Jadwiga wróciła do domu z dwiema ciężkimi torbami w dłoniach.
Ledwo przekroczyła próg, z pokoju dobiegł głos męża.
— Już jesteś? A która godzina? — zapytał Krzysztof.
— Siódma — odparła zmęczona.
Skierowała się prosto do kuchni.
Na stole stały trzy filiżanki.
Znak, iż była teściowa, pewnie z siostrą Bogusławą.
Jadwiga choćby się nie zdziwiła.
Coraz częściej tak bywało.
Wizyty bez zapowiedzi, komentarze o jej brakach, tajemnicze herbaty.
— Gdzieś ty tak długo była? Jestem głodny — rzucił Krzysztof.
Nie odrywał wzroku od laptopa.
— Byłam w sklepie. Żeby wasza wysokość nie umarła z głodu.
— Ale w sumie mam ci coś do powiedzenia.
Milczał, więc podeszła bliżej.
Przekręciła jego fotel twarzą do siebie.
— Musimy się rozwieść — powiedziała spokojnie.
Krzysztof podniósł oczy, zdezorientowany.
— Co? Dlaczego?
— Bo dłużej tak nie można.
— Jadwiga, może najpierw coś zjesz? Umieram z głodu.
— Nie. Pogadamy teraz.
— Przecież nie piję, nie imprezuję. Siedzę w domu, pracuję. Mam własne pieniądze.
— Mieszkasz w moim mieszkaniu. Nie płacisz czynszu, ani rachunków.
— Ja robię zakupy, sprzątam, gotuję. A ty?
— Kupiłem sobie sweter. Ściągnąłem grę. Mamie i cioci dałem przelew.
— Normalne, tak? A dziś rano prosiłam, żebyś powiesił pranie.
— Ale miałem przerwę…
— Zmiana aktywności to też odpoczynek, Krzysztof.
— Ja się na tym nie znam. Mama z Bogusią nigdy mnie nie uczyły.
Jadwiga pokiwała głową z goryczą.
— „Nie znasz się”. Bardzo wygodne, prawda?
— Od dziś, chcesz jeść, gotuj sam.
— Dziewczyny zaprosiły mnie do kawiarni. Idę.
Wstała, rozwiesiła pranie, wskazała ręką kuchnię.
Wyszła bez słowa.
W kawiarni, przy kieliszku wina, zadzwonił telefon.
Numer teściowej.
Wyciszyła go, odwróciła ekranem do dołu.
Gdy wróciła do domu, czekała już Wiesława Marianna.
— Jadwiga! Co ty wyprawiasz?! Opanuj się!
— Rozwód?! Czy ty rozumiesz, jakiego masz mężczyznę?
— Nie pije, nie zdradza, skarpetek nie rzuca po kątach!
Jadwiga spojrzała na nią spokojnie.
— Mówisz, jakbyś chwaliła tresowanego psa.
— Nie robi nic złego, to wyliczyłaś. A co robi dobrego? Dla mnie?
— Pracuje — odpowiedziała teściowa sztywno.
— Ja też pracuję. Sprzątam, piorę, prasuję, gotuję, dźwigam torby.
— Płacę rachunki, za siebie i za niego. A on co?
— Daje ci prezenty! Pomagałam mu wybierać!
— Dziękuję. Teraz wiem, skąd podgrzewacz do butów na święta.
— Chciałaś pewnie złota? — syknęła teściowa.
— Nie odmówiłabym voucheru do spa. Ale dostałam szal i brak szacunku.
Zapadła cisza.
— Nie chcę już być jego mamą — powiedziała Jadwiga cicho, ale wyraźnie.
Dość tresowanych mężów. Czas na partnera.
