkach, w cudzych mieszkaniach.

Wracał z tych spotkań wyczerpany.

W domu Stefan widział ojca coraz bardziej nieobecnego.

Bożena postawiła warunek.

„Wiktorze, albo zostajesz ze mną, albo tylko przyjaźń” – powiedziała.

„Nie czekam na starą wdowę” – dodała twardo.

Wiktor nie potrafił odmówić.

Zapomniał o Jagodzie, jakby jej nie było.

Gdy Stefan miał pięć lat, spakował walizkę.

Jagoda wróciła wtedy do słów matki.

Zrozumiała, iż ta nauka ją ocaliła.

Nie zatonęła w rozpaczy.

Na pożegnanie powiedziała mu spokojnie.

„Gdy się zdecydujesz, drzwi będą otwarte.”

„Stefan cię kocha, nie pozwól mu cierpieć.”

Wiktor przez pół roku krążył między synem i Bożeną.

Jagoda zostawiła jego szczoteczkę w łazience.

Codziennie patrzyła na niego z kubka jak wyrzut.

Pewnego dnia schował ją do kieszeni.

„Wyrzucę ją, żeby mnie nie dręczyła” – mruknął.

Przy następnej wizycie w kubku leżała nowa.

Zrozumiał, iż ktoś wciąż na niego czeka.

Na kuchni stała jego filiżanka z kawą.

W przedpokoju leżały jego kapcie.

Te małe rzeczy raniły go bardziej niż słowa.

Chciał tylko bawić się z synem i wyjść.

Nie umiał wytłumaczyć, co go ciągnie do Bożeny.

Dusza rwała się na dwie strony.

Jak nie zranić nikogo?

Kto podskaże mu wyjście?

Pytania zostawały bez odpowiedzi.

Jagoda mogła zamknąć przed nim drzwi.

Mogła przekląć i jego, i ją.

Milczała.

Za każdym razem mówiła tylko: „Wracaj, Wiktorze. Nie zapominaj o nas.”

Bożena nie znosiła tej sytuacji.

„Jeśli odejdę, to przez twojego syna” – powtarzała.

„Dbasz o niego bardziej niż o mnie” – dodawała z wyrzutem.

Tak mijały kolejne lata.

Przyjaciółki błagały Jagodę, żeby żyła dalej.

„Boże, poślub się! Czego czekasz?” – mówiły.

„Jesteś młoda, zapomnij o Wiktorze!”

Jagoda tylko wzdychała i milczała.

Z czasem przestały namawiać.

Wszyscy przywykli, iż jest sama.

Wiktor stopniowo przestał przychodzić.

Ojciec i dorastający syn widywali się już rzadko, na neutralnym gruncie.

Stefan kończył szkołę, dorastał bez ojca na co dzień.

Jagoda przez cały czas stała przy nim, sama.

Została jej tylko siła, którą dała jej matka.

I to wystarczyło, żeby żyć dalej.