„Ja pracuję, oni mają kolejne dziecko — a potem to my mamy utrzymywać ich rodzinę?”

newsempire24.com 4 dni temu

Przyszli z ośmiorgiem dzieci nocować w urzędzie miasta, bo nie mieli dokąd pójść. Najpierw ścisnęło mnie w gardle. Potem jednak pojawiło się pytanie, którego wiele osób nie chce zadawać: a gdzie odpowiedzialność rodziców?

Wiem, iż ten tekst może wywołać oburzenie. Mimo to chcę szczerze powiedzieć, co pomyślałam po przeczytaniu pewnego artykułu.

Opisano w nim wielodzietną rodzinę, która została bez dachu nad głową. Rodzice zabrali ośmioro dzieci do urzędu miasta i postanowili tam spędzić noc. Barak, w którym wcześniej mieszkali, nie nadawał się już do zamieszkania. Na nowe lokum mieli podobno czekać jeszcze trzy lata.

Trzy lata niepewności. A dzieci potrzebują bezpiecznego miejsca dzisiaj, nie za kilka lat.

W artykule było dużo o trudnościach, braku pieniędzy i jedzeniu, którego nie wystarcza dla wszystkich. Czytałam i myślałam przede wszystkim o najmłodszych. To nie one wybrały takie warunki. Nie decydowały ani o liczbie rodzeństwa, ani o sytuacji finansowej domu.

Ale ich rodzice?

Może zabrzmi to ostro, ale jeżeli wiem, iż nie stać mnie na utrzymanie kolejnego dziecka, nie planuję go. Mogę bardzo kochać dzieci. Mogę marzyć o większej rodzinie. Tylko iż marzenia nie zapłacą rachunków i nie zapewnią obiadu.

W podobnych historiach często pojawia się jedno wyjaśnienie:

— My po prostu bardzo kochamy dzieci!

Nie twierdzę, iż ich nie kochają. Chciałabym jednak zapytać:

— A jak ta miłość wygląda wtedy, gdy nie ma co włożyć do garnka? Kto ma pomyśleć o tym, gdzie dzieci będą spały i czy będą miały w co się ubrać?

Dla mnie miłość oznacza również zastanowienie się, czy potrafię zapewnić dziecku opiekę i poczucie bezpieczeństwa.

Wiele kobiet chciałoby jeszcze raz zostać mamą. Mimo to rezygnują, ponieważ wiedzą, iż w tej chwili nie mają odpowiednich warunków. Czasami bardzo je to boli. Nie oznacza to jednak, iż kochają dzieci mniej. Właśnie w ten sposób próbują myśleć odpowiedzialnie.

Potem przeczytałam kolejną historię.

Anna i Piotr mają pięcioro dzieci oraz niedokończony dom. Nie mogą w nim zamieszkać, więc wynajmują mieszkanie niedaleko budowy. Problem w tym, iż zaczyna im brakować pieniędzy również na czynsz.

Matka opowiadała:

— Jesienią mąż stracił pracę. Jest zarejestrowany w urzędzie pracy i pobiera zasiłek dla bezrobotnych. Do tego dochodzą świadczenia na dzieci. To cały nasz budżet. Na wynajem już nie wystarcza…

Na końcu artykułu pojawił się apel o wpłaty na dokończenie domu.

Odłożyłam telefon.

Rozumiem, iż utrata pracy potrafi wywrócić życie rodziny do góry nogami. Wiem też, iż nieszczęście może spotkać każdego. Nie zamierzam potępiać człowieka tylko dlatego, iż znalazł się w kryzysie i poprosił o pomoc.

Chciałabym jednak wiedzieć, co rodzice robią, żeby ten kryzys zakończyć. Jaki mają plan? Jakich rozwiązań szukają? Co będzie, kiedy pieniądze ze zbiórki się skończą?

Sama pracuję od rana do wieczora. Liczę wydatki, odkładam zakupy, płacę podatki i staram się nie brać na siebie zobowiązań, których nie potrafię udźwignąć.

Dlatego w takich chwilach pojawia się we mnie złość.

— Dlaczego inni mają ciągle uzupełniać to, czego rodzice nie są w stanie zapewnić? — pytam sama siebie. — Gdzie kończy się doraźna pomoc, a zaczyna oczekiwanie, iż odpowiedzialność przejmie ktoś obcy?

Nie uważam, iż wszystkie rodziny wielodzietne są takie same. Liczba dzieci sama w sobie nie świadczy ani o zaradności, ani o jej braku. Są rodzice, którzy przy licznej gromadce pracują ponad siły i świetnie organizują codzienność.

Niepokoją mnie te historie, w których mówi się wyłącznie o współczuciu i potrzebie wpłat, a pomija pytanie o decyzje dorosłych.

Dzieci nie są niczemu winne. Ani trochę. I właśnie dlatego uważam, iż trzeba rozmawiać również o tym, co rodzice są im winni po ich narodzinach.

A wy co o tym sądzicie? Pomoglibyście bez zadawania pytań czy oczekiwalibyście także konkretnego planu rodziców na poprawę sytuacji rodziny?

Idź do oryginalnego materiału